ไอ้อ๊อด 4
---> ต่อจากตอนที่แล้ว <---
               ถูกต้องแล้วค่ะ "ลงมือทำ" แม้จะได้ตำแหน่งว่าเป็นแค่ลูกมือ แต่ฉันนี่แหละที่เป็นคนลงมือปฏิบัติการเอง ฉันเป็นคนตัดฟัน หาง และหู ของเจ้าหมูน้อยตัวสีชมพูน่ารักๆพวกนี้ด้วยสองมือของฉันเอง ...

               แรกๆที่ฉันเพิ่งเริ่มตัดนั้น  ฉันรู้สึกรังเกียจและกลัวน้ำเลือดและน้ำลายของลูกหมูเหล่านี้เป็นอย่างมาก  ก๋งจะเป็นคนจับปากลูกหมูง้างออกแล้วเอานิ้วตัวเองสอดค้างไว้ที่ขากรรไกรพร้อมกับใช้ฝ่ามือล็อคคอลูกหมูไว้จนอยู่มือ  อีกมือนึงก๋งจะจับช่วงลำตัวไว้ป้องกันไม่ให้มันดิ้นหนีไปไหน
               น่าสงสารลูกหมูน้อยเหล่านี้  เหมือนเด็กๆที่ไปหาหมอฟัน  หรือเวลาที่เราต้องถูกถอนฟันก็คงไม่ต่างกัน  อุปกรณ์ที่ใช้ตัดฟันลูกหมูก็ไม่ใช่อื่นไกล  ฉันใช้กรรไกรตัดเล็บของคนนี่แหละค่ะ  ใช้อันใหญ่ๆ  ขนาดไซต์บิ๊กที่สุดเท่าที่จะหาได้  วิธีการตัดก็เหมือนกับเวลาที่เราตัดเล็บ  ในขณะที่ก๋งง้างปากลูกหมูอยู่นั้น  ฉันก็จะใช้มือซ้ายเปิดริมฝีปากของมัน  เผยให้เห็นฟันและเขี้ยวที่ซ่อนอยู่ภายใน  แล้วใช้มือขวาข้างถนัดทำการตัดเล็มฟันของมันที่ละน้อย  "แก๊บๆๆ"  เสียงคล้ายกันกับเวลาที่ตัดเล็บ  ฉันปล่อยเศษฟันให้ร่วงหล่นลงไปใต้ถุนเล้า  ปล่อยทิ้งไปกับพวกปฏิกูลต่างๆ
               ฟันแต่ละซี่ไม่ใช่ว่าจะตัดทีเดียวได้หมดทั้งซี่  แต่ละซี่ก็มีขนาดใหญ่เล็กไม่เท่ากัน  ฉันจะต้องค่อยๆเล็มตั้งแต่ปลายฟันไล่ไปจนถึงโคน  จะว่าคล้ายกับการตัดเล็บก็คงจะไม่ใช่เสียทีเดียว  เพราะแต่ละครั้งที่ลงมือตัดไปนั้น  ก็จะมีน้ำเลือดไหลออกมาพร้อมเศษฟันที่ตัดออกมาด้วยเสมอๆ  ใหม่ๆที่เริ่มหัดทำแม้จะมีความรังเกียจในน้ำเลือดและน้ำลายของมันก็ตาม  แต่เมื่อเห็นท่าทางดิ้นทุรนทุรายและน้ำเสียงที่ร้อง อี๊ดๆ ในลำคอของมัน  ก็ทำให้อดสงสารไม่ได้  เจ้าลูกหมูพวกนี้ก็คงรู้สึกเจ็บไม่แพ้พวกเราเวลาที่ถูกถอนฟันเช่นกัน
               การตัดฟันนั้นฉันจะต้องตัดให้กุดเข้าไปจนถึงเหงือกเลยทีเดียว  ก๋งจะเป็นคนตรวจเช็คผลการทำงานของฉันเสมอ  โดยแกจะเอามือล้วงเข้าไปในปากลูกหมู  ใช้นิ้วละเลียดไล่ตามแนวฟันเล็กๆเหล่านั้นว่า  ฉันตัดฟันหมูเรียบร้อยดีหรือไม่  "เฮ้ย  ตัดให้มันเลี่ยมๆซิว๊ะ"  "เนี่ยๆ  ยังมีแหลมๆอยู่เลย"  "ตัดดีๆสิ"  ก๋งมักจะเอ็ดฉันด้วยคำพูดเหล่านี้เสมอตอนที่ฉันหัดตัดฟันใหม่ๆ  ผลจากการทำงานไม่เรียบร้อยก็คือ  ก๋งจะให้ฉันเริ่มต้นเล็มฟันใหม่ทีละซี่ๆ  ตัดไปจนกว่าก๋งจะบอกว่า "ผ่าน"
               พอหัดทำไปเรื่อยๆฉันก็เริ่มจะชำนาญ  ฉันรู้วิธีที่จะค่อยๆเล็มฟันไม่ให้เนื้อฟันแตกแหลกละเอียดออกมา  ฉันคิดเอาเองว่าถ้าตัดให้ฟันมันแตกมากเท่าไรเจ้าหมูน้อยก็คงจะเจ็บมากเท่านั้น  สังเกตุจากเลือดที่ไหลออกมาทุกครั้งเวลาที่ลงมีด  ฉันจะพยายามตัดให้น้อยครั้งที่สุดแต่จะให้เนื้อฟันหักหลุดออกมามากกว่าที่จะให้เนื้อฟันแหลกละเอียด  ฉันจะตัดจนฟันมันกุด  เรียกได้ว่าเรียบเนียนเหลือแต่เหงือแดงๆเลยก็ว่าได้
                 ส่วนหางและหูนั้นจะมีอุปกรณ์แบบพิเศษ  เป็นคีมลักษณะคล้ายๆกับคีมปากจิ้งจก  คีบเพียงครั้งเดียวปลายหางและปลายหูก็หลุดออกมาโดยง่าย  เช่นเดียวกับเศษฟัน  ฉันปล่อยเศษเนื้อเหล่านั้นให้ร่วงหล่นไปใต้ถุนเล้า  หมาเฝ้าบ้านที่เลี้ยงไว้จะมารอรับกินเศษเนื้อพวกนี้ทุกครั้งที่มีการคลิบหางและหู
               ในขณะที่คลิบนั้นฉันจับหางหรือหูของลูกหมูไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง  แล้วใช้มืออีกข้างที่ถือคีบไว้ตัด "กึ๊บ" เพียงเสี้ยววินาทีหางหรือหูของมันก็จะหลุดติดมือของฉันมา  พร้อมเลือดที่ไหลกระฉูดติดมือของฉันมาด้วยเช่นกัน
               "สีแดงเลือดหมู"  มันเป็นอย่างนี้นี่เอง  แดงไม่ต่างจากแดงอื่นๆ  แดงฉานเหมือนเลือดสัตว์อื่น  มันต่างกันอย่างไรนะ  สีแดงเลือดหมู  สีแดงเลือดนก  สีองุ่นแดง  สีแดงมะฮอกกานี  ฯลฯ  มันต่างอย่างไรกันนะ  แดงมันก็คือแดง  สำหรับฉันแล้วมันก็คือสีแดง  ขึ้นชื่อว่าเลือด  ไม่ว่าจะคนหรือสัตว์ ... เลือดก็สีแดง ... เหมือนๆกัน
               นานวันเข้า ... กิจกรรมเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดน่ากลัวของฉันอีกต่อไป  กลายเป็นความเคยชินบวกกับความชำนาญ  แม้จะมีเศษฟัน  เศษเนื้อ  และคราบเลือดเกรอะกรัง  ติดตามมือและเสื้อผ้าของฉันก็ตาม  ฉันก็ไม่ได้ตะขิดตะขวงใจเลยแม้แต่น้อย  หลังมาๆฉันนี่แหละเป็นคนใช้นิ้วล้วงเข้าไปในปากลูกหมูเอง  เพื่อตรวจเช็คว่าได้ตัดฟันเรียบร้อยดีหรือไม่  บางครั้งกลับรู้สึกสนุกสนานกับการจับลูกหมูให้อยู่มือ  สนุกกับการทำเวลาให้ได้รวดเร็ว  แล้วก็กลับมานั่งภูมิใจกับตัวเองว่า  เรานี่ช่างมีฝีมือเสียนี่กระไร  สามารถจัดการกับลูกหมูได้ทีละหลายๆเล้า  ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง  (เริ่มมีอาการซาดิสม์ 555+)
              
               เมื่ออายุได้สักเดือนเศษๆ  ไอ้อ๊อดก็ต้องผ่านพิธีกรรมที่ฉันสาธยายมานี้เช่นลูกหมูในเล้าตัวอื่นๆ  ฉันเคยแอบคิดว่าถ้าได้ทำอย่างนี้แล้ว  วันหนึ่งไอ้อ๊อดก็คงต้องถูกส่งเข้าฟาร์มใหญ่ไม่ต่างๆจากตัวอื่นๆสินะ ...

               ... ไม่แน่หรอก  ไอ้อ๊อดมันตัวเล็กจะตาย  ใครจะอยากได้มัน ...

               ฉันยังจำวันที่ตัดฟันของไอ้อ๊อดได้ดี  ฉันเริ่มต้นตัดพี่ๆของมันก่อน  เว้นมันไว้เป็นตัวสุดท้าย  ด้วยความที่ตัวอื่นๆไม่ได้คุ้นกับการโดนจับ  ทุกตัวจึงมีอาการตื่นกลัว  ดิ้นกระแด่วๆ  และส่งเสียงร้องกันอลมาน  ผิดกับไอ้อ๊อดที่คุ้นชินกับการโดนอุ้มอยู่ทุกวันๆ  แม้จะได้ยินเสียงร้อโหยหวนของตัวอื่นๆ  แม้จะได้เห็นรอยแผลที่หูและหางของตัวอื่นๆแล้วก็ตาม  ไอ้อ๊อดก็ยังทำตาแป๋ววิ่งกระดิกหางดิ๊กๆเข้ามาหาฉันอย่างคุ้นเคย
               ไอ้อ๊อดวิ่งใส่มือฉันอย่างไว้ใจ  ไม่คิดว่าการถูกอุ้มในครั้งนี้จะนำไปสู่อะไรบ้าง  แม้จะมีตัวอย่างมากมายก่อนหน้า  แต่คงด้วยความไว้ใจสินะที่ทำให้ไอ้อ๊อดไม่คิดเลยว่าฉันจะสามารถทำอะไรกับมันได้บ้าง  ฉันยังจำสายตายที่มันเหลือบมองฉันตอนที่กำลังตัดฟันของมันได้ดี  ความเจ็บปวดจากการตัดฟันแต่ละซี่คงจะชำแรกแทรกผ่านเส้นประสาทต่างๆของมันจนผิวกายเปลี่ยนไปจากสีชมพูระเรื่อไปเป็นสีแดงก่ำ  แม้จะกำจัดฟันจนหมดปากแล้วก็ตาม  ขณะที่ฉันจับหางมันเพื่อที่จะคลิบให้สั้นลงนั้น  ฉันก็ยังสัมผัสได้ถึงความแตกต่างจากลูกหมูตัวอื่นๆ  ปลายหางของไอ้อ๊อดไม่ได้มีอาการเกร็ง  หรือตวัดหนีมือฉันเลยแม้แต่น้อย  ทุกวันนี้ฉันยังเฝ้าคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอยู่ว่า  ทำไมไอ้อ๊อดถึงได้มีอาการเช่นนั้น

              มันไร้เดียงสา  ไม่รู้เรื่องเลยว่าฉันกำลังจะร้ายมัน ...

              หรือมันไว้ใจฉันมาก  จนไม่คิดว่าฉันจะทำร้ายมันได้มากขนาดไหน ...

               ถ้าไอ้อ๊อดมันฉลาดแสนรู้อย่างที่ฉันคิด  ทุกวันนี้ฉันอยากจะย้อนเวลากลับไปบอกกับมันอย่างที่พระเจ้าตาสอนสุดสาครว่า ...
แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
แม้นเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้้ยวลด ยังไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
               รอยเลือดหยดเลอะเต็มพื้นซีเมนต์ไปหมด  ...
               พอโดนปล่อยค่อยเล้า  ลูกหมูตัวอื่นๆต่างๆก็มีกระจัดกระจายหนีไปอยู่อีกมุมหนึ่งที่ตรงข้ามกับมนุษย์สองคนที่เพิ่งทำร้ายมันไปหมาดๆ  แต่ไอ้อ๊อด ...  พอฉันวางมันลงพื้น  มันกลับนอนหมอบลงกับพื้น ฟุบหน้าลงอยู่ตรงนั้น  แหงนหน้าน้อยๆสบตาฉัน  ฉันอาจจะคิดไปเองก็ได้ว่า  เหมือนจะมีน้ำตาคลอๆอยู่ในแววตาที่ส่งมานั้น 
               เหมือนฉันจะหวั่นไหว  เหมือนฉันจะห่วงใยไอ้อ๊อดอยู่ทุกขณะ  แต่ฉันก็ต้องเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า  ฉันจะแสดงอาการใดๆออกมาไม่ได้  หากจะใจดีกับไอ้อ๊อดแม้สักนิด  ฉันคงจะต้องโดนก๋งเอ็ดแน่ๆเลย  ก๋งคงจะดุเราแน่ๆ  'เอาเถอะ  อย่างไรเสีย  มันก็เป็นแค่หมูตัวหนึ่ง จะไปอะไรกับมันมากมาย'  ฉันคิด ...
              
                คิดปลอบใจตัวเอง ...

SHARE
Writer
DearDream
Waiting Lover
ฉันอยู่ตรงนี้...ที่นี้...เวลานี้...กับทุกสรรพสิ่ง

Comments