การแปรงฟันในยามเช้า.


แด่คุณ,
การแปรงฟันในยามเช้า.



'ยาสีฟันหมด... สนิทเลยแฮะ'

เขาคิดอย่างหงุดหงิดใจหลังจากพยายามม้วนหลอดยาสีฟันก็แล้ว ใช้ด้ามแปรงรีดก็แล้ว ใช้กำลังกดเค้นตรงขั้วหลอดก็แล้ว ก็ไม่มียาสีฟันออกมาแต่อย่างใด

ปกติเขาไม่ใช่คนความจำดี แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้ของในบ้านหมดโดยสิ้นเชิงเท่านี้มาก่อน อันที่จริงควรยกความดีความชอบให้กับร่างเล็กที่ชอบมาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ในบ้านของเขา แล้วก็ทำหน้าที่สำรวจสต็อกข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันให้กันไปในตัวด้วยอยู่เสมอ


ปกติบีบยาสีฟันลงบนแปรงแล้วก็แปรงฟันในยามเช้าไปโดยแทบไม่คิดอะไร
พอวันนี้ยาสีฟันหมด ก็เพิ่งนึกได้ว่าการแปรงฟันในตอนเช้าสำคัญกับตัวเองมากแค่ไหน
เขาเคยชินกับมันมากเกินไป จนหลงลืมไปว่ายาสีฟันก็มีวันหมด และการมียาสีฟันไว้ใช้แปรงฟันนั้นจริงๆ แล้วเป็นเรื่องน่ายินดี


เพราะมันเป็นชีวิตประจำวันมานานเกินไป...


ก็เหมือนกันนั่นแหละ 
มีอีกคนคอยดูแลมานานมากเกินไป จนเกือบลืมไปเลย ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นคนที่ทำหน้าที่เหล่านั้นด้วยตัวเอง 
เขาเคยชินกับมันมากเกินไป จนหลงลืมไปว่าการได้มีคนข้างๆ เป็นเรื่องที่พิเศษมากเพียงใด

เพราะมีเธอเป็นชีวิตประจำวันมานานเกินไป...
ความเคยชินเป็นเรื่องน่ากลัว
เพราะทำให้กว่าเราจะรู้ตัวว่าสิ่งไหนสำคัญ
ก็มักจะเป็นในวันที่ไม่มีมันอีกต่อไปแล้ว
เขาโยนหลอดยาสีฟันบุบบี้ลงถังขยะด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่ใช่หงุดหงิดแล้ว เพียงแต่รู้สึกไม่เคยชินแล้วก็มึนงงนิดหน่อยเหมือนเพิ่งโดนเจ้าหลอดยาสีฟันนั่นต่อยเสยปลายคาง
อันที่จริงก็คงไม่ใช่หลอดยาสีฟันหรอกที่ต่อยเขา น่าจะเป็น 'ความจริง' เสียมากกว่า

ความจริงที่ว่าชีวิตประจำวันของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว...

เขาคว้าเสื้อนอกมาสวมแล้วเดินออกไปร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย
ขณะมองหายาสีฟัน ตาก็เหลือบไปเห็นป้ายโฆษณาแสตมป์ของร้านรูปรีลัคคุมะ... อดไม่ได้ที่จะชะงักไป
เปล่าเลย ... เขาไม่เคยชอบเจ้าหมีหน้าตาไร้อารมณ์นี่
แต่มีคนคนหนึ่งชอบมันมากถึงขั้นตั้งรูปโปรไฟล์ในสื่อออนไลน์ทุกชนิดเป็นหน้าเจ้าหมีนี่
ก็เท่านั้นเอง...

ละสายตาจากป้ายบนกระจกหน้าร้าน แล้วก็ต้องชะงักงันอีกรอบกับเลย์รสบาร์บีคิวบนชั้นวาง
มีคนคนหนึ่งที่ชอบเลย์รสบาร์บีคิวแบบแผ่นหยักแต่ก็ซื้อเลย์รสธรรมดาแบบแผ่นเรียบมาเสมอเพราะรู้ว่าเขาชอบมันมากกว่า

ให้ตายเถอะ
หันไปทางไหนก็มีแต่เงาของใครอีกคน

เขาสะบัดศีรษะเบาๆ ก้มลงหยิบหลอดยาสีฟันยี่ห้อเดิม มันวางอยู่ข้างกับอีกยี่ห้อที่มีฉลากเขียนว่าสูตรเกลือแปะไว้ตัวใหญ่ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกครั้งจากที่ไหนสักแห่งในความทรงจำทั้งๆ ที่นอกจากพนักงานขายก็มีแค่เขายืนอยู่คนเดียวทั้งร้าน

'...เราใช้ยี่ห้อนี้'

เขาชะงักมือที่กำลังจะหยิบยาสีฟันสูตรเกลือ หันไปมองคนข้างกาย และยาสีฟันรสมิ้นท์หลอดข้างๆ เลิกคิ้วนิดหนึ่งกับคำบอกเล่าไร้ที่มาที่ไป

'ก็... เคยบอกว่าชอบกลิิ่นนี้ไม่ใช่เหรอ'

ร่างเล็กก้มหน้าพูด แต่ก็ยังเห็นได้ชัดอยู่ดีว่าพวงแก้มกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

รู้สึกร้อนใบหน้าวูบวาบ แก้มของเขาก็คงแดงเหมือนกัน

แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยใช้ยาสีฟันสูตรเกลืออีกเลย 


เขามองยาสีฟันสูตรเกลือ แล้วก็เลือกหยิบยาสีฟันยี่ห้อเดียวกับที่เพิ่งทิ้งไปขึ้นมาอยู่ดี มองมันพร้อมกับรอยยิ้มขม

ยาสีฟันยี่ห้อนี้กลายเป็นชีวิตประจำวันของเขาไปแล้ว 
ไม่ว่าคนที่แนะนำมันให้กัน จะยังอยู่ในชีวิตของเขาหรือไม่ก็ตาม...


เขากลับมายืนที่หน้ากระจกอีกครั้ง ค่อยๆ มองยาสีฟันถูกบีบออกมาเป็นเส้นจากหลอดยาสีฟันใหม่เอี่ยม
เขาพิจารณาการเคลื่อนไหวของเนื้อยาสีขาวขุ่นนั่นราวกับมันเป็นเรื่องที่น่าสนใจเสียมากมาย แล้วก็พบว่ามันก็ดูน่ารักดี

เมื่อขยับแปรงสีฟันไปตามซี่ฟัน วันนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังทำสมาธิ เป็นครั้งแรกในรอบนานเท่าไรไม่รู้ ที่เขารู้สึกได้ถึงขนแปรงที่ปัดไปตามฟันแต่ละซี่แล้วก็ระโดนเหงือกอย่างชัดเจน

รู้สึกเหมือนกลับมาเป็นเด็กน้อยที่แปรงฟันเองครั้งแรกอีกครา พบว่ากิจกรรมที่ทำแบบลวกๆ ในตอนเช้ามาตลอด แท้จริงแล้วก็สนุกดี
เขาสัมผัสการแปรงฟันในตอนเช้าได้ชัดเจนที่สุดอีกครั้ง หลังจากที่ได้สัมผัสถึงการสูญเสียมันไปครั้งหนึ่ง



เขาได้ยินเสียงเคาะประตู

โดยไม่รู้ตัว หูของเขาจำเสียงเคาะเป็นจังหวะ เคาะรัวๆ สองครั้ง เว้นชั่วอึดใจ ก่อนจะเคาะแรงๆ อีกครั้งหนึ่งแบบนั้นได้ดี
หัวใจที่ห่อเหี่ยวพองฟูขึ้นมาทันที

คนที่เคยเป็นส่วนสำคัญใน 'ชีวิตประจำวัน' ของเขายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับถุงพลาสติกเล็กๆ ในมือ อีกฝ่ายก้มหน้างุดระหว่างที่เสียงหวานเปล่งออกมาอย่างอ้อมแอ้มว่า

"จำได้ว่ายาสีฟันกำลังจะหมด... ช็อกโกแลตที่นายชอบตุนไว้ด้วย นายไม่ชอบซื้อของ แล้วก็แถวนี้ไม่มีช็อกโกแลตแบบนี้ขายนี่นะ ก็เลย..."

ไม่ต้องรอให้คนตัวเล็กพูดประโยคยาวๆ นั่นจบ เขาก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามาในห้องแล้วรวบไว้ในอ้อมกอดอย่างแสนคิดถึง

เขาไม่ค่อยแสดงออกเท่าไรว่ารู้สึกอย่างไร เพราะเอาแต่คิดมากไปว่าอีกคนจะรู้สึกอย่างไรกับการกระทำเหล่านั้น 
ในเมื่อนั่นทำให้อีกคนหายไป วันนี้เขาก็จะแสดงออกไปตามที่ตัวเองรู้สึกก็แล้วกัน

ช่างความเสี่ยงอะไรนั่นเถอะ 
เพราะเทียบกับการขาดชีวิตประจำวันไปแล้วมันเทียบกันไม่ได้เลย

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
เอาล่ะ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร


"กลับมาได้ไหม"



...คนที่เป็น 'การแปรงฟันในยามเช้า.'











SHARE
Written in this book
เรื่องเล่าจากอีกฟากหนึ่ง.
ที่เก็บเรื่องเล่าเว้าแหว่งจากอีกฟากหนึ่งของความรู้สึก.
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments

Mkorn
2 years ago
น่ารักจังค่ะ :)

Reply
BlueBlackCat
2 years ago
ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ :')
(คุณเป็น comment แรกใน storylog ของเราเลยนะคะ //โค้งงามๆ ><)
Mkorn
2 years ago
อ่านจบคำว่าน่ารักลอยขึ้นมาในหัวเลยค่ะ บอกเล่าเรื่องราว และรายละเอียดได้น่ารักจริงๆ น่ารักจนต้องบอกคนเขียนให้รู้ 5555
เป็นความรู้สึกนุ่มๆ เหมือนได้นมอุ่นๆ ก่อนนอน 1 แก้ว 
ขอบคุณสำหรับงานเขียนที่น่ารักนะคะ :)
BlueBlackCat
2 years ago
ฮือ ชอบคำเปรียบเทียบจังเลยค่ะ
อ่านแล้วทางนี้ก็ได้นมอุ่นๆ ก่อนนอนหนึ่งแก้วเหมือนกันค่ะ

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์น่ารักๆ นะคะ :')
JStory
2 years ago
อ่านแล้วเหมือนนั่งมองฝนตก เหงา เย็น แต่ก็สบาย ชอบค่ะ🙂
Reply
BlueBlackCat
2 years ago
ชอบการเปรียบเทียบอารมณ์กับการนั่งมองฝนตกจังเลยค่ะ รู้สึกเป็นเกียรติ~
อย่าลืมระวังตัวจากทั้งละอองฝนและละอองของความเหงาด้วยนะคะ :'D
Tortoise
2 years ago
วันหลังต้องซื้อยาสีฟันไว้หลายๆหลอด555ไม่ใช่.... ชอบจัง 'ชีวิตประจำวัน'ของเขาเนี่ย:)
Reply
BlueBlackCat
2 years ago
หาคนมาคอยซื้อให้ดีกว่านะคะ ;'P
การได้มี 'ชีวิตประจำวัน' ในทุกวันเป็นเรื่องราวที่น่ารักค่ะ สนับสนุนให้ทุกคนรักษามันเอาไว้ให้ดี~ :')