"ถ้าวันนั้นฉันไม่ได้ตกหลุมรักเธอ ฉันก็จะยังตกหลุมรักเธอวันนี้อยู่ดี"
โดยไม่รู้ตัว
ฉันนั่งมองเด็กผู้ชายตรงหน้าโดยไม่ละสายตา

ผมของเธอยาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
หนวดของเธอก็ด้วย ดูๆ แล้วเด็กชายของฉันดูโตขึ้นเยอะเลย
ไหล่กว้างของเธอที่เป็นเหมือนร่มคันใหญ่เวลาที่ฉันไม่เหลือแม้สักที่ที่จะหลบฝน ดูดีจังเลยแม้ว่าเธอจะใส่เสื้อยืดสีน้ำเงินตัวเดิมที่เราเจอกันครั้งแรก
ตาของเธอยังสวยเหมือนเดิม ยังเป็นวอนเดอร์แลนด์ของฉันเหมือนเดิม ยังเป็นดินแดนเวทย์มนต์ของฉันเหมือนเดิม
รอยยิ้มของเธอ เป็นยิ้มเดียวกับเมื่อหกเดือนที่แล้วเลย

หัวใจของฉันเต้นรัว
เพิ่งรู้ตัวว่าตกหลุมรักเธอเป็นครั้งที่ 184



"ถ้าวันนั้นฉันไม่ได้ตกหลุมรักเธอ ฉันก็จะยังตกหลุมรักเธอวันนี้อยู่ดี"


เธอยิ้มเขินๆ ให้กับประโยคนั้นพร้อมกับยื่นลูกชิ้นปลาไส้ชีสของโปรดของฉันมาให้

"ไม่ต้องเจอกันบ่อยๆ ก็ดีเหมือนกันเนอะ" เธอว่า

ใช่ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
เพราะทุกครั้งที่เรากลับมาเจอกัน ฉันจะรู้สึกเหมือนมันเป็นครั้งแรกทุกครั้ง

เหมือนเราไปดูหนังด้วยกันครั้งแรก
กินข้าวด้วยกันครั้งแรก
เดินเล่นด้วยกันครั้ง
จับมือกันครั้งแรก
มองตากันครั้งแรก
ตกหลุมรักเธอครั้งแรก

คิดๆ ดูแล้ว

เธอเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เราเจอกันมากเหมือนกันนะ
เวลาไม่กี่เดือนเปลี่ยนเด็กชายคนนั้นให้เป็นคนตรงหน้าฉันในวันนี้ได้อย่างไรกัน

แต่ก็ช่างเหอะ
ต่อให้วันนั้นฉันไม่ได้ตกหลุมรักเธอ
ฉันก็จะยังตกหลุมรักเธอวันนี้อยู่ดี

SHARE
Writer
sixfeetunder
a sad girl
Like all lovers and sad people, I am a poet.

Comments