The Person That I Used to Be

"อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมจัง"

"เราคนเดิมหายไปไหนนะ"

"อยากมีความสุขเหมือนกับที่เคยมีจัง"


นั่นคือสิ่งที่ฉันบ่นถึงทุกวันช่วงนี้
สาเหตุหลักเป็นเพราะฉันไม่ชอบตัวฉันในตอนนี้เอาเสียเลย

ฉันมักนอนตื่นสาย
มักนอนหงายมองเพดานเงียบๆ อยู่เกือบชั่วโมง
กว่าจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำเพราะไม่อาจสู้กับลำไส้ตัวเองได้ ก็ปาไปเกือบสอง

หรือไม่
ฉันก็จะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา แล้วเริ่มหาอะไรอ่าน

คำถามมากมายมักผุดขึ้นมาในระหว่างที่ฉันนั่งอยู่ในห้องน้ำ




"ฉันไม่มีเป้าหมายในชีวิตเลยหรือ"

"ฉันคนเดิมหายไปไหน"

"ฉันลืมไปแล้วรึเปล่าว่าอุตส่าห์ดั้นด้นสอบเข้าที่นี่มาเพื่ออะไร"




แต่ฉันก็ทำได้เพียงตั้งคำถาม
สุดท้ายชีวิตของฉันก็วนเวียนอยู่อย่างนั้นต่อ
ฉันได้แต่ภาวนาให้มันจบๆ  ไปสักที

ฉันในตอนนี้
ทำไมถึงได้ว่างเปล่านักนะ




จะว่าไปแล้ว
ไอ้คำถามที่เราถามตัวเองอยู่ทุกวันนี่มันคุ้นๆ นะ

อ๋อ
ใช่

จะไม่คุ้นได้ยังไง

ในเมื่อมันเป็นสิ่งที่ฉันได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆ


"ลูกแม่คนเดิมหายไปไหน"
"หนูเคยน่ารักกว่านี้นี่ลูก"
"อย่าอารมณ์ร้ายใส่แม่ได้ไหม"
"พ่อไม่เข้าใจว่ามันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ทำไมหนูต้องกรี๊ดใส่พ่อ ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้"
"อย่าร้องไห้มากได้ไหม ทำไมไม่เหมือนลูกไม่เหมือนเดิมเลย"
"ทำไมหนูต้องทำร้ายตัวเอง ทำไมต้องดึงผม ทำไมต้องเอาโขกผนัง ทำไมต้องขูดเนื้อตัวเอง"


อ๋อ โอเค
แสดงว่าฉันในตอนเด็กๆ ก็เคยเปลี่ยนไปเหมือนกัน
มันคงไม่ใช่เรื่องแปลก แสดงว่าการเปลี่ยนแปลงคงมีบ่อยๆ
อีกไม่นานฉันคงกลับไปเป็นเด็กที่น่ารัก นักเรียนที่แสนดี แม่ชีผู้มุ่งมั่นเหมือนเดิม

..ใช่ไหม

พอมาคิดๆ ดูดีๆ แล้ว
ฉันก็ต้องตั้งคำถามว่า
"เด็กที่น่ารัก นักเรียนที่แสนดี แม่ชีผู้มุ่งมั่น"
..นั่นคือฉันจริงๆ หรือ

หรือว่านั่นคือฉัน...ที่ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อเอาใจคนอื่นกันแน่


SHARE

Comments