ความทุกข์ใจที่ไม่มีใครฟัง
ฉันใช้เวลาอยู่นาน เพื่อคิดทบทวนสิ่งต่างๆ
จนในที่สุด ก็เลือกที่จะมาเล่าในนี้ 

มันเป็นความรู้สึกเหนื่อย.. เหนื่อยใจ หงุดหงิด และอึดอัด 

ที่มาของเรื่องก็คือ
ในช่วงใกล้ๆวันรับปริญญาจะมีการจัดงานเพื่อเลี้ยงอำลาปีบัณฑิต 
โดยปีที่จัดก็คือปีบัณฑิต โดยพี่ๆน้องๆก็จะมาเฮฮากัน

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหนักใจก็คือ การที่ทำให้ใครซักคนต้องมาเป็นหัวเรือ หรือหางเสือ
ซึ่งตัวฉันทำให้ถูกรู้สึกอย่างนั้น 

เพื่อนๆหลายคนพอพูดถึงงานเลี้ยงก็จะบ่ายเบี่ยงไม่ไป นู่นนั่นนี่
จากคนเกือบสามสิบคนเหลือเพียงไม่ถึงครึ่งที่ไป
จนเพื่อนที่เป็นคนถามหลักทักมาหลังไมค์ ว่าเขาเองเหนื่อยที่คนอื่นๆไม่ตอบเลย ให้ฉันช่วยเขาหน่อย ตอนนั้นฉันเห็นว่าตัวเองก็ยังว่าง เลยยินดีที่จะช่วยเขา โดยไม่รู้เลยว่าเปป็นการพาตัวเองไปบนเขาที่ไม่อาจมองเห็นยอดได้

ฉันถามเพื่อนเพื่อนบอกว่าจริงๆหลายคนก็อยากไปแต่เขางบไม่พอจึงขอเท่านี้ ในขณะที่ปีที่ผ่านมาเขากลับจ่ายได้มากกว่าถึง 2 เท่าแถมระยะเวลาที่จัดก็ไม่ต่างกันด้วย 
แน่นอนว่า ฉันเล่าแค่ไม่กี่คนฟัง เพราะว่าถ้าคนอื่นฟังเขาก็ยังยืนยันที่จะจ่ายเท่าเดิมอยู่ดี 
ไม่มีประโยชน์เลย

พยายามทำความเข้าใจว่าทุกคนก็ต้องทำงาน ก็ต้องเรียน

แต่ก็ไม่ใช่เทกระจาดแบบนี้สิ!!!  

 ฉันเหนื่อย....
เหนื่อยที่ต้องมาทำตามเงื่อนไขบ้าๆบอๆ 
เหนื่อยที่ต้องมาเจอการเพิกเฉยพวกนี้
เหนื่อยจนอยากเล่าให้ใครซักคนฟัง
.
.
.
.
.
แต่แม่ง โคตรท้อเลยว่ะ เหมือนกูต้องแบกอยู่คนเดียว 
กูอีกแล้วหรอวะ  ดีลกับร้านนู่นนั่นนี่ มือถือก็จะตาย_่า อยู่แล้ว
ยังต้องมาทำอะไรแบบนี้อีก แถมพวกมึงก็ไม่มาตอบอะไรกันเลย Read Only 

  
เฮ้ออออ แต่กูไม่โทษพวกมึงหรอก ก็ต้องไปใช้ชีวิตของตัวเองกันอยู่แล้วนี่หว่า
ก็ได้แต่หวังว่าคราวนี้กูจะถูกหวยเบอร์ใหญ่กะเขาซักที กูจะจ่ายให้หมดเลย 
และก็หวังว่า ครั้งนี้จะเป็นการ "ปล้ำตัวครั้งสุดท้าย" ด้วย

ใครผ่านมาเห็นก็ไม่ต้องตกใจนะ 
แค่บ่นเฉยๆ  
 
SHARE
Writer
HonghongJp
Everything as I can
Little writer who love to eat , sleep , read anythings as she can

Comments

Ximbat
2 years ago
กอดด
Reply
HonghongJp
2 years ago
ฮืออออออ /กอดดดด