กูไม่น่าได้เกียรตินิยมเลยว่ะ
"มึงกูไม่น่าได้เกียรตินิยมเลยว่ะ" นี่คือบทสนทนาที่เกิดบนรถบขส อยู่ดีๆเพื่อนฉันก็พูดขึ้นมามันทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ในคำพูดของมันจนมันได้พูดต่อคลายข้อสงสัยนั้นให้ฉัน
 "มึงรู้ไหมกูปฎิเสธงานไป3งานแล้ว เพราะกูกลัวพวกเพื่อนที่คอยจะดูถูกกูจะมาดูถูกกูว่าได้เกียรตินิยมแต่งานที่ทำไม่ต่างจากพวกมันเลย จนตอนนี้กูก็ยังไม่มีงานทำเลยมึง เพื่อนกูหลายคนตอนเรียนมันก็เฉยๆแต่ตอนมาทำงานมันก็โชว์ศักยภาพออกมาได้ดี บางทีกูคิดนะเรียนมหาลัยมันก็แค่เรียนให้ผ่านเกรดแมร่งไม่ได้มีผลอะไรกับตอนทำงานเลย กูก็ไม่รู้ทำไงต่อเลยถ้ากูไม่ได้งานที่กูตั้งใจไว้ บางทีกูอาจจะไปบวชต่อ นี่กูพูดจริงนะมึง"
"เฮ้ยมึงลองคิดดูดีๆนะถึงมึงจะไม่ได้งานที่ดีกว่าแต่มึงก็อาจจะทีโอกาสที่มากกว่าก็ได้นะเพราะมีความรู้ที่มากไง มึงลองคิดดูถ้าไปทำงานที่มันไม่ใหญ่นักนั้นหมายความว่ามึงก็จะมีคู่แข่งน้อยนะ มึงก็มีโอกาสที่จะก้าวหน้ามากกว่า ถ้ามึงไปทำงานที่ใหญ่มึงก็จะเจอคู่แข่งที่เยอะขึ้นเพราะที่นั่นก็จะมีแต่คนเก่งๆ ที่สำคัญไม่เลือกงานไม่ยากจนนะมึง" 
ปล.คำพูดที่พูดปลอบเพื่อนไปเรารู้ว่ามันไม่ถูกหมดแต่เราพยายามพูดให้เพื่อนเปิดใจจะยอมทำงานถึงมันจะไม่ใช่งานที่ดีอย่างที่มันหวัง 
ปล.ที่สอง เราเป็นอีกคนที่ได้เกรดนิยม(2ต้นๆ) เราเลยรู้สึกว่ามีงานอะไรเราก็ทำหมดเราไม่เลือกงานเพราะงานคือเงิน เราต้องดำรงชีวิตด้วยเงิน 
     





SHARE
Writer
yarin
writer
เด็กจบใหม่ที่ยังหาจุดหมายให้กับชีวิตไม่ได้ นักเขียนนี่คือจุดหมายเดียวที่หาให้ตัวเองได้ตอนนี้

Comments