เมื่อผมต้องกลายเป็นผู้ร้ายในความสัมพันธ์
We’re all bad in someone’s story. -unknown

เราทุกคนต่างก็เคยเป็นเรื่องราวแย่ๆสำหรับใครสักคนกันทั้งนั้น ผมเองก็เช่นกัน

เรื่องมันก็นานมาแล้วนั่นแหละ มันเริ่มจากวันวันหนึ่ง

            วันนั้นเป็นวันรับน้องของภาคในคณะ เป็นวันที่ได้เจอเธอวันแรก เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ไม่สูงมากธรรมดาๆคนหนึ่ง ผมไม่รู้จักเธอ เธอไม่รู้จักผม เราไม่รู้จักกัน แต่ผมกลับรู้สึกชอบเธออย่างน่าประหลาดใจ เธอโดดเด่นมั้ย ? ก็ไม่ เธอตรงสเปคผมมั้ย ? ก็อาจจะใช่ แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนเจอคนอื่นทั่วๆ ไปที่บังเอิญเลื่อนผ่านเจอในแอพสีฟ้ารูปตัวเอฟหรือเดินผ่านกันไปมา มันคือความรู้สึกว่าคนนี้แหละต้องเป็นคนนี้เท่านั้น 

            ผมเชื่อว่าใครหลายๆคนเคยมีความรู้สึกแบบนี้ มันไม่ได้เกินขึ้นกับทุกๆคนที่เราเจอใช่ไหมครับ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความบังเอิญหรือความโชคดีของผมกันแน่ที่เราได้อยู่กลุ่มทำกิจกรรมด้วยกันทำให้เราได้เริ่มรู้จักกันนิดหน่อย

          หลังจากวันนั้นเราคุยกันมากขึ้นเราได้เป็นเพื่อนกันที่อยู่กลุ่มเดียวกัน กลุ่มเราจะชอบไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย เลิกเรียนไปหาข้าวกิน นั่งเล่นนั่งคุยฟังเพลง เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจนวันหนึ่งท่าทางการคุยของเธอเริ่มแปลกๆ เวลามีใครเปลี่ยนไปเราจะดูออกถ้าเราสนใจ ผมเกิดสงสัยเลยไปถามเพื่อนของเธอ เป็นคำตอบที่ไม่น่าดีใจเลย เพื่อนเธอตอบว่าเธอทะเลาะกับแฟน ใช่ครับ เธอทะเลาะกับแฟน ผมรู้สึกพูดไม่ออก ในหัวของผมเต็มไปด้วยคำถามเต็มไปหมด หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้คุยกันเหมือนอย่างที่เคย

ใครมันจะไปคิดว่าในความโชคดีก็มีความโชคร้าย
            เธอเปลี่ยนไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน เราทำได้เพียงยิ้มให้กันอย่างมากก็คุยกันบ้างในตอนที่เจอกันเท่านั้น ผมรู้สึกอึดอัด ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะต้องรู้สึกยังไงต่อไปดี ผมเริ่มยอมรับความจริงแต่ก็นั่นแหละความรู้สึกเดิมๆ มันยังไม่หายไปไหน 

           งผมรวบรวมความกล้าทักไปหาเธอ ถามว่าเราคุยกันแบบเพื่อนปกติได้ไหมเหมือนก่อนๆ เธอตอบเพียงว่า ได้ ก็เป็นเพื่อนกันนี่ ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ผมนึกถึงเนื้อเพลงท่อนหนึ่งของคุณ T-047 ที่ร้องว่า " โอ้ลมหนาวฉันรู้ว่าคงต้องมา แล้ววันนึงก็ลา เมื่อลมพัดพาจางหาย ไม่ต่างกับเธอ วันนี้เธอเพียงเข้ามา แล้วพอถึงเวลาความรู้สึกก็จางหาย กลายเป็นเพียงฤดู " มันทำให้ผมเข้าใจว่าทุกสิ่งรอบๆตัวเราล้วนเป็นเพียงฤดูหนึ่งที่ผ่านเข้ามาเท่านั้น วันหนึ่งฤดูเหล่านี้ก็ต้องเปลี่ยนไปอยู่ดี แล้วฤดูใหม่จะผ่านเข้ามา ผมหวังแค่เพียงว่ามันจะสักครั้งที่เรารู้สึกตรงกันบ้างก็ยังดี


เรื่องของเราไม่เคยเป็นความจริง
แต่น่าเศร้าที่น้ำตาเป็นของจริง 

            หลังจากที่เราเริ่มคุยกันได้ดีขึ้นแล้ว วันนึงกลุ่มของเราก็ชวนกันไปกินเหล้าเพราะเป็นวันเกิดเพื่อน วันนั้นเมากันมากทั้งกลุ่ม ด้วยความเป็นห่วงผมถามเธอว่ากลับไหวไหม กลับยังไง เธอบอกว่าจะกลับแท๊กซี่ เวลาแล้วตอนนั้นมันตี 2-3 แล้ว ถ้าจะปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กกลับแท๊กซี่คนเดียวก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย เลยถามให้แน่ใจว่าจะกลับแท๊กซี่จริงหรอ เธอเลยตอบกลับมาว่างั้นนอนห้องแกได้ไหม เหตุการณ์หลังจากนั้นอาจจะตรงกับที่ใครหลายคนคิด เรามีอะไรกันทั้งๆที่มันไม่ควรเลยจริงๆ นั่นคือเซ็กซ์ครั้งแรกของผม และนั่นก็คือตอนทีี่ผมกลายเป็นผู้ร้ายในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้

เคยได้ยินไหมครับที่เขาว่ากันว่าความผิดพลาดที่เกิดขึ้นแล้วมันมักจะเกิดขึ้นอีกเสมอ
            ตื่นมาตอนเช้าเราทำเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้น พูดคุยกันเหมือนปกติ ผมบอกตัวเองว่าจะเก็บเหตุการณ์นั้นให้มิดชิดที่สุดเท่าที่คนเก็บความลับไม่เก่งคนนึงจะทำได้ หลังจากนี้ไม่นานเข้าใกล้ช่วงสอบปลายภาค จู่ๆก็เกิดรู้สึกคิดถึง อยากไปหา เลยชวนคุยเล่นๆว่าอ่านหนังสือเครียดกินเหล้ากันป่าว เดี๋ยวเอาเหล้าไปกินที่ห้อง

            สิ่งที่ค่อนข้างน่าแปลกใจอย่างหนึ่งคือเธอไม่ได้ว่่าอะไรเลย พอไปถึงห้องเธอเราก็นั่งคุยกันถึงเรื่องต่างๆสักพักแล้วกินเหล้ากันสองคน และใช่ครับเรามีอะไรกันเป็นครั้งที่สอง ผมกลายเป็นผู้ร้ายอีกแล้ว ผมสัญญากับตัวเองจะว่าไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว มันทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ที่ไม่ยอมตัดใจไปจากเธอสักทีทั้งๆที่เธอก็มีคนของเธออยู่แล้ว

ฉันและเธอเหมือนเส้นขนาน อยู่ข้างกันไปจนสุดทางแต่ก็ไม่เคยได้บรรจบกัน

            ผมเชื่อว่าทุกคนล้วนมีคนๆหนึ่งที่อยู่ในใจ คนๆหนึ่งเพียงคนเดียวที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร ไม่ว่าจะเจอใครใหม่สักกี่คนเขาก็ยังคงอยู่ในใจเราเสมอ ผมใช้เวลาหลายเดือนเพื่อพยายามกลับไปคิดกับเธอแค่เพื่อนคนหนึ่ง เวลามันผ่านไปนานมากแล้วจนเปิดเทอมใหม่ วินาทีแรกที่ได้เจอกัน ผมรู้ได้เลยว่ามันยังนานไม่พอ

           ผมตัดใจจากเธอได้เป็นประมาณรอบที่ 17 แต่สุดท้ายก็กลับไปชอบเธออีกเป็นรอบที่ 18 อีกจนได้ ผมคงจะชอบเธอต่อไปแบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเจอคนที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เจอเธอ

ถ้าเธอเป็นจดหมายฉันเองก็ไม่รู้ต้องลงท้ายมันว่ายังไง
ด้วยรักและคิดถึง หรือ ขอให้โชคดี
                                                           จบ.


SHARE
Writer
1998x
Loser
When nothing is going right, go left.

Comments