จดหมายถึงคนไม่รู้จัก


ฉันเคยตื่นมาพร้อมกับดวงตาที่ร้อนผ่าว 
แล้วรีบพรั่งพรูสิ่งที่เกิดขึ้นในฝันให้กับใครบางคนได้ฟัง เพื่อเป็นสิ่งที่ยืนยันในภายหลัง ว่าฉันแค่ฝันไป 


วันนั้นความฝันมันชัดเจน ในขณะที่วันนี้เริ่มเลือนลาง...สิ่งที่ฉันเล่าได้เป็นฉากๆในวันนั้นคือความฝันอันแสนเศร้า มีทั้งการได้พบ และ การจากลาของผู้คนที่ฉันไม่รู้จัก

มันช่างเหมือนชีิวิตจริง แต่ฉันย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่ 
สิ่งที่ฉันฝัน เป็นทั้งเรื่องที่หอมหวานเมื่อนึกถึง 
และให้ความรู้สึกอันเดียวดายเมื่อตื่นขึ้นมา
แต่มันเป็นความเดียวดาย ที่ถูกฝังอยู่ในช่วงเวลาที่นานแสนนาน เป็นความเศร้าสร้อย และหมองหม่นของใครบางคนที่เหมือนจะร่ำร้องแต่ไม่ใช่คร่ำครวญให้ต้องรู้สึกสงสาร 

สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ มันคือความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ของเขา หรือบางทีอาจจะเป็นความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ของฉันเอง เพราะฉันรู้สึกสงสารเขา โกรธเขา และเข้าใจเขาในเวลาเดียวกัน 

ฉันรู้สึกซาบซึ้งเมื่อเขาปรารถนาดีต่อผู้หญิงคนหนึ่งอย่างจริงใจ ฉันโกรธเขา เมื่อเขาหลอกใช้ผู้หญิงคนอื่นๆ และไม่เคยพูดในสิ่งที่รู้สึก ทั้งๆที่มีโอกาส และฉันก็อยากนั่งร้องไห้ไปกับเขา เมื่อเขาต้องสูญเสียทุกคนไปในระหว่างทาง ในระยะเวลาอันยาวนาน และเจ็บปวด 

แต่นั่นมันก็นานมากแล้ว ที่ฉันเคยฝันถึงเขา
และฉันยังคงเป็นฉันคนเดิม 
ที่รู้สึกเศร้าทุกที เมื่อนึกถึงเรื่องราวของเขา 

ป่านนี้ ,
เขาคงไปเกิด 

 






SHARE
Writer
kwanpandin
ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น
เขียนถึง เพราะคิดถึง

Comments