Nostalgia: My First Love

ฉันเจอเขาในโรงเรียน
เขาเป็นเพื่อนร่วมห้อง

'เขาดูเป็นคนร่าเริงดี'

ฉันนึกอย่างนั้นเมื่อเห็นหน้าครั้งแรก

เขาเป็นคนร่าเริงจริงๆ
แต่ก็เป็นคนขี้บ่น ทะเล้นเกินพอดีไปบ้างในบางครั้ง และมักถูกเพื่อนๆ ในห้องเรียกด้วยความรักความเอ็นดูว่า 'อีแรด'

ฉันไม่เคยนึกว่าตัวเองจะหลงรักคนคนนี้
แหม เขาไม่ได้ตรงสเป็คฉันสักหน่อย
อีกอย่าง ตอนนั้นทุกคนสงสัยว่าเขาเป็นเกย์รึเปล่า เขาดูตุ้งติ้งเกินไปรึเปล่า
(ต้องขอโทษแทนความคิดแบบเด็กๆ ที่หลอกให้ฉันคิดว่ามีแต่เกย์กับกะเทยเท่านั้นที่ตุ้งติ้งได้)
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบเขา

จะว่าไป
ตอนแรกฉันอาจหวั่นไหวบ้างก็จริง (ตามประสาผู้หญิงที่ไม่ค่อยมีเพื่อนผู้ชาย)
แต่ก็ไม่ได้ชอบเขาจริงๆ
จนกระทั่ง ฉันมานั่งคิดทบทวนกับตัวเอง

'เอ หรือจริงๆ เราจะลองชอบใครสักคนบ้างดีนะ
นี่ก็มอปลายแล้ว ไม่เคยชอบใครนี่มันแปลกๆ ไหม'

ฉันเคยคิดว่าชอบพี่มอสองตอนที่อยู่มอหนึ่ง
และเคยคิดว่าจะชอบพี่มอสามตอนที่อยู่มอสอง
พอขึ้นมอสาม ฉันก็คิดว่าจะชอบพี่ที่อยู่มอปลาย
แต่ก็ทำใจไม่ได้

การแอบชอบใครสักคนที่มันทำง่ายๆ อย่างนั้นเลยเหรอ

ฉันไม่เคยเข้าใจความคิดของคนที่ชอบคนอื่นง่ายๆ เลย

แต่แล้ว
เมื่อฉันตัดสินใจว่าฉันจะชอบเขา
ก็เหมือนว่ามีลูกกุญแจยักษ์มาปลดล็อคปริศนาออก

ความรู้สึกมากมายที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนมันถาโถมเข้ามาหา
ทำให้บางครั้ง ฉันก็แทบหายใจไม่ออก

อะไรกันเนี่ย แค่เปิดใจนิดเดียว ก็รู้สึกขนาดนี้ได้เลยเหรอ
ฉันถามตัวเองแบบนั้น

ใจเต้นแรงขนาดนั้น ฉันเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรก
คิดถึงคนอื่นมากขนาดนี้ ฉันก็เพิ่งจะเคยเป็น
อมยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า
ฟังเพลงรักเพลงเดิมซ้ำๆ

ฉันได้แต่นึกขอโทษนางเอกการ์ตูน นางเอกหนัง
รวมไปถึงเพื่อนๆ ที่ฉันแอบค่อนขอดในใจว่าจะอินเลิฟอะไรขนาดนั้

ไม่นึกเลยว่าเพียงแค่เปิดใจได้ไม่นาน
ฉันก็ชอบเขามากขนาดนั้น


นอกจากเรื่องดีๆ ที่รู้สึก
ก็ยังมีเรื่องเศร้าๆ และเรื่องที่น่าหงุดหงิดอีกมากที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ฉันไม่เคยคิดถึงใครจนน้ำตาไหลมาก่อน
ไม่เคยอิจฉาผู้หญิงคนอื่นที่ได้คุยกับเขาอย่างสนิทสนมมาก่อน
ความเจ็บแปลบในใจที่อ่านมาหลายต่อหลายครั้งในนิยาย ในที่สุดฉันก็ได้รู้สึกสักที

ไม่เห็นรู้สึกตื่นเต้นเลย

มีแต่ความคลื่นไส้ ฉันกระวนกระวายไปหมด

ไม่เห็นดีเลย
นี่น่ะหรือคือสิ่งที่คนอื่นเรียกว่าความรัก
ทำไมคนเราถึงได้อยากมีความรักกันนะ


ผู้ชายคนนั้นที่ฉันชอบ
เขาไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่หรอกนะ ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ
ประกอบกับการที่เขาเป็นคนน่ารัก
ไม่แปลกอะไรที่จะมีคนมาชอบ

ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นที่แอบชอบเขามองดูเขาอยู่ไกลๆ
ฉันได้ยินว่าเธอเสียใจเพราะเขา

ฉันรู้สึกอย่างแรงกล้า ฉันต้องคุยกับเธอ

แม้เธออาจจะไม่รู้ว่าฉันเองก็ชอบเขาเหมือนกัน
แต่ว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่อาจเข้าใจความรู้สึกของฉัน

เธอคนนั้นชอบเขามานานกว่าฉันเยอะ
แวบหนึ่งฉันแอบรู้สึกอิจฉา
เธอได้ชอบคนที่น่ารักๆ แบบนี้มานานกว่าฉัน
อีกแวบหนึ่ง ฉันก็แอบคิด
หากว่าเขาชอบเธอคนนี้ก็คงดีไม่น้อย
อย่างน้อย เขาก็คงมีความสุข

แต่แล้วความเจ็บปวดที่แปลบๆ ขึ้นมาในใจก็ทำให้ฉันต้องพับความคิดนั้นไป


การสารภาพรักครั้งแรกของฉัน
จบลงด้วยคำว่า "ขอโทษนะ"
ฉันคิดไว้อย่างนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ตอนที่คุยกับเขา เลยไม่รู้สึกแย่เท่าไหร่

ฉันเหม่อไปหลายวัน

ไม่สิ เป็นอาทิตย์ๆ เลยมั้ง ที่ฉันรู้สึกเหมือนมีเมฆหมอกแปลกๆ ปกคลุมตัวเองอยู่

ฉันใช้ชีวิตปกติ ฉันยิ้ม ฉันหัวเราะ ฉันดูหนัง ฟังเพลง อ่านนิยาย
เหมือนปกติทุกอย่าง

แต่เมื่อบ้านของฉันเหลือฉันคนเดียว
น้ำตาของฉันก็ร่วงเผาะ

หนึ่งเม็ด สองเม็ด สามเม็ด

จนฉันต้องเลิกนับ

อา นี่เองที่เขาเรียกว่าอกหัก
เจ็บจะตายแบบนี้

ฉันเจ็บก็จริง แต่อย่างน้อยก็ได้พูดไปไม่ใช่หรือ

"ไม่เป็นไรสักหน่อย"
ฉันบอกตัวเองแบบนั้น



ในวันปัจฉิม

เขาอ้าแขน ยิ้มบางๆ พลางมองฉันด้วยสายตาที่ฉันอ่านไม่ออก

ฉันรู้แต่ว่ามันมีความกระวนกระวายบางอย่างแฝงอยู่
ตอนนั้นฉันไม่สนใจ

ฉันค่อยๆ เข้าไปกอดเขา
เขากระซิบบอกฉันว่า
"ขอบคุณครับ"

ฉันเกือบร้องไห้

เพราะ.. เขาทำให้ฉันรู้ว่าความรู้สึกของฉันเป็นเรื่องดี (ใช่ไหมนะ)

แค่นั้นจริงๆ ที่ฉันต้องการ





SHARE

Comments