ร้านตัดผม ('To leave me' shop)
1.
"สวัสดีครับคุณผู้หญิง เชิญทางนี้ครับ"
ชายร่างสูงโปร่งหน้าตาคุ้นเคยผายมือไปด้านหนึ่ง ฉันเดินตามทางนั้นไปโดยไม่ลังเล เขานำฉันไปสู่ห้องสีขาวโล่ง ๆ ห้องหนึ่ง
ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าฉัน พลางบอกให้ฉันขยับตัวให้อยู่ตรงกลางห้อง ก่อนจะมองหน้าฉันแล้วยิ้มใส่
"คุณผู้หญิงพร้อมนะครับ?"
ฉันพยักหน้า ชายคนนั้นเลื่อนเก้าอี้ตัดผมมาให้ฉันและบอกให้ฉันนั่งลง ก่อนจะปิดไฟในห้องลง จากห้องสีขาวสว่างกลับกลายเป็นห้องสีดำทะมึน ชายคนนั้นตั้งเครื่องฉายวีดีโอไว้ข้าง ๆ แล้วกดเริ่มเล่น ในขณะที่มือเขาถือกรรไกรเล่มหนึ่ง ค่อย ๆ สางผมของฉันและเล็มไปเรื่อย ๆ
ในวีดีโอนั้นเป็นภาพอันคุ้นเคย มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขา.. เขาคนที่กำลังเล็มผมฉันอยู่ตอนนี้
"ภาพนี้ดูคุณผู้หญิงมีความสุขนะครับ"
ชายคนนั้นพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยมามองหน้าฉัน ฉันพยักหน้ารับ
"วันนั้นฉันป่วย คุณก็มาดันทุรังพาฉันออกไปเที่ยว เพราะคุณชอบบอกว่า ถ้าร่างกายป่วย ก็ควรแก้ที่จิตใจ ถ้าจิตใจไม่ป่วย เดี๋ยวร่างกายก็หายป่วยไปเอง"
ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ
"แล้วผลเป็นยังไงเหรอครับ?"
ฉันยิ้มแห้ง ๆ
"วันต่อมาฉันก็เข้าโรงพยาบาลเลยไง"
ฉันส่ายหัวไปมาให้กับความคิดของเขา มันช่างเพ้อเจ้อและไร้สาระสิ้นดี แต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึงมัน
ชายคนนั้นยังคงเล็มผมฉันต่อไปเรื่อย ๆ ในขณะที่วีดีโอก็ยังคงเล่นภาพอื่น ๆ ไปเรื่อย ๆ เช่นกัน
"มีที่ไหนที่คุณผู้หญิงชอบที่สุดหรือเปล่าครับ?"
ฉันลังเล นึกยังไงก็นึกไม่ออก เลยส่ายหัวไป
"ส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยพาฉันไปเที่ยวที่ไหนไกล ๆ หรอก ฉันเลยไม่ค่อยมีความทรงจำเรื่องการเดินทางกับเขามากสักเท่าไหร่"
ชายคนนั้นพยักหน้าราวกับเข้าใจในสิ่งที่ฉันสื่อ
"คุณผู้หญิงคงอึดอัดมากสินะครับ"
ฉันยักไหล่
"ก็ไม่หรอก ฉันเองก็เป็นคนไม่ชอบเที่ยวไหนอยู่แล้ว"
ชายคนนั้นพยักหน้า ก่อนจะวางกรรไกรตัดผมลง แล้วบอกให้ฉันลุกขึ้น เขาลากเก้าอี้ไปเก็บที่เดิมแล้วเปิดไฟในห้องให้กลับมา ฉันหยีตาลงด้วยความแสบตา
"พร้อมไปต่อหรือยังครับ?"
ฉันพยักหน้า เขาโค้งรับก่อนจะเดินนำฉันสู่ห้องถัดไป

2.
โทนสีห้องนี้ต่างจากห้องที่แล้วมาก ในห้องมีเพียงแสงสีแดงที่ถูกเปิดเอาไว้ ชายหนุ่มลากเก้าอี้ออกมาที่กลางห้องเช่นเดิมก่อนจะทำเหมือนเช่นห้องที่แล้ว ต่างกันตรงที่วีดีโอที่ถูกเปิดนั้นไม่ได้เป็นภาพที่ดูมีความสุขอย่างเช่นห้องที่แล้ว
"คุณผู้หญิงทะเลาะกันบ่อยไหมครับ?"
ฉันทำท่านึกเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าออกมา
"เขาเป็นคนหัวรั้น ไม่ค่อยฟังใคร ฉันพูดอะไร เขาก็จะเถียงสวนคำพูดฉันตลอด"
ชายคนนั้นวางกรรไกรลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแบตเตอเลี่ยน ฉันมองเศษผมที่ค่อย ๆ ทยอยร่วงหล่นลงพื้นอย่างช้า ๆ
"คุณผู้หญิงเคยทะเลาะเรื่องไหนหนักสุดเหรอครับ?"
ฉันถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ
"มีครั้งหนึ่ง.. ฉันเคยขอให้เขาเลิกสูบบุหรี่สักทีเพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพเขา และฉันเองก็เป็นพวกแพ้กลิ่นบุหรี่อย่างหนัก แต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ อยู่ ๆ เขาก็ประชดฉันด้วยการจุดบุหรี่แล้วพ่นใส่หน้าฉันตอนนั้น ฉันเลยดึงบุหรี่ออกมาจากปากเขา แล้วจี้ลงไปที่มือ.."
จริง ๆ มันก็เป็นภาพที่ฉันไม่ค่อยอยากจำเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันกับเขาถึงกับไม่คุยกันเป็นเดือน ๆ
"แล้วสุดท้ายคุณผู้หญิงคืนดียังไงล่ะครับ?"
ฉันนั่งนึกอยู่สักพัก ก่อนจะพูดออกมา
"เขาก็เข้ามาขอโทษฉันที่ทำแบบนั้น ฉันก็ขอโทษเขากลับ แล้วเขาก็บอกว่า จะไม่ทำแบบนี้อีก.." ฉันเว้นวรรเพื่อถอนหายใจออกมาเบา ๆ "..แต่สุดท้ายเขาก็เลิกไม่ได้อยู่ดี"
"นี่คือเหตุผลที่คุณจะเลิกกับเขาหรือเปล่าครับ?"
ฉันลังเลเล็กน้อยเพราะไม่มั่นใจในคำตอบ
"ก็คงไม่ใช่ทั้งหมดหรอก อาจจะแค่ส่วนหนึ่ง"
สิ้นประโยค วีดีโอก็สิ้นสุดลง เขาผลักฉันออกจากเก้าอี้ ฉันยืนมองเส้นผมที่กองอยู่บนพื้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะหันไปมองเขาที่ยืนรออยู่หน้าประตู
"ห้องสุดท้ายแล้วครับคุณผู้หญิง"

3.
มีประตูอยู่สองบาน ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองประตูแล้วยิ้มให้ฉัน
"นี่คือห้องโอกาสครับ คุณผู้หญิงสามารถเลือกได้ว่าจะย้อนกลับไปห้องไหนที่ผ่านมา แต่เลือกได้แค่หนึ่งห้องและหนึ่งครั้งเท่านั้นนะครับ"
ฉันจัองมองประตูทั้งสองบานด้วยความลังเล
"ไม่เลือกสักห้องไม่ได้เหรอ?"
ชายคนนั้นส่ายหน้า
"ไม่ได้ครับ มันเป็นกฎของที่นี่ คุณต้องเลือกว่าอยากจะ 'ตัดผม' ด้วยวิธีไหน"
ฉันลังเล และฉันคิดว่าเขาก็คงเห็นฉันไม่แน่ใจ จึงเดินมาใกล้ ๆ แล้วกุมมือฉันไว้
"คุณผู้หญิงครับ.." เขาพูดเสียงนุ่ม มือก็นุ่มนวล นัยน์ตาที่แสนอ่อนหวานทำให้ฉันคิดถึงเขาในวันนั้น เขายิ้มให้ฉันเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "..ถ้าคุณอยากจะ 'ตัดผม' ให้เด็ดขาด ผมก็แนะนำให้ไปในความทรงจำที่เลวร้ายครับ แต่ถ้าคุณยังไม่อยากจาก 'ผม' ไป คุณก็ควรกลับไปห้องความทรงจำที่ดีครับ"
ฉันพยักหน้าเข้าใจ แต่มันก็ยังยากสำหรับฉันอยู่ดี
"คุณผู้หญิงครับ.." เขาพูดขึ้นอีกครั้ง "..นี่คือทางเลือกสุดท้ายแล้วครับ คุณจะเลือก 'ตัดผม' ด้วยวิธีไหนครับ?"
ฉันจ้องมองประตูทั้งสองบาน ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วชี้ไปยังประตูบานหนึ่ง
"ฉันเลือกทางนี้ค่ะ"
ชายคนนั้นหันไปมองตามนิ้วที่ฉันชี้ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูออกมาแล้วยิ้มให้กับฉัน ฉันเดินตรงไปหยุดหน้าประตู เขาโผเข้ากอดฉันอีกครั้ง
"หวังว่าคุณผู้หญิง จะไม่ต้องเจอ 'ผม' อีกนะครับ"
ชายคนนั้นพูดเสร็จก็ถอนกอดออก ฉันพยักหน้าเล็ก ๆ แล้วยิ้มให้กับเขา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป

4.
ฉันอาจจะเลือกผิดก็ได้ แต่ฉันตัดสินใจไปแล้ว
ฉันออกมาจากห้องนั้นในสภาพที่ไม่เหลือ 'ผม' อยู่เลย
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันใช้เวลาในห้องนั้นนานแค่ไหน แต่ฉันแค่คิดว่า บางทีมันอาจจะไม่ได้ผลอย่างที่ฉันตั้งใจก็ได้
พอลองมาคิด ๆ ดูแล้ว ต่อให้ฉันจะพยายาม 'ตัดผม' อีกกี่ครั้ง สักวันหนึ่ง 'ผม' ก็จะงอกกลับขึ้นมา แล้วมาทำให้ฉันต้องกลับไป 'ตัดผม' อีกครั้งก็เป็นได้
บางทีฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม
เขาก็เหมือนกับโรคร้ายที่ไม่มียารักษาให้หายขาด
ทำได้แต่รับการรักษาเพื่อยื้อชีวิตฉันต่อไปเรื่อย ๆ ก็เท่านั้น
แล้วฉันจะต้องยื้อชีวิตเพื่อรักษาโรคคิดถึงเขาไปอีกนานแค่ไหน
ถ้าโลกนี้มี 'ร้านตัดเขา' อีกสักร้านก็คงจะดี
SHARE
Writer
Doratong24
Troublemaker
Writer | Photographer | Programmer | Creator | Thinker

Comments

Shewajee
4 years ago
ขอกลับไปห้องแรกค่ะ TT_TT
Reply
Doratong24
4 years ago
ทำไมไม่อยากไปห้องที่สองเหรอครับ?
Shewajee
4 years ago
ความทรงจำแบบสุขๆก็ทรมานดีนะคะ