[002] - ภาพ
วันนั้นเราเดินอยู่กับเพื่อนคนหนึ่ง 
ผ่านไปยังสถานที่ที่เคยเดินผ่านพร้อมกันมาแล้วครั้งหนึ่ง 
ต่างกันที่ครั้งก่อน ที่อีกข้างของเพื่อน มีคนอีกคนเดินอยู่ด้วย

ภาพผู้หญิงอีกคนโบกมือลาเราจากตรงทางเดินยังคงติดตา
เกือบจะเอ่ยปากออกไปว่า คิดถึง xxx เนอะ 
ก็นึกขึ้นได้... 
ถ้าเราแค่คิดถึง อีกคนคงรู้สึกลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น...

ขนาดเราที่ไม่ได้มีความทรงจำร่วมกันกับอีกคนมากมาย ยังรู้สึกวูบไหวเมื่อเห็นสถานที่ที่เคยมีกันอยู่ 
แล้วคนที่เคยสำคัญต่อกัน... จะเป็นยังไงนะ?


ความทรงจำของคนเราช่างซับซ้อน 
มันไม่ได้ถูกผูกไว้แค่กับกลิ่น แต่รวมไปถึงประสาทสัมผัสอื่นๆ ทั้งหมด เสียง รูป รส สัมผัส
หากเคยได้รับรู้แล้ว ร่างกายของเราจะจำมันไว้ทั้งหมด รวมไปถึงเชื่อมโยงมันเข้ากับเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องด้วย

การที่คนคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต มาร่วมบันทึกความทรงจำ มาเป็นส่วนหนึ่งของทุกประสาทสัมผัส จึงเป็นเรื่องที่อ่อนไหวพอสมควร...

เพราะความทรงจำเหล่านั้นจะผูกลึกเข้าไปกับสถานที่ที่เคยผ่าน อาหารที่เคยกินร่วมกัน ของขวัญที่เคยแลกเปลี่ยน จดหมายที่เคยเขียนให้กัน... 

แล้วภาพความทรงจำทุกอย่างก็จะย้อนกลับมาเมื่อมีโอกาสได้สัมผัสแม้เพียงเสี้ยวใดเสี้ยวหนึ่งของตัวต่อที่รวมกันราวจิ๊กซอว์เป็นความทรงจำชิ้นนั้นๆ

ไม่ว่าคุณจะต้องการหรือไม่
เรื่องราวต่างๆ ก็จะย้อนกลับมาอยู่ดี
ในวันที่บังเอิญหรือตั้งใจเดินผ่านไปเจอเรื่องราวที่เคยมีร่วมกัน


แค่กลิ่นน้ำยาสระผมอ่อนๆ ภาพเจ้าของกลิ่นและกิจกรรมที่เคยทำด้วยกันก็ย้อนกลับมาเล่นซ้ำอย่างชัดเจนในใจ

แม้ในวันที่ไม่มีเขาอยู่ข้างกายอีกแล้วก็ตาม


คุณลบภาพที่ผ่านมาไม่ได้
แม้เจ้าของจะผ่านไปจากชีวิตแล้ว
คุณก็ต้องอยู่กับมันต่อ...


นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เราไม่อยากสร้างความสัมพันธ์ใดๆ เพราะกลัวความรู้สึกที่จะตามมาถ้าเสียสิ่งที่ให้ความสำคัญไป 
เรากลัวความเจ็บปวด จึงหลีกเลี่ยงเรื่องที่เสี่ยงจะทำให้ต้องเสียใจ
เลยไม่เคยอยากมีใครมาร่วมแบ่งปันวันและเวลา...

ทั้งๆ ที่ไม่เคยมองหา...
แต่เมื่อถึงเวลากลับพบว่ามีอยู่... 
คนที่มาทำให้เรารู้สึกว่าต่อให้ต้องเสียน้ำตา ก็คุ้มค่ากว่าความรู้สึกเสียดายหากตัวเองไม่เลือกจะเดินเข้าไป

คนที่เราอยากให้มาร่วมแบ่งปันความทรงจำ
มาเป็นส่วนหนึ่งของภาพที่ผ่านตาและจะประทับอยู่ในใจ

มาเป็นส่วนหนึ่งของภาพความทรงจำดีๆ ที่มั่นใจว่าทำให้ยิ้มได้ทุกครั้งที่หันไปเห็นสิ่งที่เตือนใจ...


เป็นความทรงจำดีๆ เรื่อยไป
ไม่ว่าสุดท้ายจะได้มีกันข้างกายหรือไม่... ก็ตาม...


สุดท้ายวันนั้นเราก็ถามเพื่อนว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
เพื่อนเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติม ว่าเราหมายถึงเจ้าของรอยยิ้มและคำลาที่ทางเดินนี้

คำลา... ที่เคยเข้าใจว่าจะเป็นแค่การชั่วคราวในวันนั้น...

เพื่อนยิ้มบางๆ
ตอบว่า ก็สบายดี

' สบายดี ...
.
.
...แค่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว '


ในแววตานั้นมีร่องรอยความเศร้าจางๆ ที่คนยังไม่เคยสูญเสียอย่างเราไม่มีวันเข้าใจ

แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้
ว่ามีร่องรอยของความสุข
แบบที่เราสัมผัสได้และเข้าใจ

...แฝงปนอยู่เช่นกัน.













SHARE
Written in this book
ฝุ่นละอองของความรู้สึก
ฝุ่นละอองของความรู้สึก นอนนิ่งลึกอยู่ในหัวใจ เหมือนจะมั่นคง... แต่กลับฟุ้งกระจายได้ง่ายง่าย เพียงแค่สัมผัสเบาเบา.
Writer
BlueBlackCat
แมวดำสีน้ำเงิน
A Black Cat in the Middle of Nowhere

Comments