คนที่เราเคยชิน
          มันจะมีคนๆนึง ที่เรามักจะเจอเขาอยู่บ่อยๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง แล้วหลังจากนั้น เราก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย


ครั้งแรกที่เจอกัน 
เขาไม่ได้มีอะไรดึงดูดเรา จนรู้สึกว่าต้องมอง
เรารู้สึกเฉยๆ

ครั้งต่อมา
เราก็ยังเจอเขา ที่เดิม เวลาเดิม
เราก็รู้สึกเหมือนเดิม

แล้วเราก็เจอเขาทุกวัน ที่เดิม เวลาเดิม
มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว
วันนี้เจอ พรุ่งนี้ก็เจอ วันต่อๆไปก็เจออีก

แต่เราพบว่า ความรู้สึกของเราเปลี่ยนไป
จากตอนแรก เราคิดว่าเราเฉยๆ
แต่การที่เราได้เห็นเขาทำสิ่งต่างๆ ได้เห็นเขายิ้ม หัวเราะ พูดคุย มันทำให้เรารู้สึกไปกับเขาด้วย
เรียกว่าแอบผูกพันธ์ไปในตัวก็ได้นะ (ผูกพันธ์ตัวเองกับคนอื่นเอง) มันก็เกิดจากความเคยชินที่เราเห็นเขาทุกวันนี่แหละมั้ง

หลังจากนั้นเราก็มองเขามากขึ้น
เราสบตากัน เราเห็นเขายิ้ม เขาเห็นเรายิ้ม
เขาได้ยินที่เราพูด เขาฟัง เขาหัวเราะ เราก็หัวเราะ
ตอนนั้นคือคิดว่า ดีว่ะ ได้ขยับมาก้าวหนึ่งแล้ว

แล้วก็มาถึงวันนึง
เขาไม่มา

ทำให้เราฉุกคิดว่า
เราเคยเจอเขาทุกวัน แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าจะเจอเขาไปตลอดนี่ ยังไง มันก็ต้องมีจุดๆนึงแหละ ที่เรารู้สึกว่ามันจบแล้ว มันไม่มีตอนต่อไปแล้ว หรือมันอาจจะกลับมาในรูปแบบของซีซัน 2 หรืออาจเป็นตอนพิเศษ 

เราไม่รู้

เราไม่รู้ว่าจะได้เจอเขาอีกไหม
ในวันนี้เขาไม่มา แล้วพรุ่งนี้เขาจะมาไหม
หรือเขาอาจจะมาในวันที่เราไม่ได้มา

อย่างน้อย ถ้าเราจะไม่ได้เจอเขาแล้ว ก็ไม่เป็นไร เพราะครั้งนึงเราก็เคยลองขยับความสัมพันธ์ แล้วมันก็ได้ผล 

 ได้ผลกับเขาคนนี้
แต่คนอื่น ก็ไม่รู้

ก็ได้บทเรียนอย่างหนึ่ง 
ว่าถ้าไม่ทำอะไรเลย ก็คงเป็นได้แค่คนอื่น 
แต่ถ้าลองทำอะไรบ้าง ก็อาจจะได้เลื่อนขั้นเป็นคนที่ใกล้ใจเขามากขึ้น หรือไกลออกไปก็ได้

สำหรับเรา มันคือการค่อยเป็นค่อยไปทีละนิด 
แต่แค่นี้ก็มากพอสำหรับคนที่ไม่เคยรู้จักกัน



SHARE
Writer
wapch
keeper
Love is just beautiful for fools like me

Comments