ฉันเองก็ไม่แน่ใจ
ฉันเจ็บปวดจากบาดแผลในอดีตที่ไม่เคยแห้งลง
เขา ผู้ทำให้ฉันสร้างบาดแผลให้ตัวฉันเอง
คมมีดคืิอความคิดถึง กรีดลงบนความผูกพันธ์ผืนใหญ่
ที่ไม่มีทีท่าว่าจะขาดสะบั้นลง...

ฉันเฝ้ามอง ยังมองอยู่อย่างนั้น
แค่เพียงได้เห็นหน้าและรอยยิ้ม ..ที่ไม่ใช่ของฉัน
ฉันไม่คิดว่าเขายังเป็นคนเดิมในอดีต
เวลาและผู้คนล้วนหล่อหลอมให้เปลี่ยนแปลง เหมือนน้ำที่ใส่ภาชนะ
เปลี่ยนรูปร่าง น้ำก็ย่อมเปลี่ยนตาม
แต่เขาซึ่งอยู่ในร่างนั้น
ยังเปนร่างเดียวกับภาพทรงจำของฉันในวันที่หอมหวาน
ฉันติดอยู่กับความคิดถึง คิดถึงเหลือเกินแม้มันไม่ใช่อีกแล้ว
เรียกกลับมาก็ไม่ได้อีกแล้ว
หลายครั้งที่มองแล้วก็รู้สึกว่า นี่ใครกันนะ นี่คือใคร
คนที่ฉันเห็นนั้นไม่ใช่เขา
ไม่มีคนเดิมอีกแล้วทำไมยังเฝ้ามองอย่างนั้น
แล้วก็วนกลับมาที่เก่าจนได้
กว่า600วันที่จากมา ยังเจ็บเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน 
จะคิดถึงเธอ คิดถึงภาพที่มีความสุข โดยไม่เจ็บปวดได้อย่างไร?

ฉันไม่ขอให้โลกลบเลือนเธอให้หายไป
ไม่ขอให้ลบเลือนเรื่องของเราแล้วให้ฉันอยู่ต่อ
ถ้าเป็นไปได้ คงอยากขอให้ลบฉัน ลบออกไปจากโลกใบนี้
ให้เหมือนไม่เคยมีฉันอยู่ในความทรงจำของใคร
ให้เธอมีความสุขของเธอต่อไป
โดยที่ฉันไม่ต้องเจ็บปวดใดใดอีกแล้ว
อยากให้ความเจ็บปวดนี้จบลงเสียที

ฉันไม่อยากรักเธอแล้ว
คุณผู้ให้ฉันเป็นความทรงจำ ที่ไม่มีค่าแล้วในปัจจุบัน




SHARE
Writer
runrainrun
lily<3
Please believe that I would do anything to see you happy and so I do the only thing I can - I release you.

Comments