[OS] Contrast (YENJAMIN x H2ADIN)






Q:คิดยังไงกับวอนอู?

A:น่ารักครับ~







»ถนนฮงแด»»ร้านราเม็ง»»»โต๊ะ24






"ยุนโฮฮยองว่าหมวกอันนี้เท่ห์มั้ย?" สิ้นเสียงคนตรงข้าม คิมยุนโฮก็ชะโงกหน้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาเองที่ตอนนี้กำลังอยู่ในมือของโจวอนอู หมวกที่คนถือโทรศัพท์ว่าคือหมวกแก๊ปสีขาวยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเจ้านี่มันตรงสเปกหมวกที่เด็กน้อยตาตี่ของเขาชอบใส่.. ใช่แล้ว ของเขา อ่านไม่ผิดหรอก ของเขาเอง



ก็โจวอนอูเป็นแฟนของคิมยุนโฮไง:)



ว่าแต่ไอ้หมวกนี่มันเท่ห์ตรงไหนวะ สีขาวก็ขาวโล้นเกิ๊น ไม่ใช่ขาวล้วนนะ เน้นว่าโล้น ลายอะไรก็ไม่มี ส่วนรูปทรงก็นะ ต่างจากใบก่อนๆยังไงครับแฟน แบบนี้จะให้ฮยองตอบไงอ่ะนอกจาก

"ก็ดีนะ"

"อ่า ไม่เอาน่า ดูใบไหนฮยองก็พูดแบบนี้หมดเลยอ่ะ" วอนอูเบะปากใส่ยุนโฮแล้วชักมือถือกลับ กิริยาง้องแง้งของคนอายุน้อยกว่าตรงหน้าทำเอาคนแก่กว่าระบายยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู ก็ไม่ใช่ว่าใครจะได้เห็นง่ายๆนี่นา


"แล้วจะให้ฮยองพูดยังไงเล่า ก็มันเหมือนกันหมดเลยนี่" ได้ยินดังนั้นวอนอูก็เลื่อนๆหน้าจอหาอะไรบางอย่างทันที ท่าทางจริงจังแบบนั้นยุนโฮคิดเลยว่าต้องเป็นหมวกอีกชัวร์ๆ คนแก่กว่านั่งเท้าคางมองแฟนตัวเองพลางคิดอะไรในใจ


"นี่ คราวนี้ฮยองลองดูใบนี้ดู" ยุนโฮมองมือถือที่วอนอูยื่นมาให้ก่อนจะถอนหายใจ
"วอนอูอ่า นี่ก็กินเสร็จนานแล้วนา ออกไปกันเถอะ" ถึงคนแก่กว่าจะพูดแบบนั้น แต่โจวอนอูหาได้สนใจไม่ มือก็ยังคงยื่นโทรศัพท์ไปให้คนหน้าแมวดูอย่างยัดเยียด 

"รู้แล้วน่า~ ฮยองลองดูหมวกใบนี้ก่อน.." คิมยุนโฮมองมือเรียวที่ถือโทรศัพท์ของคนอายุน้อยกว่าตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะดึงมือนั้นมาใกล้ๆแล้วก้มหน้าบรรจงประทับริมฝีปากลงไปที่ปลายนิ้วของมือเรียวๆนั่นทันที 



และนั่นก็ทำให้เจ้าของมือโวยวาย



"คิมยุนโฮฮยอง!"
/ชู่วววว ยุนโฮเอามือจุ๊ปากเหมือนจะบอกว่าให้เงียบๆ แล้วยิ้มตาหยีใส่คนโวยวายที่เงียบไปแล้วอย่างถือไพ่เหนือกว่า "เช็คบิลแล้วไปข้างนอกกัน"












"ฮยองอย่าทำแบบนั้นอีกนะ ถ้าเกิดมีคนมาเห็นเข้า.." ตั้งแต่ออกจากร้านมา คนเด็กกว่าก็เดินเว้นระยะห่างกับคนหน้าแมวตลอดเพราะหงุดหงิดที่อีกคนทำแบบนั้นในที่ที่คนเยอะๆ



แต่ปกติก็ทำตัวห่างเหินแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว


ก็ทั้งสองคนไม่ได้เปิดตัวว่าคบกันนี่นะ




"ใครสน"
"ฮยอง"
"คึ วอนอูอ่า ฮยองขอโทษ"




....




ทั้งสองเดินไปเงียบๆโดยไม่พูดอะไรกันอยู่ซักพัก







จนกระทั่งเป็นยุนโฮเองที่ทนไม่ไหว

"ไปดูซากุระกันมั้ย?"

...

"อยู่ใกล้ๆนี่เอง คนน่าจะน้อย ไปกันน้า"
วอนอูไม่ตอบแต่พยักหน้าเล็กๆแทนคำตอบตกลง คนชวนเองเมื่อได้เห็นดังนั้นก็ยิ้มดีใจจนตาหยี กำลังจะคว้ามือคนอายุน้อยกว่ามาจับแต่ก็ต้องหยุดมือเมื่อโดนเต๊ะปากใส่ 'อย่า' ฮือ ยุนโฮปวดใจ


"ผมบอกไว้ก่อนนะ ถึงคนจะน้อยหรือไม่มีคนเลยก็ตาม อย่าหวัง"
โอเคครับ..






ยุนโฮเดินนำหน้าวอนอูออกมาจากถนนฮงแด เลยเข้ามาที่ซอยแคบๆซอยนึง ระหว่างทางมีคนมาขอถ่ายรูปบ้าง แต่ไม่มากเพราะนี่ก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว คนแก่กว่าหันไปมองคนใส่หมวกที่เดินตามหลังมาเป็นพักๆเพราะกลัวว่าจะคลาดกัน ใช้เวลาประมาณ20นาทีจนมาหยุดอยู่ที่หน้าอพาร์ตเมนต์เล็กๆแห่งหนึ่ง ที่ด้านหน้ามีต้นซากุระต้นสองต้นที่ดอกกำลังบานสะพรั่ง



"สวยมั้ย?" ยุนโฮหันไปถามวอนอูที่กำลังมองต้นไม้พวกนี้อย่างไม่วางตา


อา.. เขาอยากรู้จัง วอนอูจะรู้ตัวมั้ยนะว่าเวลาที่ตัวเองตั้งใจจดจ่อกับอะไรซักอย่างมันน่ารักในสายตาของคิมยุนโฮมากขนาดไหน



"สวยครับ" คนที่ถูกถามพูดตอบโดยที่ตาเล็กทั้งสองข้างยังคงมองไปที่กลีบสีขาวของดอกซากุระ "ฮยองว่ามันดูเหมือนหิมะตอนหน้าร้อนมั้ย?"
"หาาาา?"

"ก็สีขาวๆเหมือนกันอ่ะ" อ่า เออ เหมือนก็ได้ ยุนโฮตอบในใจ "ฮยองดูสีมันดิตัดกับท้องฟ้าตอนนี้เลย ขาวดำ คอนทราสดี" ครับ พี่เห็นด้วยอย่างแรงเลย ถึงแม้ฮยองจะงงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจที่น้องพูดขึ้นมาทำไมมากๆก็ตาม เพราะฮยองถือคติ 'แฟนกันต้องคอยสนับสนุนกันและกันเมื่อถึงเวลา' ครับ และในเมื่อน้องยิงประโยคมาขนาดนี้ แฟนที่แสนดีอย่างฮยองก็จะไม่ปล่อยให้น้องอินเดอะมู้ดอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายแน่นอน
"อือ ตัดกันเป็นขาวดำจริงด้วย"
"ใช่ม้าาา" วอนอูหันมายิ้มให้ ทำเอาคนที่เห็นใจเต้นตึกตัก


จะน่ารักไปแล้ว...


ยุนโฮต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสครับ น้องอารมณ์ดีแล้ว! ฮยองต้องเต๊าะ!
"วอนอูอ่า อันที่จริงเราก็มีมุมคอนทราสเหมือนกันนะ ดูซี่" ยุนโฮชี้ไปที่เสื้อของเขาพร้อมพยักหน้าให้วอนอูดูชุดที่ตัวเองใส่ วันนี้คนแก่กว่าสวมเชิ้ตสีขาวทับด้วยแจ๊กเก็ตสีขาวอีกชั้น รองเท้าผ้าใบที่สวมอยู่ก็สีขาวตัดกันกับกางเกงยีนส์สีดำ ในขณะที่อีกคนสวมฮู้ดและยีนส์สีดำตัดกับสีขาวของรองเท้าและหมวกที่กำลังใส่


บอกก่อนนะว่าไม่ได้นัดกันใส่

...

"อืม ผมก็เพิ่งสังเกตเหมือนกัน"
"ว้า นายไม่โรแมนติกเลยอ่ะ" พูดจบก็โดนน้องกระทุ้งศอกใส่หนึ่งที ไม่เจ็บครับ น้องทำด้วยความรัก น้องเขิน ยุนโฮมั่นใจ แกล้งทำเป็นเจ็บแล้วเซไปหาน้องแม่งเลย 

แล้วก็โดนผลักออก
"น้อยๆหน่อย ผมบอกฮยองว่ายังไง"

"นิดนึงก็ไม่ได้เหรอ~"
"ไม่ เดี๋ยวมีคนมาเห็น"
"นายนี่น้า จะหลบๆซ่อนๆแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน" ยุนโฮถอนหายใจ


...


แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกจากปากของคนอายุน้อยกว่า


...


ยุนโฮมองวอนอูที่เงียบไป พลางด่าตัวเองในใจ ไอ้ชิบหายเอ้ย พูดอะไรของมึงเนี่ยคิมยุนโฮ ลืมไปรึไงว่าที่นี่มันเกาหลีใต้ เปิดตัวออกไปมึงได้โดนปาไข่แน่ 

"วอนอูอ่า ฮยองขอโท/ผมก็อึดอัดเหมือนกัน" ยังไม่ทันที่จะพูดจบดีคนที่เงียบไปเมื่อกี้ก็พูดขัดขึ้นมา "
"ฮยองขอโทษนะ"
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ไม่ใช่ความผิดฮยองซักหน่อย" วอนอูหันมายิ้มให้ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "ฮยองใส่สีขาวก็เหมาะดีนะ เข้ากับหน้า"
"ชอบมั้ย?" ยุนโฮถามพร้อมกับจับชายเสื้อแจ๊กเก็ต
"ชอบดิ เท่ห์ดี"
"แล้วฮยองล่ะ~ ชอบฮยองมั้ยครับ?" วอนอูได้ฟังดังนั้นก็รีบหันหน้าหลบยุนโฮไปแอบยิ้มพร้อมกับมองบนอยู่คนเดียว 'ฮยองนี่แย่จริงๆ' เขาคิดในใจก่อนจะหันไปหาคนที่กำลังรอฟังคำตอบ "ว่าไงครับ?"


"ชอบสิครับ"
"แต่ฮยองรักวอนอูนะครับ"



...



อา อยู่ๆวอนอูก็รู้สึกร้อนขึ้นหน้าแฮะ สงสัยคงเป็นเพราะเขาใส่หมวก



ถอดออกดีกว่า



"ถ้าวอนอูไม่โอเคเรื่องเปิดตัว ฮยองก็จะไม่พูดเรื่องนั้นแล้ว ฮยองเข้าใจ"
กี่ครั้งแล้วนะ ที่คนตรงหน้าต้องมาทำความเข้าใจความเอาแต่ใจตัวเองของเขา เรื่องสกินชิพระหว่างเขากับยุนโฮก็ไม่ได้เป็นเรื่องแปลกอะไรในสายตาคนอื่นเลย จับมือหรือกอดมันก็ไม่ได้ทำให้คนเห็นคิดอะไรในกอไผ่ทั้งนั้นแหละ มีแต่เขาที่คิดมากไปเอง


แต่ที่ฮยองโปโปะมือเขาในร้านราเม็งมันก็เกินไปนะเห้ย..


"ถ้าอยู่ข้างนอกฮยองจะไม่ทำอะไรแบบตะกี้แล้ว แต่ขอให้ฮยองได้อยู่ใกล้ๆเราเถอะนะ อย่าเดินเว้นระยะกับฮยองอีกเลยน้า"


แต่ก็เอาเถอะ


"อะ" ยุนโฮเบิกตาโพลงเมื่อเห็นมือเรียวของคนพูดยื่นมาทางเขา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังใบหน้าเจ้าของมืออย่างไม่เชื่อ "ให้จับ ไม่มีคน"


...

โอ้มายก็อชฟเะ่ก้สก้กหนงและาหนฃละปบฃ



"นายหลบตาฮยองทำไมอ่ะ~"
"พูดมากน่าฮยอง จะจับไม่จับ?"
"จับสิ~" ยุนโฮยิ้มแล้วเลื่อนมือหนาๆที่ไม่ค่อยเข้ากับใบหน้าของเจ้าตัวเท่าไหร่ไปจับมือเรียวบางของอีกคนแล้วประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน "อุ่นจังเลยเนอะ"
"ร้อนสิไม่ว่า" วอนอูยังไม่กล้าหันไปมองหน้าคนอายุมากกว่าตอนนี้ เพราะถ้าหันไปอีกฝ่ายก็คงจะเห็นใบหน้าของเขาที่กำลังขึ้นสีแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศและแน่นอนว่าจะต้องโดนแกล้งหนักแน่ๆ

"วอนอูอ่า ฮยองอยากมองหน้านาย"
ฝันไปเถอะ! วอนอูคิดในใจ
"หลบทำไมง่า หูนายแดงหมดแล้วน้า"
จริงเหรอวะ!



ควับ! 



...
แม่ง เสียรู้จนได้



"คึ ว่าแล้ว หน้า หู คอ แดงไปหมดเลย" วอนอูรู้สึกเกลียดผิวตัวเองที่ขาวจนขึ้นสีง่ายไปทั้งหมดแบบนี้เลยยกมืออีกข้างที่ว่างอยู่ดึงหมวกลงมาปิดหน้า ให้ตายเถอะ โจวอนอูคนที่ได้แชมป์แรปฟรีสไตล์สตรีทเมื่อปีที่แล้วต้องมาหน้าแดงตุ้งติ้งเป็นสาวน้อยแรกแย้มเพราะเขินไอ้ผู้ชายที่ตัวเตี้ยกว่าแถมยังหน้าเหมือนแมวแบบนี้เนี่ยนะ


จะว่าไป นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนคนหน้าแมวทำให้เขินอย่างนี้ซักหน่อย



นี่คิมยุนโฮทำโจวอนอูเขินมาแล้วกี่รอบกัน




รู้สึกเสียหน้าเป็นบ้า...



"ปิดหน้าอะไรของนาย" ยุนโฮปล่อยมือที่กำลังจับกับมือของคนเด็กกว่าออก เขารู้ดีว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่คนตรงหน้าเขารู้สึกเขินหรืออาย มือไม้เจ้าตัวจะอ่อนแรงทุกครั้ง คนหน้าแมวเลยดึงมือที่อีกคนกำลังเอาหมวกปิดหน้าออกได้อย่างง่ายดาย และใช้มือหนาทั้งสองข้างที่ดูจะไม่ค่อยเข้ากับหน้าแมวๆของเขาเท่าไหร่จับใบหน้าของคนที่กำลังเขินให้หันมาสบตากับตัวเอง แต่เจ้าของหน้าที่โดนจับกลับหลับตาปี๋อย่างไม่ยอม


"อือออ ฮยองงง ปล่อยนะ.." อุณหภูมิอันร้อนระอุจากหน้าแดงๆของวอนอูที่ส่งมายังมือที่กุมหน้าเจ้าตัวไว้ ทำเอาคนจับอย่างยุนโฮรู้สึกร้อนๆเขินๆตาม เขามองตาที่กำลังปิดแน่นของคนเด็กกว่า ก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงมายังจมูกยู่ยี่ แก้มแดงๆที่ตอนนี้ตกอยู่ในมือของเขา ก่อนจะมาหยุดตรงปากสีชมพูที่เม้มติดกันอย่างแน่นหนาเพราะว่าคนตรงหน้ากำลังรู้สึกอายเขา


น่าแกล้งชิบหายเลยโว้ย ยุนโฮสบถในใจ


"มองหน้าฮยอง"
"ไม่..ไม่เอา ฮยองอย่าแกล้ง"
"ไม่ลืมตาฮยองจะจูบนะครับ" !!! ได้ยินดังนั้นโจวอนอูก็รีบเบิกเนตรที่ปิดไว้ทันที และพบว่าระยะห่างของใบหน้าระหว่างเขาและคนจับใกล้จนเกือบจะจูบกันได้ เขาเบะปากใส่คนแก่ที่เตี้ยกว่าอย่างรู้สึกหมั่นไส้ พยายามจะแกะมือที่กำลังกุมหน้าตัวเองไว้ออกแต่ก็สู้แรงไม่ไหว..
"ฮยองแย่" ด่าแม่ง
"อะไรอ่า เมื่อกี้ยังบอกว่าชอบอยู่เลย.."
"เจ้าเล่ห์"
"กับของที่อยากได้ วิธีไหนก็ไม่เกี่ยงครับ"



...



ตาย วอนอูตาย


ยุนโฮหันซ้ายหันขวาหันหน้าหันหลังอยู่ซักครู่ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มให้คนที่กำลังโดนเขาจับหน้าอย่างมีเลศนัย



...

พ่อครับ วอนอูรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแย่..




"ไม่มีคนอ่ะ ขอจูบหน่อยสิ"




...

ยุนโฮฮยอง ไอ้เตี้ย ไอ้บ้า ไอ้คนได้คืบจะเอาศอก




...




แต่ครั้งนี้หยวนๆให้แล้วกัน








ตอบแทนที่เลี้ยงราเม็งเมื่อกี้












คิๆๆๆๆๆๆๆๆ คิๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กรี๊ดดดดดดด รายการจบแต่เพิ่งมาเห็นมม.เด็กๆที่งาน10jam งานงอกเลยจ้า
SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments