เราจะใช้ชีวิตภายใต้ข้อสมมุติว่า 'ทุกคนเป็นคนดี' ได้จริงหรอ
หลายวันก่อน มีเพื่อนคนนึงขึ้นสเตตัสในเฟซบุ๊คว่า...
"ทั้งๆ ที่เราไม่เคยเอาเปรียบใคร แต่ทำไมยังโดนเอาเปรียบ"

และเราก็ได้เข้าไปคอมเม้นว่า...
"เราเคยใช้ชีวิตภายใต้ข้อสมมุติว่า 'ทุกคนเป็นคนดี' แล้ว แต่ไม่เวิร์ค"

หลังจากนั้น ก็คิดทบทวนถึงคอมเม้นด้านบนอยู่พอสมควร
เอ่อ.. เวลาไปเจอคนใหม่ๆ เพื่อนร่วมงานใหม่ หรือแม้กระทั่งใครก็ไม่รู้
มักจะเป็นฝ่าย "ให้ก่อน" อยู่บ่อยครั้ง ทั้งยินดีช่วยเหลือ ทั้งมีน้ำใจ
เป็นเพราะว่า เราไม่รู้ว่า เบื้องหลังเขาเป็นคนยังไง?

แต่ผลไม่ออกมาเป็นอย่างที่คาดหวังด้วย
คนที่เราไม่ได้คิดจะเอาเปรียบเขา แต่เขาอาจจะคิดจะเอาเปรียบเราก็ได้

พี่ที่ทำงานเงินเดือนเหยียบแสน
ส่วนเราแค่เด็กใหม่เพิ่งจบออกมาทำงาน เงินเดือนขั้นต่ำ
เวลาไปกินข้าวด้วยกัน ตอนจ่ายตังค์!
"ออกไปก่อน พี่ไม่มีแบงค์ย่อย"
"ออกไปก่อน เดี๋ยวค่อยโอนให้ทีหลัง"
หรือแม้กระทั่งกลัวว่า จะต้องจ่ายให้เรา เวลาเดินไปจ่ายตังค์ ต้องทำเป็นเดินช้าๆ
ให้เราไปจ่ายของเราก่อน แล้วค่อยตามไปจ่ายของตัวเอง
คือ... "เห้ย! เราก็ออกให้บ้างแล้วนะ ใจๆ แมนๆ ไม่คิดจะใจใหญ่ให้เราบ้างหรอ"
เอาจริงๆ ลึกๆ ไม่ได้ คิดจะอยากได้ของเขาหรอก
แค่ให้เขารับผิดชอบของตัวเองไปก็พอ อย่ามาเบียดเบียนกันเลย

และอีกหลายๆ เหตุการณ์นะ ที่เราให้ใจเขาไปแล้ว
แต่เขาไม่ได้ให้ใจเขากลับมาเลย เราอาจจะคุ้นเคยกับสังคมแบบนึง
พอมาเจอสังคมอีกแบบนึงที่ไม่เหมือนกับที่เราเคยอยู่ เราจึงยังไหวตัวไม่ค่อยจะทัน
เอาง่ายๆ ว่า "หน้าใหม่อย่างเรา คงมีภูมิต้านทานโลก(แห่งความจริง)น้อยเกินไป"

เมื่อเวลาผ่านไป
เราเองก็กร้านโลกมากขึ้น
ความคิดใสๆ ของเด็กคนนึง ที่มองว่า โลกนี้มันสวยงามค่อยๆ หมดไป
เวลาเจอใครใหม่ๆ เราก็ยังทำแบบเดิม แต่แตกต่างออกไป
เราจะไม่เทหมดหน้าตัก เราจะกั๊ก เราจะค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป
ให้มาเท่าไหร่ ให้ไปเท่านั้น หลายครั้ง ก็ไม่ได้เป็นฝ่าย "ให้ก่อน" อย่างที่เคย

แต่...
เรากลับพบว่า...การระแวดระวังว่าจะโดนเอาเปรียบ
มันทำให้เราเป็นทุกข์มากขึ้น เรามีความสุขในการใช้ชีวิตน้อยลง

กลับมานอนคิด ถึงสาเหตุและที่มาที่ไปว่า ทำไมจริงเป็นเช่นนั้น

พอเริ่มระแวงว่าตัวเองจะต้องเจอกับการโดนเอาเปรียบ
เราก็เริ่มคิดในแง่ลบ เรื่องเล็กๆ ที่เราเคยมองข้ามไปได้ ก็เอามาคิดให้เป็นเรื่องใหญ่ไปหมด
"เห้ย! เขาจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรรึเปล่า"
"เห้ย! พูดจาแบบนี้ เดี๋ยวต้องมาขอช่วยให้เราทำนั่นนี่อีกแน่ๆ"
ตีตนไปก่อนไข้
คือ เรื่องร้ายๆ ยังไม่ทันได้เกิด เราก็คิดว่ามันจะเป็นเรื่องร้ายไปแล้ว
ความทุกข์ยังไม่ทันมาถึงตัว เราก็วิตก จนเป็นทุกข์อยู่คนเดียว
กลายเป็นรู้สึกว่า ตัวเองอยู่ท่ามกลางโลกที่มันไม่น่าอยู่เอาเสียเลย

ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว เราเองต่างหากที่พาตัวเองไปอยู่ในโลกที่มันไม่น่าอยู่
หรือเราเองต่างหากที่ทำให้โลกนี้มันไม่น่าอยู่ เพียงแค่ความคิดในแง่ลบเพียงเท่านั้น
โลกของคุณ คุณสร้างได้

                                                   เดิน เชื่อง เชื่อง



SHARE
Writer
Proud_dcc
reader
ฉันโง่ ฉันเขลา

Comments