กับความรัก เราอดทนได้ไม่รู้จบหรอก
หัวใจคือก้อนเนื้อชิ้นเล็กๆที่ถูกทำร้ายได้ซ้ำๆจากคนอื่น

ความรักมันไม่มีเหตุผล

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าเราอยู่โลกคนละใบกัน
ขอบคุณที่มาเป็นความหวังและความฝันลมลมแล้งแล้งของฉัน
ขอบคุณที่เคยมาสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่ฉันไม่เคยให้กับใคร
ขอโทษที่ไม่เคยฟังความจริงในใจในสิ่งที่เธอพยายามบอกเสมอมา
ขอโทษที่ไปสร้างแรงกดดันและความเครียดให้
ไม่รู้ว่าพูดถึงเธอในโพสต์ครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ แต่ครั้งนี้จะตั้งใจไม่ดีแต่ปากและทำให้มันเป็นโพสต์สุดท้ายเสียที
พอแล้วแหละพอได้แล้ว กับความเข้ากันได้เพียง 10%

กับคนที่เรารัก
ทำไมเราจะไม่รู้ว่าเขาสุขหรือทุกข์อยู่
แต่เราไม่สามารถไปบังคับให้เขาพูดได้
เราทำได้เพียง"รอ"จนกว่าเขาจะอยากพูดจริงแมะ?

มันเคยมีช่วงเวลานึง ที่เราเคยเดินมาด้วยกัน มันเป็นช่วงเวลาสั้นสั้นที่ดีมาก
มันแค่เหนื่อยที่จะเดินเข้าไปแระ มันต้องเดินไปด้วยกันอ่ะ

ถ้ารู้สึกช่วยทำให้รู้หน่อยว่ารู้สึก
แต่ถ้าไม่รู้สึกจะได้รู้ว่ารู้สึกไปเองคนเดียว

เขาว่ากันว่า ทุกความสัมพันธ์ที่เกิดปัญหา
หากเราเลือกที่จะไม่สื่อสารกัน เตรียมรับความพังและหายนะของความสัมพันธ์นั้นได้เลย

รู้ทั้งรู้ แต่ก็ยังทำ อาจเป็นเพราะเราเหนื่อยกับการตะเกียจตะกายเพียงฝ่ายเดียวแล้วละมั้ง

ถ้าเรารักกันมากพอ..VS..เราไม่เคยรักกันเลย

ไม่มีใครอยากเห็นคนที่เรารักไม่สบายใจ แต่เราก็ไม่ไหวที่จะเจ็บบ่อยๆ

มนุษย์ทุกคนมีวิธีสร้างภูมิคุ้มกันตัวเองที่ต่างกัน
ไม่มีใครอยากเห็นคนที่เรารักเจ็บหรอก
แต่เมื่อเราได้รับการกระทำที่ทำให้เราเจ็บ เราก็ต้องหันกลับมารักตัวเอง

กุญแจดอกเดิม
เพิ่มเติมคือล๊อคจากข้างใน

ถ้ามันจะใช่ ยังงัยมันก็ใช่
แต่ถ้ามันไม่ ยังงัยมันก็ไม่อยู่ดี
ปล่อยให้โชตชะตาทำงาน

การกระทำ ทำให้เราได้คำตอบ
และ การไม่กระทำก็ทำให้เราได้คำตอบที่ชัดเจน เช่นกัน

คุณทั้งสองรักกันอย่างไร






SHARE

Comments