บทสุดท้ายในหนังสือเล่มเก่า

​ขอนั่งด้วยคนนะครับ เสียงหนึ่งเรียกฉันให้ออกมาจากหนังสือนิยายเล่มโปรด 

​ฉันพยักหน้าเบาๆพร้อมทั้งเงยหน้ามองด้วยความรู้สึกและใบหน้านิ่งเฉย แต่ทันทีที่ได้เห็นเจ้าของเสียงนั่น 
จู่ๆหัวใจก็กลับเต้นรัวขึ้นมา

 “บังเอิญจังนะที่ได้เจอกันอีก”
เขาคนนั้นพูดต่อ 

“งั้นหรอ” ฉันตอบพร้อมเลิกคิ้ว 
เขายิ้มตอบกลับมา ไม่พูดอะไร


มันก็เกือบจะบังเอิญอยู่หรอกนะ ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นประจำที่เขารู้ดีว่าฉันชอบมานั่งรวมถึงเป็นที่สุดท้ายก่อนเราจะตัดสินใจห่างกันไปตามทางของตัวเองในวันนั้น 

ฉันทำเป็นก้มอ่านหนังสือต่อแต่สายตาปล่อยให้ตัวหนังสือผ่านไปแบบไม่รับรู้เรื่องราวโดยมีผู้มาเยือนนั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้าม

เราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว 
ครั้งล่าสุดก็คงเป็นงานรับปริญญาของเขาที่ฉันไปแสดงความยินดีพร้อมกับกุหลาบสีขาวที่ห่อเองกับมือและหนังสือภาพเล่มที่ฉันชอบที่สุด


“สบายดีไหม” 
ฉันเริ่มพูดขึ้นก่อนหลังจากที่ตั้งใจปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพอให้เสียงหัวใจเต้นเป็นปกติสักพัก

“ไม่ค่อยหรอกแต่ก็เรื่อยๆ” น้ำเสียงเรียบๆนั้นตอบกลับมา

“ทำไมถึงมาโผล่นี่ได้ละ เห็นทุกทีไม่ยักจะชอบเข้าร้านหนังสือ”

“มาทำธุระแถวนี้พอดี แต่ผ่านร้านนี้คิดว่าเข้ามาแล้วต้องเจอเธอ..แล้วก็เจอจริงๆ”

“แล้วยังไงต่อ..” ฉันพยักหน้ารับฟังแต่ยังคงก้มหน้ากับหนังสืออย่างเดิม

“ถ้าซื้อหวยก็คงได้รางวัลที่หนึ่งอะบอกเลย” เขาพูดอย่างผู้ชนะ 
“ยังชอบอ่านหนังสือเหมือนเดิมเลยนะ”

“เธอก็ยังไม่ชอบอ่านเหมือนเดิมใช่ไหม” ฉันพูดตอบทุกคำแต่ใจยังไม่กล้าเงยหน้ามองคู่สนทนาตรงหน้าที่พยายามจะชวนคุยต่อ 

“แล้วก็ยังชอบตอบคำถามด้วยคำถามเหมือนเดิม..” 

“งั้นหรอ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงห้วนกวนประสาท

เหมือนจะไม่พอใจที่ไม่ได้คำตอบอะไรแต่ก็เขายิ้มให้ทุกครั้งที่ฉันตอบคำถามด้วยคำถามแบบนี้ประจำเหมือนแต่ก่อน 

ฉันตัดสินใจเงยหน้าจากหนังสือ 

แววตาอบอุ่นนั้นยังคงจ้องมองฉันอย่างคนคุ้นเคย
รอยยิ้มอย่างนั้นก็ยังทำให้ฉันยิ้มตามได้เหมือนเดิม

“อย่ามาดูถูกนะ จะบอกว่าเดี๋ยวนี้ชอบอ่านขึ้นมาบ้างแล้วละ” เขาสารภาพขึ้นมา

“ทำไมงั้นละ”

“ก็เริ่มอ่านบ้าง  ตั้งแต่ไม่มีคนคอยอ่านให้ฟังนั้นแหละ... ตลกดีที่พอคิดถึงก็เผลอหยิบหนังสือมาอ่านทุกที” 
เขาก้มหน้ามองโต๊ะแล้วพูดออกมานิ่งๆ 

“หนังสือภาพเล่มที่เธอให้ตอนนั้นเราชอบมากเลย เวลาเหนื่อยๆมาเปิดดูแล้วมีกำลังใจดีนะ..”


ฉันอึ้งกับคำตอบไปครู่หนึ่งเพราะเรื่องราวเก่าๆที่พรั่งพรูเข้ามาในหัว ปล่อยความเงียบเปิดโอกาสให้ความคิดถึงได้คุยกันสักพัก

หลังจากนั้น
เราพูดคุยถามไถ่ความเป็นไปอีกสองสามคำก่อนที่เขาจะต้องรีบไปทำธุระต่อ

“ดีใจที่ได้เจอมากๆเลยนะ”
 เขาพูดก่อนจะลุกออกไป 


“มากๆเหมือนกัน...”



​เขาเดินมาเพื่อเดินจากไปอีกครั้ง 


ฉันยังนั่งอยู่ที่เดิม
ในมือหยิบนิยายเล่มเก่าที่วางบนโต๊ะเปิดไปที่บทสุดท้ายของเรื่อง 

วันหนึ่งจะเหลือความทรงจำ
แค่เพียงนึกถึงแล้วยิ้มได้ในใจ 
ไม่ต้องการให้กลับมา
ไม่เรียกร้องคร่ำครวญหรือโหยหาสิ่งใด... 


ถ้าเรื่องของเราเป็นหนังสือสักเล่ม
ฉันคงจะอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เรื่องราวทุกตอนวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด 
แม้ใจอยากจะเปลี่ยนตอนจบเท่าไร 
แต่สุดท้ายก็คงปล่อยให้หนังสือเล่มเก่ายังวางอยู่ที่เดิม 

เพราะความจริงแล้ว
ฉันไม่กล้า..แม้แต่จะแตะต้องเรื่องราวของเรา 

//
SHARE
Writer
Planetary
Stranger
จำฉันได้หรือเปล่า

Comments

grayheart
2 months ago
ชอบทุกรื่องที่เขียนมากๆเลยนะ พยายามเข้านะคะ 💛💛
Reply
Planetary
2 months ago
ขอบคุณนะคะ :)