Stay...
คิดว่าตัวเองลืมเขาได้ แต่สุดท้ายคือเราไม่เคยลืมเขาเลย

 ตี2.00 แล้ว ฉันตื่นขึ้นมาด้วยรู้สึกที่แย่เต็มทน 
มองไปพื้นที่ข้างๆกาย มันเคยมีใครบางคนนอนอยู่ข้างๆเราในวันนั้น

อยู่ดีดีร่างกายก็พาตัวเองลุกขึ้นมาและเดินมา ยืนตรงตำแหน่งที่เธอเคยยืน ความทรงจำมากมาย ไหลผ่านเข้ามามัน มากพอให้สมองสั่งให้น้ำตาไหล 

สิ่งที่ทำราวกับคนกำลังละเมอ แต่ฉัน
กำลัง"คิดถึงคุณ" นั่นคือเรื่องจริง
ฉันเคยยืนอยู่ตรงนี้ เธอเคยยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ตอนนี้กลับคว้าได้เพียงอากาศ โอบกอดได้เพียงลม
เขาจากไปแล้ว เขาไม่อยู่ตรงนี้แล้ว 
ฉันเดินไปหยิบของที่เขาเคยซื้อมาให้เมื่อวันที่เรายังรู้สึกดีต่อกัน 
โอบกอดมันไว้ทั้งน้ำตา
ทุกสิ่งคือความทรงจำ ถึงแม้ว่าจะมีเพียงเราที่เป็นฝ่ายเดียวที่จดจำ สิ่งของมากมายมีค่าสำหรับฉัน แม้มันจะธรรมดาสำหรับเขา  สิ่งใดที่ได้รับจากเขา มันมีค่ากับฉันเสมอ ...ฉันค่อยๆบรรจงวางสิ่งของเหล่านั้นอย่างทะนุถนอม  จ้องมองมัน และนึกถึงรอยยิ้มของตัวเองเมื่อคราวที่รับมันมาจากเขา

ตอนนั้น ฉันคิดว่า ทำไมเราถึงโชคดีแบบนี้นะ 
และตอนนี้ ฉันก็ยังคิดเช่นเดิม 
ฉันโชคดีที่ได้เจอเธอ ถึงแม้ เธอจะไม่เคยรู้สึกโชคดีที่ได้พบเจอกันเลยก็ตาม
เธอยังคิดถึงกันบ้างมั้ย ...
ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง 
จ้องมองหมอนอีกใบที่เธอเคยหนุน
และภาพของเธอ ที่ให้แขนแทนหมอนให้ฉันหนุนนอน 
มันเจ็บนะ ฉันเคยมีเธออยู่ตรงนี้ ตอนนี้ฉันทำได้เพียง กอดความทรงจำ กับคนที่ไร้ตัวตน นึกภาพที่หนุนแขนเธอ กอดความว่างเปล่าตรงที่ที่เธอเคยนอน แล้วหลับตาลง ยิ้มมันทั้งน้ำตา...เสียงร้องไห้ของฉันมันดังพอที่จะทำให้ตัวเองเจ็บปวดและทรมานมากขึ้นตรงข้ามกัน เธอคงไม่มีวันได้ยินมันอีกแล้ว. 

หยิบสายชาร์จ. ที่เธอเคยซื้อให้ เพราะเธอเคยบอกว่า ' หากสายมันพัง หนูจะเอาแบตที่ไหนมาคุยกับพี่' 
ตอนนี้มันพังแล้ว พังพร้อมๆกับความรู้สึกของเราสองคน อาจเป็นเพราะมันไม่ได้จำเป็นอีกแล้ว มันถึงได้พังลง หรือมันอาจเป็นเพราะ เจ้าของของมันไม่ได้ต้องการมันอีกแล้ว 

ฉันไม่ทิ้งมันหรอก ถึงมันจะพังลงไปแล้ว ถึงมันจะไร้ค่าไปแล้ว ถึงมันจะไม่จำเป็นอีกแล้ว....
 สำหรับเธอเรื่องของเรามันจบไปแล้ว แต่สำหรับฉันมันยังคงดำเนินต่อไป ตราบที่ฉันยังมีเธอในความทรงจำ ...และมันยากที่จะลบเลือน เดินเข้าไปในชีวิตเขาเอง ก็ต้องเดินออกมาเอง...
ถึงแม้การที่เราพบเจอกันมันเกิดจากความตั้งใจแต่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มรักเธอตอนไหนและฉันก็ไม่รู้จะเลิกรักเธอได้เมื่อไหร่ มันกำหนดไม่ได้ มันไม่เคยกำหนดได้เลย  รู้เพียงแค่ฉันรัก ...และยังคงรัก .... เสียงร้องไห้ที่เธอไม่เคยได้ยิน คำบอกลาที่ฉันไม่เคยเอ่ยไป และคำว่ารักที่ต่อให้ตะโกนให้ดังแค่ไหน ... มันก็ไปไม่ถึงเธอสักที   ฉันมีสิทธิที่จะรัก และเธอก็มีสิทธิที่จะรัก ใครที่ไม่ใช่ฉัน 
ฉันมีสิทธิที่จะร้องไห้ เธอก็มีสิทธิที่จะมีความสุขกับใครที่ไม่ใช่ฉัน
ฉันมีสิทธิที่จะจดจำ และเธอมีสิทธิที่จะลืม
เพราะมีใครที่เธอควรจดจำมากกว่า
เธอไม่เคยปล่อยมือฉันหรอก เพราะเป็นฉันเอง ที่จับมือเธอฝ่ายเดียวมาตลอด ถึงเธอจะยื่นมือมาให้ฉันจับ แต่... มันมีเพียงฉันที่กุมมือเธอเสมอมา 


SHARE
Writer
LadyQueenB
Etc.
ยินดีที่ได้รู้จัก คนที่ไม่รู้จัก เราไม่หวังให้ใครมาเข้าใจเรานะ เราขอแค่ระบาย

Comments

_Nozomi_Pluto
2 years ago
อารมณ์เดียวกันเลยค่ะ คิดถึงเหลือเกิน
Reply
LadyQueenB
2 years ago
คิดถึง ตอนปกติก็เหมือนจะทำใจได้นะ พอมีปัญหา คนแรกที่เรานึกคือเขาเคยอยู่ปลอบเราตรงนี้