พี่สมศรี
พี่สมศรีโดนป้าบิวยัดใส่กระสอบ หิ้วตุเลงๆ ขี่มอเตอร์ไซด์มาจอดหน้าบ้านฉัน คืนนี้ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนตีสอง  ลงไปเข้าห้องน้ำ  กลับขึ้นมาในห้อง  สมศรีเดินตามมาร้อง    "เหมียวๆ" ฉันเลิกมุ้งให้อย่างรู้ใจ เข้าไปนอนด้วยกัน 
ฉันล้มตัวนอนแล้วอ้าแขนให้  มันเข้ามานอนในอ้อมแขน หนุนแขนฉันด้วยความออดอ้อน  มันช่างเป็นแมวเจ้ามารยาเสียจริงๆ  ฉันยิ้มเล็กๆ ในใจมีความสุขกับความเรียบง่าย

จริงๆ ฉันขอลูกของมันซึ่งเป็นตัวผู้  แต่วันนั้นป้ากลับหิ้วเจ้าตัวเมียตัวนี้มา 
ในกระสอบดุ๊กดิ๊กๆๆ ฉันถามด้วยความสงสัย "นั่นอะไร"  
ป้าเปิดปากถุง  แล้วเจ้าแมวผอมกะหร่องก็ออกมา 
ฉันดีใจที่จะได้เลี้ยงแมวแต่ก็ผิดหวังนิดๆที่ไม่ใช่ตัวผู้ตัวนั้นที่ฉันขอ
เจ้านายเก่ามันกลับไป  ทิ้งเจ้าแมวตัวเมียที่ขยันออกลูกเอาไว้  
เหมือนมันจะรู้ว่านี่จะเป็นที่พักพิงใหม่ของมัน มันเข้ามาคลอเคลียที่เท้าของฉัน เหมือนมันกำลังจะฝากตัวฝากชีวิตกับเจ้านายใหม่ 
"หมดทุกข์หมดโศกแล้วนะศรี ต่อไปนี้จะเลี้ยงให้แกสบายแล้วนร้า" ฉันปลอบโยนมัน 

แน่นอน มันกลายเป็นที่รักของคนในบ้าน และอ้วนกลมขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานเจ้าแมวจอมขยันก็ตั้งท้อง ฉันดีใจมาก รู้สึกเหมือนกำลังจะมีหลาน 
ฉันยิ่งขุน ยิ่งบำรุงมันเพื่อลูกมันจะได้ออกมาอ้วนๆ 

หลายเดือนผ่านไป ลูกแมวตัวอ้วนๆก็ออกมาดูโลก
มีอยู่ตัวนึงที่ดูแปลกไปจากตัวอื่นๆ ตัวอื่นสีคล้ายกับแม่ของมัน แต่ตัวนี้สีดำๆลายๆ ตัวใหญ่กว่าเพื่อน ไม่รู้ทำไม นังศรีชอบคาบมันไปไว้บนหลังคา เหมือนมันกลัวว่าลูกมันจะได้รับอันตราย แล้วมันก็ลงมา แล้วก็ร้องหาลูก 
มันจำไม่ได้ว่าคาบลูกไปไว้บนหลังคา! 
ฉันทุลักทุเลช่วยส่งมันให้ปืนขึ้นหลังคา ให้มันไปเอาลูกลงมา 
เจ้าแมวเอ้ย ช่างสมองน้อยความจำสั้นเสียจริงๆ 

ลูกของมันถูกแจกจ่ายไปให้บ้านโน้นบ้านนี้ช่วยกันอุปการะ
เหลือเจ้าตัวดำที่ถูกแม่คาบไปไว้บนหลังคาตอนตัวเล็กๆ กับอีกตัวนึงที่ฉันตั้งชื่อให้ว่าน้องเรียบร้อย เพราะมันดูนิ่มๆ เหมือนมันเรียบร้อย

น้องเรียบร้อยชอบนอนบนที่นอนกับฉัน มันโตขึ้นหน่อยพอฉันผูกพันกับมัน มันก็จากฉันไป

มีพี่คนนึงเคยถามฉันว่า ไม่เสียใจหรอ เวลาที่สัตว์เลี้ยงของเรามันตาย
ไม่รู้สิ ฉันแค่คิดว่า มันดีที่สุดแล้ว เราได้อยู่กับมันได้แชร์ช่วงเวลาดีๆกับมัน ได้ให้ความรักกับมัน
และฉันเตรียมใจไว้แล้วว่ายังไงมันก็ต้องตาย ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง คนเราวันนึงก็ต้องมีพลัดพราก 
อะไรที่มันเป็นธรรมชาติ เป็นสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของเรา มันก็ต้องเป็นไป และเราไม่จำเป็นต้องเศร้าให้มากมายนัก 

ไม่มีสิ่งไหนหรอกที่จะจีรังยั่งยืน เหมือนกับความรัก มันไม่ได้อยู่กับเราชั่วกาลนาน  แต่มันดีที่สุดแล้วที่ได้รัก

พี่สมศรียังอยู่กับฉัน ฉันยังมีความสุขกับการได้ดูแลมัน  
และมันก็ยังคงใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณ และหัวใจอ้อนๆของมันเหมือนเดิม


 
  

 
SHARE
Writer
pimsiri
พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออก
เคยแพ้แต่กำลังกลับมา

Comments

NTzSealLover
2 years ago
มาเป็น fc พี่สมศรีด้วยคน😁
Reply