[OS] พัฒนา #hongmark



"ไม่เจอกันนานเลยนะ"


เขาเข้ามาทำให้ผมใจเต้นแรงอีกแล้ว ให้ตายสิ วันนี้ผมไม่น่ามางานเลี้ยงรุ่นเลย แค่อยู่บ้านมันน่าเบื่อเลยกะว่าจะมาหาเพื่อนเก่าซักหน่อยแท้ๆ ดันลืมคิดไปว่าเขาเองก็อาจจะมางานนี้ด้วยได้เหมือนกัน



แล้วก็คิดไม่ผิด



"อ่า ใช่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฮงวอน

ถ้าเป็นไปได้ก็คงไม่อยากเจอนายอีกแล้วล่ะ.. 

ชอบเข้ามาปั่นป่วนในหัวใจฉันอยู่เรื่อย
แต่ครั้งนี้ไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอกนะ!



"นั่งด้วยดิ"
"หะ.. ห๊ะ?" 
เริ่มแล้ว กำแพงหัวใจที่อุตส่าห์สร้างไว้
มันเริ่มร้าวอีกแล้ว..



"นั่งด้วย"
เป็นผู้ชายที่พูดเองเออเองเก่งที่สุดในโลก
เขานั่งลงข้างๆผมโดยไม่รอฟังคำตอบซักคำ!
ฉันไม่ใจอ่อนกับคนขี้เอาแต่ใจอย่างนายหรอกนะ..

"นี่มันที่นั่งฮวีชา.."
"มันไปแด๊นซ์อยู่"
"แล้วถ้าฮวีชานกลับมา.."
"ใครสน?"

เชื่อผมรึยังว่ายางฮงวอนเป็นคนขี้เอาแต่ใจที่สุดในโลก?


"ตอนแรกก็ไม่คิดว่านายจะมาที่แบบนี้ พอมาเจอก็อึ้งหน่อยแต่ไม่อึ้งเท่าตอนที่เห็นนายกินเหล้า"

"..." เอาเถอะ

ก็ไม่เจอกันนานแล้วนี่ ไม่แปลกที่นายจะไม่รู้ว่าฉันดื่มเป็นแล้ว


"เมื่อก่อนก็เห็นห้ามฉันตลอดแท้ๆ"
"คนเรามันก็ต้องมีการพัฒนากันบ้างสิ"


"หน้านายน่ารักไม่เปลี่ยนไปจาก 6 ปีที่แล้วเลยนะ"

...

เขาชมผมด้วยล่ะ
เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกเลย..


แต่ไม่ใจอ่อนให้หรอก

"เหรอ?"
ผมพยายามทำเสียงให้มันดูเหวี่ยงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจะได้รู้ตัวว่าผมน่ะรำคาญเขาแค่ไหน
เมื่อก่อนนายรำคาญฉันนักไม่ใช่หรือไง
ทำไมตอนนี้กลับมาคุยดีๆ กับฉันซะล่ะ?
คงเห็นว่าฉันดูง่ายๆ งั้นซิ บอกเลยว่าผิดแล้ว

"ตอนนี้นายยังว่างรึเปล่า?"
!!!

"อะไรนะ?"
จู่ๆ มาถามเรื่องนี้ทำไมเนี่ย

"ฉันถามว่า นายน่ะมีแฟนรึยัง?"
"อะ เอ่อ ก็..ยัง"
ตลอดบทสนทนาที่ผ่านมา ผมไม่ได้หันไปมองหน้าเขาตรงๆเลยจนถึงช็อตคำถามชวนสยิวเมื่อกี้ พอหันไปแล้วมันก็...

จะบอกว่าหน้าเราห่างกันไม่กี่เซนต์เอง

เพิ่งได้เห็นหน้าเขาตอนนี้ชัดๆนะเนี่ย
'หน้านายก็ไม่ต่างไปจากเมื่อก่อนเหมือนกันนั่นแหละ' อยากตอบกลับไปแบบนี้จริงๆ แต่ว่า..
คุ้นๆเหมือนเคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแฮะ

อ๋อ ก็ตอนนั้นไง...

ตอนที่เหลือแค่เราสองคนตรงสแตนด์เชียร์ข้างสนามบาสเมื่อ 7 ปีก่อน

เผื่ออยากรู้ว่าผมเสียจูบแรกเมื่อไหร่ ที่ไหน กับใคร ก็ต้องบอกว่าตอนนั้นแหละ

"เหรอ นี่นายยังโสดเหรอเนี่ย.."
แต่มันต่างกันตรงที่ตอนนี้คนขี้เอาแต่ใจตรงหน้าเป็นคนผละใบหน้าออกไปก่อน
นี่ผมไม่ได้หวังอะไรอยู่เลยนะเนี่ย

นั่น..ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อเชียว


อะไรของนายน่ะ ปกติต้องเป็นฉันสิที่เขิน?


"ก็นะ เรายังไม่เจอคนที่ใช่"
คนที่ผละใบหน้าออกไปเมื่อกี้มองหน้าผมเหมือนขุดไปเจอสมบัติของโลกเข้า แววตาหมอนี่มันขึ้นเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัดเลย เฮ้ ฉันไม่ได้ให้ความหวังนายซักหน่อย คิดอะไรอยู่กัน

จนถึงตอนนี้ผมก็ไม่ได้คิดจะใจอ่อนอะไรกับเขาเลยนะ



ก็แค่อยากเล่นอะไรแก้เบื่อแค่นั้นแหละ



"มีไฟแช็กมั้ย?"
ผมถามแล้วส่งยิ้มให้เขาพอเป็นพิธี

ดูเหมือนเขาจะอึ้งนะ
อึ้งจนตาชั้นเดียวกลายเป็นสองชั้นเลยอ่ะ
เพิ่งเคยเห็นท่าทางแบบนี้นะเนี่ย..


เปล่านะ.. ไม่ได้คิดว่ามันดีซักหน่อย..

"เอาไปทำอะไร? ใครจะเป่าเค้กวันเกิด?"
"บ้าสิ เห็นเราเป็นเด็กรึไง?"
ผมหยิบซองบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงโชว์ให้เขาดู
สีหน้าเขาดูไม่ตกใจแบบเมื่อซักครู่แล้ว เหลือเพียงแต่รอยยิ้มแหยๆบนใบหน้า
"เหอะ เมื่อก่อนล่ะห้ามกูสูบอย่างนั้นอย่างนี้"
"บอกแล้วไง คนเราต้องมีการพัฒนากันบ้าง"
"กูก็อุตส่าห์เลิกสูบเลิกติดเพื่อมึง"
"งั้นติดใหม่เพื่อเราไม่ได้เหรอ?"
"..."
"..." ไงล่ะ อึ้งอีกรอบอ่ะดิ

ก็เป็นคนเริ่มลากอดีตเข้ามาในบทสนทนาเองนะ

"กู..."
"..."
"กูติดอีกรอบแล้วกูจะได้อะไร? มะเร็ง?"

"..."
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะถามผมทำไม ในเมื่อสายตาของเขามันชัดเจนขนาดนั้น 

อยากได้อะไรก็พูดมาเลยสิ มาร์คลีคนนี้เคยปฏิเสธได้ซะที่ไหนกัน..
ขนาดตอนนี้ที่มือด้านๆของนายวางอยู่บนต้นขาข้างซ้ายฉัน ฉันยังไม่กล้าปัดออกเลย 

"... ว่าไงล่ะ?" จะถามก็ช่วยขยับแค่ปากอย่างเดียว มือไม่ต้องขยับตามได้มั้ยเล่า


มันจั๊กจี้นะ


"ดะ..ได้ ได้.." ตอนนี้หน้าผมร้อนจนไม่รู้จะร้อนกว่านี้ได้อีกมั้ย ผมว่าคนตรงหน้าก็คงจะรับรู้อาการของผมตอนนี้เหมือนกันก็เลยยิ่งแกล้ง 

อย่าทำตัวเป็นปลาหมึกสิ คนบ้า"ได้อะไร?" หยุดมือก่อนได้มั้ยล่ะ!?
"ฮง.. ฮงวอน..ก็เอามือออกไปก่อนสิ" ผมพยายามกดเสียงให้มันดูสั่นน้อยที่สุด ไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้สึกเป็นฝ่่ายชนะเลย 


นั่นไง หมอนี่รู้จนได้
หน้าตาดูชอบใจเชียวนะ
น่าหมั่นไส้


เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด


"แล้วกูจะได้อะไร?"
"มากกว่ามะเร็ง"
"..." 
"ก็ปอดทะลุไง5555"
อา หน้าเขาดูไม่พอใจกับคำตอบที่ผมพูดแฮะ
ก็แค่ไม่อยากให้บรรยากาศมันอึดอัดอ่ะ
"มาร์ค"
"อะไรเหรอ?"
"เอาดีๆ อย่ากวนตีน"
"โอเค.."
ผมหยุดประโยคแล้วเหลือบตาไปมองฮงวอนแปบนึง เขาจ้องมาที่ผม ผมอ่านสายตาได้ว่าถ้าผมยังกวนตีนเขาไม่เลิก มันจะไม่จบแค่ปากแตกแน่


ปากแตกเพราะอะไรก็คงรู้ๆกันอยู่เนอะ?


"กู จะ ได้ อะ ไร?"
"มากกว่ามะเร็งก็จูบจากคนที่ใกล้เป็นมะเร็งแถวนี้ไง" 
"เหอะ แค่นี้?" เขาลดมือออกจากขาผมแล้วเอนตัวกลับไปนอนกึ่งนั่งพิงหลังบนโซฟา

แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว 
หมั่นไส้

"ถึงเราจะบอกว่าได้แค่ไหน ฮงวอนก็คงไม่หยุดแค่นั้นหรอกนี่ ใช่มั้ย?" ผมกะจะจิบเหล้าในแก้วแล้วหันไปยิ้มให้เฉยๆนะ แต่ลิ้นผมมันโง่ จะออกมาเลียริมฝีปากตอนนี้ทำไมก็ไม่รู้ หวังว่าฮงวอนจะไม่เห็นนะ
"อะไรน่ะไอ้ท่าทางแบบนั้น?"
เขาเห็นอ่ะ
นายก็อย่าเลียปากตามฉันสิ

"ปะ เปล่านะ"
"อะไรกัน แค่ได้เรียนแฟชั่นไม่กี่ปีแค่นี้ กินเหล้าเป็น สูบบุหรี่เป็น แถมยังอ่อยเป็นอีก แต่ก่อนล่ะเคยห้ามกูจะเป็นจะตาย หึ"
เกี่ยวกันตรงไหนน่ะ.. 
แล้ว'อ่อย'อะไรกัน ไม่ได้ตั้งใจซักหน่อย
ใช้คำพูดได้แย่จริงๆเลย


ชักไม่อยากเล่นด้วยแล้วนะ


"ถามจริงเหอะ จบมาได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง?"
"เราก็มีแบรนด์ของเราอยู่นะ"
"หืม?"
"แบรนด์เสื้อผ้าที่เราทำอ่ะ"
"ไม่เห็นเคยบอก"
"ก็เห็นไปเที่ยวรอบโลกกับน้องจีฮโยสนุกๆ เลยไม่กล้าทักไปกวน"

"..." งายล่า อึ้งแดก
กระทู้รวมรูปที่พวกนายไปเที่ยวแล้วถ่ายมารีวิวในพันทิปออกจะมีเยอะแยะ
"เลิกกันแล้ว" ตอบทำไมอ่ะ ใครถาม?
ไม่รู้เพราะอะไร ตอนนี้ผมมองหน้าฮงวอนแล้วเหมือนเห็นคำว่า'ขอโทษ'ตัวใหญ่ๆแปะอยู่บนหน้าเขาเลย

จะขอโทษทำไม

"เราก็ไม่ได้ติดใจอะไรนี่"
"งั้นกางเกงที่มึงใส่อยู่ก็ของแบรนด์มึงอ่ะดิ" อ้าว เปลี่ยนเรื่องเฉย
"รู้ได้ไงอ่ะ.."
"เห็นก็รู้แล้ว ดีไซน์แปลกๆแบบเนี้ย" เขาไม่ว่าเปล่า ส่งมือหนาๆเมื่อกี้มาลูบๆกางเกงผมอีกแล้ว "สมเป็นมึงดี"
เอ่อ ก็ลูบขานั่นแหละ แล้วที่นายพูดเมื่อกี้ฉันจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะ
"เจ๋งอ่ะดิ ไอ้เนี่ยเป็น1ในคอลเลคชั่นล่าสุดที่ได้ลงในelleเลยนะ" หึ เป็นไงล่ะ ขออวดหน่อยเถอะ
...
นี่ฉันอวดนายอยู่นะฮงวอน..

เลิกลูบเล่นได้แล้ว!

"ผ้านี่ลูบแล้วสนุกมือดีแฮะ" จ้าๆ สนุกจ้า ลูบจนขาเราให้เลขหวยแล้วมั้งเนี่ย
"มันจั๊กจี้นะ"
"แต่ดูท่าจะถอดยากนะ" ฟังกันหน่อยสิ!
แล้วเขาจะจ้องหน้าผมแล้วเลียปากทำไม..
"มาร์ค.." ฮงวอนหยุดมือที่กำลังลูบขาผมเมื่อกี้แล้วขยับตัวเข้ามาใกล้ๆจนผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆของเขา

แล้วฮงวอนก็ขยับมือต่อ

อา.. ซนจริงๆให้ตายเถอะ

"ฮงวอนมีอะไรรึเปล่า?" 
ฉันร้อนนะนายนี่
แต่ที่พูดไปเมื่อกี้เขาจะเหม็นกลิ่นเหล้ามั้ยนะ?
ถึงตอนนี้เราจะจ้องตากันอยู่ ผมก็รู้สึกได้ว่ามือฮงวอนมันชักจะซนเกินเหตุไปแล้ว เมื่อกี้ยังลูบต้นขาผมเล่นอยู่เลยเเท้ๆ


"ในบรรดากางเกงทั้งหลายแหล่ที่มึงดีไซน์เนี่ย กางเกงที่มึงใส่ตอนนี้มันถอดยากมากมั้ยวะ?" 


จะถามทำไมเล่า..
ก็มือนายจับหัวเข็มขัดฉันแน่นขนาดนี้


"น่าจะ... ไม่ยาก..นะ.."
"แน่ใจ๊?"
"ไม่อ่ะ"
"งั้นผมช่วยพิสูจน์มั้ยครับคุณดีไซเนอร์มาร์ค?"



"..."

"กูล้อเล่นไปงั้นแหละ กูแค่อยากขอโอกาสมึงอีกครั้ง.. ได้มั้ย?"
"..."
"กูจะไม่ทิ้งมึงไปไหนอีก..
กูขอร้องนะ"

"..."

"..."


"ออกไป.."
"มาร์ค.."
"ออกไปพิสูจน์ที่รถเราเถอะ.."
"... ห้ะ?"
"ก็ตรงนี้คนเต้นกันเยอะจะตาย"
"มึงมีรถตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ก็เมื่อต้นปีอ่ะ เราถอยเก๋งมา กว้างอยู่นะ.."
"เหรอ.."
"อือ"
"รับแรงกระแทกได้ดีมั้ยล่ะ?"
"รอคนแถวนี้มาทดลองอยู่พอดี" 
"..."


ผมว่าวันนี้ผมทำยางฮงวอนที่ชอบคีพหน้านิ่งๆให้หลุดทำหน้าอึ้งหลายรอบอยู่เหมือนกันนะ



สนุกดี








"เอาจริงๆนะ มึงอ่อยเก่งขึ้นเยอะเลยว่ะ มหาลัยมีเอกวิชานี้ให้ลงเรียนรึยังไง?" มหาลัยฮงวอนก็เหมือนกันแหละ ตอนเข้าแลปเขามีการทดลองให้เอาหมาใส่ปากคนรึไง
"ยุ่งน่า.."
ผมว่านั่งตรงนี้นานๆมันก็ชักจะเริ่มเซ็งแล้วสิ เขาจะทำอะไรก็รีบๆได้มั้ยอ่ะ เป็นคนรอมันน่าเบื่อนะ

"หยอกนิดหยอกหน่อย"
"งั้นก็นั่งหยอกมันตรงนี้นี่แหละ"
"เดี๋ยวนี้กล้าหงุดหงิดใส่กู?"
"...ก็บอกแล้วว่าคนเราต้องมีการพัฒนากันบ้าง"
"พัฒนงพัฒนาห่าอะไรนักหนา มึงเขียนนโยบายลงสมัครเลือกตั้งผู้ใหญ่บ้านรึไง?"
"..." ปากเหรอนั่น
"เอาเหอะ มึงเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว กูชอบ"
"..."
"ไปรถมึงกัน"
"..."




"กูอยากรู้ว่ามึงจะมีอะไรพัฒนาอีกมั้ย"














ฮี่~ แต่งไปง้าน เบื่ออออ คิดถึงโมเม้นต์ง่า
»Header ©573p5 on tumblr«





SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments