ทะเลสีดำ :)
     นี่ไม่ใช่บทเพลงอันไพเราะของลุลา หรือชื่อเรื่องอันเกิดจากความมโนของผู้เเต่ง เเต่เป็นความรู้สึกของผู้เเต่งที่อยากนำพาผู้อ่านทุกท่าน ไปยังห้วงความรู้สึกของทุกคน...

      นานมาเเล้ว เคยมีนิทานปรัมปราถูกเเต่งขึ้นเพื่อกล่อมเด็กน้อยเข้าสู่โลกของการหลับไหล ไร้ซึ่งความเป็นจริง คืนเเล้วคืนเล่า...นิทานเหล่านั้นถูกเล่าขานจนเด็กน้อยชื่นชอบ เเละอยากฟังไปเรื่อยๆไม่มีเบื่อ  ผู้เป็นพ่อเป็นเเม่เล่านิทานให้เด็กน้อยฟังอย่างนั้น เเต่เเล้วเมื่อเด็กน้อยโตขึ้น เด็กน้อยกลับพบว่า โลกของนิทานไม่มีจริง มีเเค่โลกอันลึกล้ำเเละซับซ้อน เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา เด็กเหล่านั้นได้เรียนรู้เเละสัมผัสถึงผู้คนที่ได้เจอ เขามีลักษณะเเตกต่างกันไป คนบางคนดีจนโลกสรรเสริญ คนบางคนเลวจนโลกไม่ยอมรับ เเต่กระนั้น...เด็กน้อยก็รู้ว่า เธอยังต้องเติบโตเเละมีชีวิตอยู่เพื่อคนที่รัก...
บางครั้งการเติบโต ก็หนักเเละเหนื่อยไม่น้อย...      กงล้อเเห่งกาลเวลาได้เดินหมุนวนไปในเเต่ละวันของชีวิต เด็กน้อยโตขึ้นเรื่อยๆ เธอมีหลายสิ่งที่ต้องทำ มีหลายสิ่งที่ต้องดูเเลเเละรับผิดชอบ มีหลายสิ่งที่รอคอย เเละมีหลายสิ่งที่เสมือนบททดสอบของเด็กน้อยเช่นกัน        เด็กน้อยรู้ว่า เธอต้องเรียนเพื่ออนาคตที่สวยงาม เเต่มันจะเป็นเช่นนั้นจริงหรือ..คำพูดตรอกหูของคนใกล้ตัวที่กล่าวไว้เช่นนั้น มันจะสวยงามได้สักเท่าไหร่...เด็กน้อยโตขึ้นอีกนิด เธอจึงรู้ว่าชีวิตต้องทำงาน...เพื่อเงิน งานเเต่ละอย่างต่างมีรูปเเบบไม่เหมือนกัน ความเหนื่อยจึงต่างกัน เมื่อเธอทำงานไปจนรู้อีกว่า ชีวิตไม่สามารถอยู่เพียงคนเดียว ปราศจากคู่ครอง อย่างกับคำโบราณที่กล่าวไว้ว่า 
เพื่อนคู่คิด มิตรคู่เรือน        เเต่กระนั้น...ชีวิตไม่ได้จบลงเเค่การมีคู่ เด็กน้อยในวันนี้ต้องเลี้ยงดูบุพการี ผู้ที่คอยอบรมเเละสั่งสอน พ่อเเม่เเก่ชราลงทุกวัน คงมีเเต่เด็กน้อยที่จะคอยดูเเลเหมือนความหวังครั้งสุดท้ายของท่าน...
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน...

ฉันจะเดินต่อดีไหมจะมีใครสักคนไหม...ที่จะรับฟัง      เสียงผืนน้ำอันกว้าง ถูกเรียกว่า "ทะเล" ทะเลเป็นสิ่งเเรกๆที่คนจำนวนมากมาเที่ยว มาเยือน เเละมาระบายให้กับฉัน...
        ฉันคือ ทะเล ผู้คนเหล่านั้นทำให้ฉันมีชีวิตขึ้นมา ชีวิตที่เยือกเย็นมายาวนาน ฉันอ้างว้างในโลกใบนี้ เเต่ฉันมีเพืิ่อน เพื่อนที่เล่าเรื่องราวอันหนักหน่วงให้ฉันฟัง เพื่อนที่มายังที่เเห่งนี้ เพื่อนที่มองฉันด้วยสายตาหลากหลายคู่ เธอผู้เศร้าโศก เเต่เธอกลับมีความจริงใจ พวกเขาเหล่านั้น...ไม่ได้เล่าให้กับฉันฟังด้วยคำพูด ไม่มีเเม้เเต่เสียงจะเอ่ยปาก เเต่เธอเล่าให้ฉันฟังด้วยน้ำตา เเต่เธอเล่าให้ฉันด้วยใบหน้าอันเศร้าหมอง เเต่เธอมาพร้อมกับสิ่งของบางอย่าง ที่ถูกขว้างทิ้งมายังก้นลึกสุดของฉัน เเม้เเต่บางคนที่จบชีวิตลง...กับฉัน ฉันเเบกรับความเศร้า ความเหนื่อยของพวกเขามามาก เเละดูเหมือนจะมากขึ้นเรื่ิอยๆ...ฉันพร้อมจะเป็นทะเลสีดำ พร้อมปลดปล่อยพันธนาการของเธอ เผื่อน้ำหนักความทุกข์ในใจของเธอที่เเบกไว้ จะเบาลง...
เด็กน้อยเธอก็เช่นกัน...เธอมีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังไหม?
SHARE
Written in this book
By whiteearth
สวัสดีนะความสุข สวัสดีความเศร้า สวัสดีนะความเหงา สวัสดีความทรงจำ :)
Writer
whiteearth
Student
I like write story (Study at Ammartpanichanukul school)

Comments