ไดอารี่ของฉัน : เมื่อฉันรู้ว่าต้องเข้าห้องผ่าตัดครั้งเเรก
รอบนี้ขอเขียนบันทึกชีวิตตัวเองค่ะ ปกติชอบเขียนไดอารี่มาก เเต่วันนี้เขียนไม่ไหวค่ะ รู้สึกเกร็งตอนเขียน คงเพราะเขียนแบบรัวๆมาหลายวัน เกร็งมือจนเมื่อย เลยสะดวกพิมพ์เพราะ ไม่ต้องเกร็งข้อมือมาก เลยคิดว่ามาพิมพ์ในนี้ดีกว่า 555  เอาค่ะเริ่มเลย

เราเพิ่งจะได้สัมผัสความกลัว ของคำว่าผ่าตัดก็คราวนี้ละคะ
อันที่จริงก็ไม่ใช่เป็นผ่าตัดอะไรใหญ่โตหรอกค่ะ
เเต่มันเป็นครั้งเเรกในชีวิต555
มันเป็นแค่ก้อนไขมัน หรือที่เรารู้จัก หรือที่เรียกว่า ซีส
จุดพีค คือ ครั้งเเรกที่เป็นด้วยค่ะ บนใบหน้ากันเลยทีเดียว
ตอนเเรกนึกว่าเป็นสิวอักเสบค่ะ เราปล่อย รอเอามันออก555
เป็นคนค่อนข้างเห็นสิวไม่ได้เลยต้องบีบ
ครั้งนึกว่าสิวเลยเผลอไปบีบ เจาะ เเต่ก็ถอนใจ เพราะมันเจ็บ
เผลอไปทำให้มันอักเสบขึ้นมาซะงั้น เลยตัดสินใจไปหาหมอค่ะ
เดินทางจาก มหาลัยก็ไกลนิดหน่อย ด้วยความที่เราอยากรู้มาก มันคืออะไรกันแน่
นั่งรอหมอ หน้านี่ซีดเลย ระหว่างรอ ประหม่ามาก จนต้องชวนเพื่อนที่มาด้วยคุยเป็นระยะๆ ลดความประหม่าที่มี
จนกระทั่ง คุณ....... เชิญที่ห้องตรวจค่ะ
ใจสั่นละค่ะ เอาไงเอากัน นั่งนิ่งเลย แล้วก็ชี้ให้หมอดู หมอก็ลูบๆ เอาไฟส่อง ใจนี่ลงไปตาตุ่มเเล้วละ
หมอยิ้มเเล้วบอก หนูเป็นซีสที่แก้มนะ มี 2 แบบให้เลือก คือฉีดยา ซึ่งต้องฉีดเป็นระยะๆ แถมมีโอกาสกลับมาเป็นอีกถ้าหาย กับผ่าตัด
เราไม่ลังเลค่ะ ผ่าตัดค่ะหมอ!!
หมอยิ้มเลย เเต่หมอกลับบอกว่า ผมผ่าตัดให้ไม่ได้นะ หนูต้องไป โรงพยาบาล หรือคลีนิคศัลยกรรมตกแต่ง
ตอนนั้น เหว่อเลยค่ะ ใจสั่น
หมอเลยให้กลับมาคิดค่ะ ว่าคิดดี ๆ นะ ไปหาหมอศัลยกรรมกรรมตกแต่งก่อนก็ได้ เพื่อจะได้ตัดสินใจง่ายขึ้น 
เราก็ไม่ลังเลค่ะ เดินทางทันที
คำตอบที่ได้เล่นเอาเข่าอ่อนเหมือนกันค่ะ หนูอาจจะมีรอยแผลเป็นนะ ถ้าผ่าตัด
เราเป็นผู้หญิงได้ฟังแบบนี้ ก็เข่าอ่อนนะคะ
ถึงสมัยนี้มีครีมโน้นนี่ให้ทา เเต่ด้วยความที่เราแพ้ครีมจำพวกเวชสำอางมามาก เราแทบไม่อยากแตะเลยค่ะ แล้วก็หมอให้กลับมาคิดอีก
จนเราปรึกษาทางบ้าน ทางบ้านก็ให้ผ่าตัดค่ะ เเต่ให้ไปผ่าตัดที่บ้านเพราะจะสะดวกกว่าที่นี่ นั่นคือต้องรอไปอีก 2 อาทิตย์ค่ะ
ตอนนั้นที่คุยกับทางบ้าน น้ำตาไหลพรากเลย 55 รู้สึกว่าตัวเองงอเเงมาก เเต่ก็คิดว่า สักวันมันก็ต้องเอาออก ไหนๆก็เป็นเเล้ว
ในใจคิดนะคะ เราจะทนได้ไหมนะ มันทรมานนะคะ ที่ทางบ้านบอกให้รอจนปิดเทอม แต่ ถ้าเราผ่าตัดตอนกำลังเปิดเทอม เราคงสู้ไม่ไหวแน่ๆ เพราะเราดูเเลตัวเองได้ไม่เต็มที่ แผลอาจจะอักเสบได้
ระบายมาซะยาวเหยียดเลย เราเเค่อยากพิมพ์ระบายค่ะ ความกลัวล้วนๆ เพราะเรากลัวหมอมาก ตอนเด็กเลยติดมาจนถึงปัจจุบัน 555
รู้สึกแย่ นิดๆ ที่มีความกลัวแบบนั้น 
สรุป ท้ายที่สุด รู้ชะตาตัวเองเเล้วค่ะ ว่าจะได้เข้าห้องผ่าตัดครั้งเเรกในชีวิต จะสอบไฟนอล เเล้วเจองี้ ไปไม่เป็นเลยค่ะ
SHARE
Writer
Noel_Mika
writer
ชอบบ่น ชอบดราม่า

Comments