Irreplaceable : ไม่มีใคร แทนที่ใครได้
     อากาศร้อนมาพร้อมกับอาการนอนไม่หลับ ทว่าเมื่อข่มตานอนหลับลงได้ ฉันไม่แปลกใจเลยหากว่าภาพของเธอจะยังเสมือนรอยประทับหนึ่งไม่เคยจางหายไป หลายคนบอกกับฉันว่าสักวันหนึ่งมันจะเป็นเพียงความทรงจำอันรางเลือน แต่กับฉันแล้ว... มันยังคงชัดเจนเสมอมา

     ฉันไม่แน่ใจว่าสมควรเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไร "ความเสียใจ" หรือแค่ "การระลึกถึง" ในวันที่พื้นที่ว่างเปล่าข้าง ไม่มีเธอให้คอยมองหาอีกต่อไป มันอาจเป็นเพียงตะกอนคงค้างซึ่งเมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่ขยับถูกมันเข้า มันก็กลับตีฟุ้งกระจัดกระจายไปทั่วทั้งหัวใจ

     ไม่แปลกใจเท่าไหร่นักหรอกหากใครจะมองว่าฉันเป็นพวกยึดติด คนเรามักได้แต่พูดคำว่า "ถ้าหาก..." ถ้าหากฉันทำอย่างนั้น... ถ้าหากเธอทำอย่างนี้... ถ้าหากว่าวันนั้นเรา... ทว่าเราไม่อาจย้อนกลับไป ณ จุดเดิมๆ ได้อีกครั้ง ไม่อาจก้าวล่วงเข้าไปแปรเปลี่ยนความทรงจำที่มีให้แก่กัน บ่อยครั้งฉันมักตั้งคำถามลอยๆ หากว่าเธอคิดถึงเหมือนกันบ้างก็คงดีไม่น้อย

     มีใครบางคนดูคล้ายกันกับเธอ นัยน์ตาคู่นั้น สันจมูกมีรอยคดงอไม่ตรงเหมือนรูปปั้นเทพเจ้ากรีก นึึกถึงทีไรก็อดหัวเราะไม่ได้สักครั้ง ยิ่งเห็นกล่องใส่คุกกี้วางอยู่ไม่ไกลนั่น ภาพของเธอกลับยิ่งทวีความรุนแรงต่อความรู้สึกข้างใน

     เราไม่ได้ทะเลาะกันหรอกใช่ไหม? เราแค่ห่างออกจากกันด้วยเหตุผลงี่เง่า หากเป็นเมื่อก่อนฉันคงเป็นฝ่ายทนไม่ไหวแล้วเลือกเดินเข้าไปพุ่งชนกับเธอตรงๆ อาจจะมีเสียงเถียงกันบ้าง แต่เราก็ลงเอยกันด้วยดีทุกครั้ง ไม่เคยเลยที่เราต้องนิ่งเงียบใส่หันราวกับต่างฝ่ายเป็นอากาศธาตุแบบนี้

     ฉันหวังว่าเธอจะเอ่ยปากพูดอะไรสักคำในวันนั้น เพียงแค่เรียกชื่อ หรือแค่เอื้อมมือมาแตะบ่ากันไว้ อย่างน้อยขอเพียงส่งสัญญาณหรือสายตาแสดงความรู้สึกที่ยังเหลืออยู่บ้างให้กันกับฉันก็ยังดี ฉันอาจดูเหมือนคนเข้มแข็งมากๆ แต่เธออาจไม่รู้... ในวันที่เธอเลือกจับมือกับใครคนอื่น ในวันที่ฉันกัดฟันก้าวเดินหันหลังออกมา ฉันต้องกลั้นใจไม่ให้หยดน้ำตาไหลลงมาแค่ไหน

     เธออาจมองว่าฉันมีใครต่อใคร กระทั่งวันที่ฉันหันหลังเลือกไม่มองภาพเหล่านั้น ฉันก็ยังมีใครต่อใครอย่างเธอว่าก้าวเข้ามาดึงฉันเข้าไปกอดไหล่เอาไว้ มีใครอีกคนยืนรออยู่ไม่ไกล มีเสียงคอยถามไถ่ว่าเป็นอะไรไหมอยู่แบบนั้น 

     คงเห็นเป็นแบบนั้นสินะ... คนของเขากลายมาเป็นเพื่อนของฉัน เพื่อนที่เธออาจไม่เข้าใจว่าสถานะในใจของเธอกับพวกเขาต่างกันแค่ไหน 

     ละครบทสุดท้ายฉันทำได้เพียงจ้องมองหน้าเขาคนนั้น อยากจะปรบมือให้กับการแสดงละครชั้นครู ไม่คิดเลยว่าคนๆ หนึ่งจะสามารถสวมหน้ากากหลอกลวงตัวเองมาได้หลายปี อะไรที่มั่นใจว่ารู้ อะไรที่มั่นใจว่าดี นับตั้งแต่วินาทีนั้น... ฉันกลับสูญเสียความมั่นใจทุกสิ่งทุกอย่างไป ฉันไม่เชื่อในมิตรภาพ ไม่เชื่อความประทับใจแรกพบ ไม่เชื่อสัญชาตญาณใดๆ ของตัวเอง

     ยังคิดถึงเธอเหมือนเคย แม้ว่าในวันนี้กระทั่งตัวฉันเองก็ไม่หวังก้าวเดินกลับไป ยังจำสายตาในวันนั้น ความว่างเปล่า เย็นชา ปราศจากความสงสัยใดๆ มันสะท้อนให้ฉันเห็นว่าที่ผ่านมาฉันคงยังพยายามกับเธอไม่มากพอ มันน้อยเกินไปที่จะฉุดรั้งความคิดของเธอไม่ให้เชื่อคำพูดเขาคนนั้น ฉันกลายเป็นแก้วร้าวที่ไร้ซึ่งความพยายามจะเยียวยาตัวเอง ปล่อยให้รอยร้าวนั้นแผ่ขยาย ปล่อยให้รอยบิ่นทั้งหมดทิ่มแทงคนรอบข้างโดยไม่แย่แส

     นี่... ภาพสมมติของเธอดีกับฉันมากเลยล่ะ สิ่งที่ภาพนั้นทำให้ ทุกการเอาใจใส่มันทำให้ฉันอดเอามาเปรียบเทียบกับเธอไม่ได้สักครั้ง แววตาที่บอกให้รู้ว่าฉันสำคัญแค่ไหน บางครั้งฉันกลับหวังว่าให้มันกลายเป็นแววตาของเธอแทน ฉันทำได้เพียงแต่เฝ้าภาวนาซ้ำกับหัวใจของตัวเอง

     ได้โปรดเถอะนะ... ได้โปรดรู้สึกกับคนตรงหน้าให้มากกว่าเธอสักนิด แม้ความจริงลึกๆ ในใจ พื้นที่ของเธอตรงนั้น ฉันไม่เคยแบ่งปันมันออกไปให้ใครต่อใครได้เลย

     ฉันน่ะ...


     ฉันน่ะ...


     ฉันน่ะ...


     ไม่อาจปล่อยให้ใครเข้ามาแทนที่เธอได้จริงๆ


     ...คิดถึงเธอนะ



จากเราเอง... มนุษย์ผู้อยากปั่นเรื่องสั้น
Credit ภาพประกอบ: http://orig07.deviantart.net/b84a/f/2013/325/d/8/irreplaceable_by_cocorie-d6v2pmu.jpg
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้นวันอยากเขียน
รวมเรื่องสั้นทั้งหมด เท่าที่อยากเขียนบอกเล่าจินตนาการ สุขบ้าง เศร้าบ้าง ตามเวลา และอารมณ์
Writer
July_Moon
...Storyteller...
เพราะมีเรื่องราว จึงมีเรื่องเล่า... | 1992 |

Comments

iamatraveller
2 years ago
จริงๆค่ะ 
ไม่มีใครแทนที่ใครได้
โดยเฉพาะคนที่อยู่ในใจเรา
ถึงเวลาจะผ่านไปแค่ไหน ใจเราก็ยังเก็บเขาไว้อย่างนั้น

Reply
July_Moon
2 years ago
เรามักจะเว้นพื้นที่ว่างๆ ตรงนั้นไว้ เผื่อว่าวันหนึ่งจะกลับมาพัก มานึกถึงเขาคนเดิมอีกครั้ง :D