"โตขึ้นอยากเป็น...เด็ก"
ในวัยเด็กหลายคนคงเคยมีคนถามหรือมีความคิดอยู่ตลอดว่า โตขึ้นเราอยากเป็นอะไร คำถามสั้นๆ ที่สะกิดให้ใจเรานึกหาคำตอบให้กับตัวเอง

ย้อนไปในวัยเด็ก เรามักจะเล่นบทบาทสมมุติเป็นคนขับรถเมล์ แม่ค้า หมอ คุณครู เด็กปั้ม ฯลฯ ตามประสบการณ์ที่เราเคยพบในชีวิตประจำวัน แค่เราได้ลองทำสิ่งนั้น ก็ทำให้เรามีความสุขได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องมีเงื่อนไขอะไรมากมาย

แต่กลายเป็นว่าเมื่อเราโตขึ้น ยิ่งได้เจอประสบการณ์ต่างๆ มากขึ้น กลับทำให้เราลังเล ว่าแท้จริงแล้ว เราอยากเป็นอะไร หลายคนจึงชอบบอกว่า "โตขึ้นอยากเป็น...เด็ก" คงไม่ใช่แค่ว่าเราอยากหนีจากภาระหน้าที่ที่เป็นอยู่หรือความรับผิดชอบของความเป็นผู้ใหญ่แต่ในวัยเด็กคงมีเรื่องราวที่แสนมหัศจรรย์จนทำให้เราอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งย้อนกลับไปในความทรงจำสีจางๆ ของเราที่แม้วันเวลาจะผ่านไปจนยากที่จะนับการหมุนของเข็มนาฬิกา แต่เราไม่เคยลืมเรื่องราวต่างๆ ในช่วงเริ่มต้นของชีวิตเราในวัยที่เรารู้สึกว่าอยากทำนุ่นทำนี่และขยันสงสัยสิ่งต่างๆ รอบตัวจนเป็นเจ้าหนูจำไม แม้เราจะเก็บมันไว้ในลิ้นชักของโต๊ะหนังสือหรือซ่อนมันไว้ใต้ส่วนลึกของหัวใจ แต่การได้นึกถึงหรือเล่าเรื่องราวในวัยเด็ก ก็กลายเป็นเรื่องที่ทำให้เรายิ้มและหัวเราะ มีความสุขจนยากที่จะอธิบายผ่านตัวอักษรได้ 
  รถไฟจะไปโคราช ตดดังป้าด..ถึงราชบุรี
   ตดอีกทีถึงบริษัท บริษัทป้ำๆ เป๋อๆ...

เสียงเพลงนี้ยังคงคลออยู่ในโสตประสาทของเรา ทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนแต่งขึ้น และแต่งขึ้นมาเพื่ออะไร แต่ในบทเพลงนี้กลับเต็มไปด้วยภาพความทรงจำของเรา ชุดนักเรียน ถุงนมโรงเรียน เก๊ะใต้โต๊ะหนังสือ เพื่อนๆ...

ในวัยเด็กเป็นวัยที่เราถูกห้ามให้ทำสิ่งที่เสี่ยงต่ออันตรายสารพัดแต่ทุกสิ่งที่ห้ามนั้นกลับเป็นโพรงที่ชวนกระรอกให้เข้าไปค้นหา เมื่อความสงสัยต้องการคำตอบ สิ่งที่เราทำก็จะเป็นความลับ ถ้าเพื่อนไม่เอาไปบอกแม่เราซะก่อน

การผจญภัยใต้ถุนอาคารเรียน
ใครจะรู้ว่าขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่ของโรงเรียนจะอยู่ใต้สิ่งที่ทุกคนมองข้าม สิ่งเล็กๆ เมื่ออยู่รวมกันก็กลายเป็นสิ่งใหญ่ได้ ความสนุกของการผจญภัยนี้ นอกจากจะได้ลุ้นว่าเราจะเจออะไรที่ใต้ถุน ดินสอ ปากกา ไม้บรรทัด เงิน คือการได้แกล้งเพื่อนที่อยู่บนห้อง ด้วยการซุ่มโจมตีโดยที่เขาไม่รู้ตัวผ่านช่องว่างเล็กๆของไม้กระดานอาคารเรียน แม้ว่าเพื่อนจะโกรธเรานิดๆ แต่ท้ายที่สุดเพื่อนกลับให้ความสนใจกับความกล้าหาญของผู้ที่อยู่ในที่ที่คนไม่ค่อยกล้าเข้าไป

การสำรวจสัตว์น้ำในระบบนิเวศของโรงเรียน เป็นกิจกรรมที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับคุณครูวิทยาศาสตร์ในกระบวนการคิดของนักเรียน ด้วยการจับสัตว์น้ำต่างๆ ขึ้นมาแล้วสันนิษฐานว่าสัตว์นี้มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร แต่ถว่าวิธีการจะทุ่มทุนไปนิด ด้วยการลงไปเล่นในสระของโรงเรียน แม้ครูจะดุและลงโทษ แต่ก็เป็นความทรงจำที่ดีและชวนคิดถามว่าทำไปได้ยังไง

แต่สิ่งที่พูดถึงไม่ได้เลยในวัยประถมศึกษา คือเรื่องความรัก ทั้งๆ ที่ในตอนนั้นเรายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าความรักคืออะไร สติ๊กเกอร์รูปหัวใจที่เราบรรจงติดลงบนเสื้อนักเรียนก็บันทึกเรื่องราวทั้งหมดนั้นไว้ให้หวนคิดถึงและยิ้มไปกับมันอีกครั้ง

แม้ว่าเรื่องที่ดีหรือไม่ดีที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงความทรงจำ แต่ทั้งหมดนั้นก็เป็นสิ่งที่หล่อหลอมให้เรา...กลายเป็นเรา
ทุกบทเรียนที่เราได้จากการเรียนรู้ มักจะได้คำตอบเป็นเหตุผลของหลายๆ สิ่งที่ถูกห้าม เมื่อเราโตขึ้นเราก็ยังคงต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ นั้นอยู่เสมอ เพราะแท้จริงแล้วไม่ว่าจะในวัยเด็กหรือในปัจจุบัน ทุกคนก็ล้วนแล้วเป็นมือใหม่ของช่วงวัยด้วยกันทั้งนั้น

เพียงแต่ทุกครั้งที่เราเจอเรื่องที่เหนื่อย ท้อหรือเสียใจ เราก็มักจะคิดถึงความสุขในวัยเด็ก และคิดถึงความทุกข์ในวัยเด็ก ที่เราร้องไห้ เสียใจ เราล้วนแต่ผ่านมันมาได้จนมันเป็นเพียงภาพความทรงจำของเราในอดีต และเราจะผ่านมันไปให้ได้อีกครั้ง ผ่านมันไปแล้วมีความสุขและความทุกข์เป็นปกติเช่นเคย...


SHARE
Writer
Nomorenormal
dreamer, funny worker
"only you can make your dream come true" ความฝัน..ถ้าไม่ลองทำก็จะเป็นเพียงแค่ความฝัน -คนธรรมดาในความธรรมดา ชอบบันทึกเรื่องราว ความคิด ความรู้สึกผ่านตัวอักษร ใช้ชีวิตตามกาลเวลา-

Comments

loongchat
2 years ago
อยากนั่งรถไฟไปโคราช
แต่ให้ผ่านราชบุรีด้วย ^__^

คิดถึงวัยเด็กเลย...
Reply
Nomorenormal
2 years ago
คิดถึงมากๆ เหมือนกันค่ะ :)