ความจำสั้นแต่มโนแจ่ม
ออกตัวไว้ก่อนเลยว่าเรามีปัญหากับการจำมากกกก เคยคิดว่าพอโตจะดีขึ้น แต่ไม่เลยเว้ย! สม่ำเสมอยิ่งกว่าความสวย ฮ่าๆๆๆ

เราไม่ค่อยมีความทรงจำตอนเด็ก อีที่จำได้นี่ก็หาความจริงไม่ค่อยได้ด้วย
ดูตัวอย่างได้จากเรื่องต่อไปนี้ . . .

ตอน อ.3 เราจำได้ว่าเคยมีเด็กผู้ชายคนนึงวิ่งมากอดเราเว้ย แต่ถามว่าจำหน้าเค้าได้ไหม . . หึ
ถ้าจำได้คงไปเรียกให้มารับผิดชอบความผิดผีนี้แล้ว โถ เกลียดสมองตัวเอง

พอโตขึ้นมาหน่อยก็ยังเป็นอยู่ อันนี้เป็นตอนป.4 เราต้องย้ายโรงเรียน
คืนหลังจากเลิกเรียนวันสุดท้าย เรามานั่งนึกชื่อเพื่อนในห้องแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
เชื่อไหม คืนนั้นเราถึงกับเก็บไปฝันว่าเพื่อนคนที่เรานึกชื่อไม่ออกมาชี้หน้าด่าเลย
แต่ก็เท่านั้น เพราะตื่นมาเราก็ลืมอยู่ดี 

เอาจริงๆบางทีก็คิดว่านี่กูจะไม่จำอะไรเลยใช่ไหม?

การที่ลืมอะไรง่ายมันก็ดีนะ เวลามีเรื่องเศร้าๆ
เราใช้เวลาไม่นานก็ลืมหมด
แต่หลายเรื่องที่เราอยากจะจำ
เรากลับจำไม่ได้
เสียดายเหมือนกันเนอะ
ถ้าจำได้ เราคงนึกออกว่าเพื่อนสมัยประถมหน้าตาเป็นยังไง
เราคงรู้ว่าใครที่กอดเรา
เราคงมีคนให้คิดถึงบ้างเวลานึกถึงเรื่องเก่าๆ
แล้วก็คงไม่ลืมว่าหนังสือเล่มที่ชอบเนื้อหาเป็นแบบไหน

แต่ในเมื่อมันจำไม่ได้ เราก็ต้องมีความสุขให้ได้ในความมโนนี้แหละมั้ง

ปล.กราบขอโทษเพื่อนทุกคนที่เคยมโนว่าเห็นแฟนมันไปเดินกับคนนู้นคนนี้ . .
บางทีคนหน้าคล้ายมันก็เหมือนมากๆเลยนะเว้ย!
SHARE

Comments

Ploychatara
3 years ago
สนุกดีอ่าา
Reply