EYECONTACT
เค้าว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ 

เคยรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เวลาคุยกับคนที่เราสนใจ หรือเคยรู้สึกขาดความมั่นใจเมื่อสบตาคนที่มองแรงใส่เราไหม นั่นเพราะการสื่อสารผ่านทางดวงตาเป็นภาษากายอย่างหนึ่งที่ทรงอานุภาพ เหมือนถ่ายทอดความรู้สึกออกมาจากจิตใจแผ่ให้เห็นกันตรงหน้า

ส่วนตัวเคยมีอคติกับคนที่ใส่คอนแทคเลนส์ รู้สึกว่าปลอม ไร้ซึ่งชีวิตชีวาของแววตา พาลเอาไม่อยากสบตาและสนทนาเฮฮาด้วย แต่กับตัวเองที่เป็นคนสายตาสั้นมาก และไม่พิศมัยการใส่แว่น วันหนึ่งจึงได้ทำความรู้จักกับเจ้าคอนแทคเลนส์อย่างเสียไม่ได้

ราวกับพบเจอโลกใหม่ โลกที่ชัดใสกิ๊ง ไร้ขอบแว่นมาบังให้เกะกะ ทำให้เราติดใจกับความสวยงามของความชัดเจนที่ไม่ได้เจอกันมานาน เท่านั้นยังไม่พอ ยังติดใจกำแพงที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกันตัวตนเราออกจากคนภายนอก

ในบางครั้งเราไม่สามารถแสดงความเป็นตัวเองได้กับทุกคนเสมอไป ความอึดอัดที่เคยมียามต้องสบตาสนทนากับคนแปลกหน้า จางหายไปเมื่อเรามีหน้ากากขนาดไม่ถึงมิลป้องกันเราอยู่ เรากล้าที่จะแสดงออกถึงความมั่นใจ ด้วยความรู้สึกที่ว่าตัวตนของเรายังถูกปกปิดอยู่ข้างในและไม่มีใครสามารถหยั่งรู้ได้ ไม่มีใครรู้ว่าเราประหม่า ไม่มั่นใจ สับสน เปราะบางเพียงใด

หน้ากากทำให้เราแข็งแรง พร้อมเผชิญกับโลกได้มากขึ้น

โลกที่ใครอ่อนแอก็แพ้ไป ถ้าฉันรู้ว่าเธออ่อนไหวเมื่อไหร่ฉันจะเอาให้ถึงตาย

เพียงแต่ว่าหน้ากาก ก็ต้องมีวันถอด เราน่าจะมีคนที่เราสามารถถอดทุกสิ่งทุกอย่าง เหลือแต่ตัวตนของตัวเอง เผชิญหน้ากันอย่างเต็มใจและจริงใจ

หากคุณไม่สามารถถอดหน้ากากออกได้ และรู้สึกว่ามันช่างจำเป็นกับชีวิตเหลือเกิน ก็เหมือนกับการติดอยู่ในกับดักที่ตัวเองสร้างขึ้น จนวันนึงก็อาจจะหลงลืมตัวตนที่แท้จริงไป

คอนแทคเลนส์ ก็ต้องมีวันถอดออกมาล้าง เปลี่ยนสีใหม่ ภาพลักษณ์ใหม่ 

ไม่แปลกอะไร ถ้ามั่นใจว่าในนัยย์ตา แววตาเรา ยังมีประกายความสดใสอยู่เหมือนเดิม
SHARE
Written in this book
me another me

Comments