การโคจรกลับมาอีกครั้งของคุณ

ไม่แน่ใจเหมือนกัน..ว่าคุณเป็นผู้ชายในอุดมคติฉันพอดี
หรือคุณเข้ามาเปลี่ยนคนในอุดมคติฉันให้กลายเป็นคุณ..

คุณกลายเป็นงานศิลป์อีกแขนงหนึ่งที่ฉันหลงใหลแต่ไม่ต้องการครอบครอง แค่ต้องการมองอยู่แบบนั้นนานๆ เหมือนเจอภาพดีๆใน Musée du Louvre คุณเป็นโลกใบหนึ่งที่เป็นสีชมพูเสมอสำหรับฉัน..คุณไม่ได้ดีต่อใจเลยเพราะคุณทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะหายใจไม่ทั่วท้อง ฉันไม่เคยเป็นปรกติอีกเลยหลังจากที่ได้เจอคุณครั้งแรกครั้งนั้น..
.

ในวันไหว้ครูสำหรับนักศึกษาคณะศิลปกรรม ไข่ต้มที่พวกเราเชื่อกันว่าถ้าได้ลามากินจะทำให้เรียนเก่งถูกแย่งไปจนเกือบหมดพานแล้ว ไข่1ใบ ถูกยื่นมาตรงหน้าฉัน คุณ....เป็นคุณที่ยิ้ม...แล้วพูดว่า
“อ่ะ เอาไปกินจะได้เรียนเก่งๆ”  
คุณยืนอยู่ตรงหน้าถ้าเอื้อมมือออกไปก็คงเเตะตัวคุณได้ เข้าใจคำว่า "ใจหายไปเลย..เป็นครั้งเเรก" ฉันไม่ได้มองคุณเป็นรุ่นพี่คนหนึ่งเลย ถ้าฉันรู้วิธีสักหน่อย..ฉันคนชวนคุณอยู่คุยด้วยกันยาวหรือแม้แต่ถ่ายรูปคู่เราไว้สักรูป แต่วันนั้นทุกอย่างมันผ่านไปไวเหมือนนอนมองเมฆเคลือนตัวในวันที่ลมแรง... 

“พี่ช่วย ผูกข้อมือให้หน่อยได้ไหม?”  
ยากยิ่งกว่าการสารภาพกับแม่ว่าแอบย่องออกนอกหน้าต่างไปเที่ยวกลางดึก คือคำขอที่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อกี้นี้

“ได้ๆ เดี๋ยวไปเอาสายสิญจน์ก่อนนะ ”  
ไม่นานนักคุณก็วิ่งกลับมาอีกครั้งพร้อมสายสิญจน์สีแดงในมือ มันเป็นสีประจำสาขาวิชาวิจิตรศิลป์ ในข้อมือฝั่งขวาเต็มไปด้วยสายสิญจน์สีชมพูของรุ่นพี่ออกแบบ ฉันรูดขึ้นให้พอมีพื้นที่สำหรับคุณผูก หงายข้อมือ คุณก้มลงใช้สายสินจ์สีแดงลูบบนข้อมือฉันสามที 

ฉันมองคุณได้ใกล้มากจากตรงนี้ มากเสียจนกลัวคุณจะได้ยินเสียงใจเต้นเลย เงื่อนตายที่ถูกผูกอย่างแผ่วๆ  คุณมองหน้าฉันแวปหนึ่ง..แล้วยิ้ม...สายสิญจน์สีเเดงไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับการใช้ชีวิตเเต่มันถูกเก็บอย่างไว้ดีร่วมกับบรรดาของขวัญอื่นๆวันเรียนจบ
.
.
จากวันนั้นผ่านมานาน7ปี คุณดันโคจรมาเจอฉันอีกครั้ง..ฉันตระหนักได้ว่า ฉันไม่ได้เเอบรักใครอีกเลยนอกจากคุณเลยหรือนี่!... คุณโตขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น โลกของคุณหมุนไปเร็วกว่าฉันเสมอ คุณไม่ใช่จักรวาลของฉันอีกต่อไป..แต่กลายเป็นโลกทั้งใบของใครอีกคน..
 
ความรู้สึกแอบชอบของใครหลายคนอาจจะเป็นประเภทแอบมองดาวบนฟ้าไกลๆ แต่สำหรับฉัน คุณไม่เคยทำให้ฉันรู้สึกด้อยค่าขนาดนั้นเลย มันงดงามเสมอเมื่อนึกถึง
คงเพราะฉันอยู่ในจุดที่รู้ตัวว่าต้องการแค่ไหน .....

ทุกคนรอบข้างบอกฉันว่าคุณสว่างสดใสเหมือนแสงแดด ส่วนฉันเหมือนฤดูฝนที่ท้องฟ้าหม่นอยู่ตลอดเวลา.. “เวลาพี่เค้าอยู่ใกล้มึง มึงกลายเป็นท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งอีกครั้ง …”  
ทุกๆคนยังบอกฉันอีกว่า..แค่ความสุขครั้งนั้นมันก็เกินพอแล้ว และฉันไม่จำเป็นจะต้องพยายามต่อไปอีกในตอนนี้  
ไม่แน่ใจเหมือนกัน..ว่าคุณเป็นผู้ชายในอุดมคติฉันพอดี
หรือคุณเข้ามาเปลี่ยนคนในอุดมคติฉันให้กลายเป็นคุณ.. 

ฉันยังเเอบชอบคุณเสมอมา เพียงเเต่ตอนนี้คุณไม่ใช่จักรวาลของฉันอีกต่อไปแต่เป็นโลกทั้งใบของใครอีกคน...
.
.
.
ยินดีด้วยนะคะ




SHARE
Writer
RattikornTeerakanon
Writer
ให้เรื่องเล่า..เล่าเรื่อง...

Comments

khaikung
2 years ago
ขอให้แฮปปี้นะคุณ :)
Reply
นานเเล้วปะ
LonelyShadow
2 years ago
ตกลง ได้แค่แอบชอบเขา?

ฟังดูยิ่งใหม่จัง เค้าคงดีใจมากถ้ารู้
Reply
เค้าซื่อบื้อเกินไป ซื่อบื้อมา7ปีเเล้วค่ะ ^^
LonelyShadow
2 years ago
แต่ก็ยังไม่ลืม 555
TTรอได้ๆ ชิตังเม โป้งง
Lemniscate
2 years ago
อ่านแล้วอมยิ้มตาม
Reply
//^^//
iamatraveller
2 years ago
ความเป็นจริงมักไม่ง่ายแบบที่เราคิดไว้เนอะ
แต่ช่วงที่รักใครมันมีความสุขจริงๆ
Reply
ความรักอยู่ที่ไหน ความทรงจำอยู่ที่นั่น..
SwimSZero
2 years ago
เขียนดีจังเลยครับ อยากมีความรู้สึกไม่คาดหวังอะไรแบบนี้กับใครสักคนบ้าง😂
Reply
ลองมีดู >M< มันพิเศษเเบบเเปลกๆ