เรื่องที่ไม่มีจุดเริ่มต้น
อืม... จะเริ่มยังไงดีนะ 
มันไม่มีจุดเริ่มต้นนี่นา 
เอาเป็นว่าจะใช้พื้นที่นี้ในการเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการรักษาโรคซึมเศร้า 
รวมถึงอารมณ์ ความรู้สึก ความคิด ฯลฯ ตามแต่ที่จะนึกออก 
การเล่าอาจจะไม่เรียงลำดับ เพราะขี้เกียจ 
นึกอะไรได้ก็จะเล่าอันนั้นนะคะ

เรื่องนี้มันไม่มีจุดเริ่มต้นหรอกค่ะ เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่ามันเริ่มจากตรงไหน
เราไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่าเราเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้ตัวอีกทีก็อาการหนักจนต้องแอดมิท
รักษามาหลายวิธี เปลี่ยนยาไปก็หลายตัว แต่ก็ไม่หายสักที

ดังนั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีจุดจบเช่นกันค่ะ
เรื่องราวในชีวิตของเรายังไม่ได้เดินทางไปถึงจุดที่เรียกว่าแฮปปี้เอนดิ้ง
เราไม่ได้หายจากอาการของโรคนี้จนสามารถจะไปแนะนำใครได้
เราก็ยังคงเป็นเราที่เศร้าเหมือนเดิม
เราไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะมีวันที่เราอาการดีขึ้นจนหายเป็นปกติไหม

แต่ตอนนี้มันก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ
ลุ่มๆ ดอนๆ เหมือนคลื่นในทะเล
แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่าตอนจบของชีวิตเราจะเป็นแบบไหน
เราอาจอาการดีขึ้น ร่าเริงแจ่มใส...
เราอาจอาการคงที่ เศร้าบ้าง เบื่อบ้าง เฉยชาบ้าง...
หรือเราอาจอาการหนักขึ้นจนฆ่าตัวตาย...

ปกติเรามักจะทวีตเล่าเรื่องไปเรื่อยเปื่อยในทวิตเตอร์
แต่คิดว่าในทวิตมันรวบรวมยาก เลยมาเขียนในนี้ดีกว่า เผื่อมีคนสนใจแนวทางการรักษา
แต่เราไม่ยืนยันว่ามันจะหายนะคะ เพราะเราก็ยังไม่หาย 5555

เราสมัคร story log ไว้นานพอสมควรแล้ว แต่ขี้เกียจเข้ามาเขียนทุกที
แต่จากนี้จะพยายามขยันขึ้นนะคะ
ขอฝากตัวด้วยค่ะ
ขอบคุณสำหรับการรับฟังนะคะ ^_^
SHARE
Writer
21JAN
hopeless girl
"ฉันฆ่าตัวตายในความคิดเสมอ"

Comments