รอยแผลเป็นของเด็กที่เคยถูกแกล้ง
เราเคยเป็นคนที่เกลียดมนุษย์...
เราไม่ชอบออกไปเจอใคร เรามักเก็บตัวอยู่แต่กับคนที่รู้จักเราจริงๆ เราไม่หาเพื่อนใหม่ เราไม่ชอบขี้หน้าใครทั้งนั้น หรือถึงแม้ตอนแรกจะรู้สึกว่าพอโอเค แต่สุดท้ายเราจะต้องเห็นขอเสียของเขา และเกลียดเขาในที่สุด 

ความเกลียดของเรามันมีที่มา มันเป็นบาดแผลในใจจากตอนเด็ก สมัยประถม เรามีเหตุจำเป็นต้องย้ายบ้านบ่อย ทำให้ต้องเปลี่ยนโรงเรียนเกือบจะทุกปี แต่ละครั้งที่ย้ายบ้านจะได้พบเพื่อนใหม่ ครูคนใหม่  โรงเรียนใหม่ การเรียนแบบใหม่ สภาพแวดล้อมใหม่ แต่สำหรับเด็กที่อายุไม่กี่ขวบแล้ว มันค่อนข้างยากที่จะต้องปรับตัวอยู่บ่อยๆ 

ที่แย่ยิ่งไปกว่าการปรับตัวคือ เราเข้ากับใครไม่ได้ ทุกคนมองว่าเราไม่เหมือนเขา เรามาจากที่อื่น เราพูดคนละภาษา ในขณะที่เด็กหลายคนในห้องโตมาด้วยกัน เห็นหน้ากันมาตั้งแต่อนุบาลหรือไม่ก็ประถมหนึ่ง แต่เราเพิ่งมา เราไม่มีเพื่อน เราไม่มีพรรคพวก เราโดนกลั่นแกล้งสารพัด 

ทุกคนเกลียดเรา ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเรา เราโดนแกล้ง โดนเอาของไปซ่อน โดนตบตี โดนต่อย โดนด่าว่าด้วยคำพูดที่รุนแรง 

มันทำให้เราฝังใจ เราเริ่มเก็บตัว เราไม่อยากไว้ใจใครอีก เพราะหลายคนที่เข้ามาผูกมิตรสุดท้ายก็กลับหักหลังเราเสมอ ตอนนั้น เราเลยคิดว่าอย่างเดียวที่เราจะตั้งใจทำเวลาไปโรงเรียนก็คือ เรียน เรียน เรียน เราจะต้องได้คะแนนสูงๆ เราจะต้องเรียนเก่ง เราจะต้องทำให้ทุกคนในห้องเห็นว่าเราไม่แคร์ เราไม่ต้องมีเพื่อนก็ได้ โรงเรียนก็มีไว้เพื่อเรียนไม่ใช่หรือไง และในเมื่อเราเรียนเก่งแล้ว เราก็ไม่ต้องการเพื่อน เราไม่ต้องการใครทั้งนั้น

เราไม่เคยเข้าใจคำว่า "อยากไปโรงเรียนเจอเพื่อน" เพราะการไปโรงเรียนของเราคือการไปเรียนหนังสือเพียงอย่างเดียว และเราไม่เคยอยากเจอเพื่อน 

เราไม่อยากไปโรงเรียน เราอยากให้ฤดูร้อนไม่มีวันสิ้นสุด 

เราเก็บความรู้สึก เก็บรอยแผลที่บาดลึกอยู่ในใจนั้นมากับตัวนานเป็นสิบกว่าปี คิดว่าคงไม่มีวันไว้ใจใคร ไม่มีวันหาเพื่อนใหม่ได้อีก 

จนกระทั่งวันหนึ่ง เราได้พบกับผู้คนใหม่ๆ คนเพียงไม่กี่คนทำให้เราเชื่อว่า มนุษย์ไม่ได้แย่ไปเสียทุกคน และเราอาจไม่ได้เกลียดทุกคนที่เราพบเจอ  

ในตัวมนุษย์ทุกคนมีหลายอย่างซ่อนอยู่ และมีสิ่งที่ให้เราเรียนรู้ได้เสมอ เราเริ่มสนใจที่จะเข้าหาคนใหม่ๆ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายเรากลายมาเป็นพวกเข้ากับคนง่ายได้อย่างไร ทำไมวันนี้ เราถึงไม่เกลียดใครต่อใครอีกแล้ว วันนี้เราพูดคุยกับผู้คยใหม่ๆ ด้วยความสนใจเสมอ สิ่งที่อยู่ในใจเรามันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป

เรารู้เพียงว่าบาดแผลเก่าๆ มันเริ่มไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว เราไม่เคยคิดว่าเราจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ มันเหมือนกับว่าในที่สุดเราก็ได้ยกโทษให้ตัวเอง ยกโทษให้กับทุกคนที่เคยทำให้เราเจ็บปวด ปลดปล่อยความเศร้าออกไป ไม่ยอมให้อดีตมันมาบงการชีวิตเราได้อีก

ถ้าย้อนกลับไปได้ เราก็จะไม่ขอแก้ไขอะไรเลย เพราะทุกอย่างมันรวมกันเป็นชีวิตของเรา และเราเข้าใจว่าชีวิตมันก็ต้องเป็นแบบนี้ คนเราย่อมพบเจอเรื่องราวที่เลวร้าย แต่ชีวิตคือสิ่งที่เราต้องต่อสู้ ความเจ็บปวดทั้งกายและใจที่ผ่านพ้นไป คือสิ่งที่ทำให้เราแข็งแกร่ง และมันทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้ 

ถึงแม้ว่าเราจะไม่เคยลืมว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง แต่บาดแผลที่เคยทำให้เราปวดแสบปวดร้อน ตอนนี้มันเหลือไว้แค่รอยแผลเป็นที่เตือนใจว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง...ก็เท่านั้น

และแผลเป็นนั้นมันไม่ได้ทำให้เรารู้สึกเจ็บอีกต่อไปแล้ว 
SHARE
Writer
Pachara_Y
Translator
I came from the past.

Comments

ctlunatica
3 years ago
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนเป็นคนหัวอกเดียวกันไม่มีผิดเลย  ไอ้ความรู้สึกแปลกแยกในหมู่เพื่อนฝูงแบบนี้มันเคยเป็นปมด้อยของเราเหมือนกัน

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ  เราจะผ่านอดีตไปสู่อนาคตที่ดีกว่า
พรุ่งนี้ที่สดใสรอเราอยู่  ส่วนฉันก็เนียสึไง  #ไม่ใช่ละ
Reply
Lebrancconvas
3 years ago
เอ่อ แกงค์ร็อคเก็ตก็มา -..-
Lebrancconvas
3 years ago
คอเดียวกัน เรามันไม่ค่อยถูกกับใคร :)
Reply
Pachara_Y
3 years ago
คนไม่ค่อยถูกกับใครก็อาจจะถูกคอกันเอง :)
ANTP
3 years ago
เพราะมนุษย์ก็คือมนุษย์ ไม่แน่ไม่นอน เชื่อถือไม่ได้ เราเองก็เป็นหนึ่งในคนที่อยู่วงนอก แตกต่าง ไม่ค่อยเข้าพวก พออ่านเรื่องนี้แล้วมีหลายช่วงเลยที่เราพยักหน้าตาม แล้วก็หลายช่วงอีกเช่นกันที่เรายิ้ม มันไม่ง่ายเลยที่จะผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาด้วยตัวของตัวเอง โดยเฉพาะในวัยเพียงเท่านั้น แต่สุดท้ายพลอยก็สามารถก้าวผ่านมันมาได้ และเติบโตขึ้นอย่างแท้จริง

พอมองย้อนกลับไป ไม่มีอะไรที่ต้องแก้ไขเลย ตรงนี้เราคิดเหมือนกับพลอย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกๆ การตัดสินใจ มันคือเรื่องที่ควรจะเป็นแล้ว ผ่านมาแล้ว และทำดีที่สุด ณ ตอนนั้นแล้ว และวันนี้ก็คือพลอยคนที่ดีที่สุดสำหรับปัจจุบันแล้วด้วย ดีใจจังที่ได้รู้จักพลอยทั้งคนวันนี้ และคนเมื่อวาน :)

อืม... เราค่อนข้างเข้าใจความรู้สึกของพลอย เพราะเราเองก็เป็นคนนึงที่ผ่านอะไรมาคล้ายๆ กัน เหมือนละครน้ำเน่า แต่มันก็ชีวิตนั่นแหละเนอะ มองอีกมุมมันก็ท้าทายดี เหมือนกำลังเล่นเกมส์ ออกผจญภัย เก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อจะเลเวลอัพ

คิดว่าถ้าตอนนั้นพลอยเลเวล 1 ตอนนี้ก็คงใกล้จะ 100 แล้วแหละ :D 
Reply
Pachara_Y
3 years ago
ขอบคุณนะโม :) ช่วงหลังๆ เราก็รู้สึกว่าได้เจอกับคนที่ผ่านอะไรมาคล้ายกัน จนคิดเหมือนกันว่าทำไมตอนนั้นที่เราเจอเรื่องแบบนี้ เราถึงไม่รู้บ้างนะว่ามีคนเจอแบบนี้เหมือนกับเรา มันคงจะช่วยได้มากเลย 

ป.ล. อ่านของหนึ่งด้วยสิ ของหนึ่งฮาร์ดคอร์กว่าเรามาก เจอมาโหดกว่าเราเยอะ ยูเซอร์เมนต์บนสุดเลย