เมื่อศัตรูที่เราสู้ด้วยยากที่สุดคืิอ ตัวผมเอง
ผมอยู่ในช่วงการทำทีสิส ตอนนี้ผมกลับมาทำงานใช้ทุนแล้ว เวลาทุกอย่างดูจะยุ่งไปหมด เคสก็เยอะ เครื่องมือก็ดูจะมีปัญหาตลอด เอกสารก็แก้ไขเป็นว่าเล่น แต่ผมสนุกกับมันนะ ในที่สุดก็ผ่านมา 2 ปี ผมยังเรียนไม่จบ ผมเริ่มตั้งคำถามว่าทำไมว่ะ เวลาจับทีสิิส ดูจะทนได้ไม่นานมันเบื่อไปหมด ไม่อยากอ่าน paper แลปก็รันไปงั้นๆ ไม่ได้คิด  รำคาญทุกคนที่ถามหาความก้าวหน้า น้อยใจคนที่ไม่ถาม ไม่มีความพอดีอะไรเลย นานวันเริ่มแย่ปลีกตัวจากสังคม อยู่แต่ในห้อง แต่ก็ไม่ทำอะไร อิจฉาทุกครั้งที่มีคนเรียนจบ นี่คือความรู้สึกของผม จนวันนึงผมเล่าให้เพื่อนฟังก็สนิทนะ แต่เขาเป็นคนอินเดีย คงไม่รู้จักคนในวงการผมแน่ๆ แต่เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนกัน ผมเล่าให้ฟังว่าผมอยากทำทุกอย่างที่เป็นงานโรงพยาบาล ไม่มีอารมณ์ทำ ทีสิส เสียเวลาไปวันๆ คำตอบที่ได้ "ก็เพราะ มันง่ายกว่าไม่ต้องคิด ไม่ท้าทาย มันคือรูทีน" ผมตั้งสติและเริ่มคิดตาม และเออออไป แต่หลังจากนั้นผมเริ่มคิดได้ว่าการทำงานในโรงพยาบาลมันคือ คอมฟอร์ทโซนของผม ผมคิดมาตลอดว่าการเป็นนักฟิสิกส์ที่แก้ปัญหาให้หน่วยงานไม่ใช่คอมฟอร์ทโซน แต่เมื่อผมพบทางแก้ทุกอย่างและไม่มีอะไรท้าทายมันคือคอมฟอร์ทโซนแล้วแหละ ส่วนทีสิสคือนอก คอมฟอร์ทโซนที่ผมไม่กล้าเข้าไปเพราะมันยาก ผมใช้เวลา 1 สัปดาห์ในการเดินออกมา ผมยังคงทำงานอยู่นะ แต่การแบ่งเวลาทำได้ดีขึ้น ในทุกๆวัน มีเป้าหมาย รู้ตัว ว่าอะไรคือความท้าทาย ในแต่ละวัน มองเห็นความอ่อนแอของตัวเองชัดขึ้นและสู้กับมันอย่างจริงจัง วันนึงผมคงชนะ และประสบผลสำเร็จ

ขอบคุณ ศ.ดร. เรา เพื่อน&พี่ ผู้ถ่อมตัวเสมอ
SHARE
Written in this book
บ่นไปสิ
Writer
Darknuys
Lecturer
กำลังพัฒนา

Comments