แอบชอบ...
เราทุกคนล้วนเป็นคนธรรมดา

ผมเป็นคนธรรมดา คุณก็เป็นคนธรรมดา แต่ไม่รู้ทำไมคนที่เรารักถึงกลายเป็นคนที่ไม่ธรรมดาไปเสียได้

ผมเคยเป็นชายหนุ่มตัวอ้วนดำ หน้าตาธรรมดา ผิวพรรณขาดการบำรุง ผมเคยพอใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมเป็น เพราะมันทำให้ผมมีเพื่อนที่ดี มีครอบครัวที่น่ารัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่พอใจในตัวเอง

เธอคนนั้นสวยหรือเกิน ผิวขาวรับกับแก้มสีชมพูระเรื่อ ริมฝีปากบางได้รูป เธอสายตาสั้น ผมรู้ได้จากแว่นทรงกลมที่กินพื้นที่ครึ่งหน้าของเธอ เพื่อนคนนึงเคยบอกผมว่า ผู้หญิงแบบนี้จืดชืด

แล้วยังไงล่ะ? ผมไม่ได้ชอบผู้หญิงแบบนี้สักหน่อย ผมชอบเธอต่างหาก

หลังจากวันนั้น ผมก็คอยเฝ้ามองหาเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ใช่ว่าตัวผมจะไม่ตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างพวกเรา

เธอสวย ผมธรรมดา
เธอรวย ผมธรรมดา
เธอเป็นที่นิยม ผมมันไร้ตัวตน

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่ทำนั้นไร้ประโยชน์ แต่ผมก็ยังพอใจที่จะทำ จากชั้นวางของที่รกไปด้วยหนังสือการ์ตูนเริ่มกลายเป็นขวดครีมบำรุงผิวหลากหลายยี่ห้อ จากสบู่นกแก้วในห้องน้ำเปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์บำรุงผิวมากมาย

ผมอยากทำตัวเองให้ดีขึ้น อย่างน้อย ขอแค่ได้เข้าใกล้เธออีกสักนิดก็ยังดี

ผมค่อยๆดูดีขึ้น ในขณะที่เธอนั้นยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เธอไม่เปลี่ยนไปเลย มีแต่ผมที่พยายามจะเปลี่ยนเข้าหาเธอ ใครๆก็หาว่าผมเป็นบ้า เธอไม่รู้จักผมด้วยซ้ำ

แล้วยังไงล่ะ? ผมพอใจที่จะทำนี่นา

จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ผมเฝ้ามองเธอทุกวัน แอบชอบเธออยู่ทุกวัน ดูดีขึ้นทุกวัน แล้วผมก็เริ่มหันมาถามตัวเองต่อว่า

ผมดีพอรึยังนะ?

คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก พอเห็นเธอคลี่ยิ้ม ผมก็ไม่กล้าแม้แต่จะเอาตัวเองไปอยู่ร่วมเฟรมกับเธอ

เธอสวยเกินไป เจิดจ้าเกินไปจนผมกลัว

แต่ผมชอบเธอจัง

น่าเสียดายที่ผมเป็นคนขี้ขลาด สิ่งที่ผมทำได้คงเป็นการเฝ้ามองอย่างนี้ต่อไป

อย่างน้อยผมก็ตั้งใจเอาไว้อย่างนั้น...

"ขอโทษนะคะ ห้องอำนวยการไปทางไหนเหรอคะ"

แย่แล้ว เธออยู่ตรงนี้เอง จะทำยังไงดีนะ

"ขอบคุณมากเลยนะคะ ถ้าไม่รังเกียจให้ฉันเลี้ยงขนมตอบแทนสักหน่อยนะคะ"

แย่แล้ว ต้องแย่แน่ๆเลย หัวใจผมเต้นแรงจนจะหลุดออกมาอยู่แล้ว ถ้าผมกลัวแล้วปฏิเสธไป เธอจะต้องหายไปตลอดกาลแน่เลย

โอกาสอยู่ตรงหน้าผมนี่เอง ถ้าลองคว้าไว้สักครั้ง คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

"ได้สิครับ"

ลองดูก็แล้วกัน...เนอะ :)
 
SHARE
Writer
PTK
Writer
ผมเพียงแค่เล่าเรื่องราว

Comments