คำสั้นๆที่เรียกว่าเพื่อน
วันเวลาได้สอนให้เรารู้จักกัน ได้มาเจอกัน ได้อยู่ด้วยกัน ได้ใช้เวลาร่วมกัน

นิสิตสาขาออกแบบที่มีจำนวนน้อยที่สุดตั้งแต่เข้าปีที่1มาจนปัจจุบันก็ยังเป็นรุ่นที่มีจำนวนน้อยที่สุด และยังน้อยลงกว่าเดิมอีกด้วย

แต่ตั้งแต่เข้าปี1มา งานสาขาก็ได้ถือกำเนิดขึ้นในปีที่พวกเราเข้ามาเรียน

งานได้ถูกจัดต่อเนื่องมาโดยรุ่นพี่ปี3แต่ละปีที่เป็นผู้ดำเนินงาน

ซึ่งมันก็มาถึงรุ่นของพวกเราในปีนี้ คำถามแรกตั้งแต่เปิดเทอมมา จากอ.ที่ปรึกษาและยังเป็นที่ปรึกษาโครงการอีกด้วย

"ยังจะจัดงานกันอยู่มั้ย?"

เพราะมีจำนวนไม่ถึง30คนเลยด้วยซ้ำ จะจัดงานใหญ่ขนาดนั้นไหวมั้ย?

ความลังเลก็เกิดขึ้นในใจ ถ้าจัดก็ต้องเหนื่อยมาก ถ้าไม่จัดก็จะไม่มีงาน

สุดท้ายเราก็เลือกที่จะจัดมันขึ้นมา

ด้วยกำลังคนเท่าที่มี

พวกเราทุกคนต่างก็ต้องปรับตัว เพื่อเข้าหากันให้มากขึ้น

คุยกันมากขึ้น

ทะเลาะกันมากขึ้น

และ...รักกันมากขึ้น

อุปสรรคต่างๆนานาไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์บ้านเมืองและเหตุสุดวิสัยต่างๆที่โถมเข้ามา

แต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็จบลงด้วยดี

ทุกคนทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจ แม้จะเหนื่อยก็ต้องทน

ไม่ว่าจะถูกว่า ถูกติเตียน ถูกนินทา วิจารณ์อย่างเสียหายต่างๆนานา

ท้อบ้าง แต่ก็ไม่เคยถอย

พวกเราเสียสละเวลาส่วนตัวออกไป เพื่องานครั้งนี้

แม้จะเหนื่่อย อดหลับอดนอน ท้อแท้ เสียใจ

แต่ก็ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าการที่พวกเรามีกันและกัน

ที่ผ่านมาพวกเราอาจไม่เคยมองกันให้ชัดเจนตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน

แต่การทำงานร่วมกันโดยที่เราทุกคนต่างมีหน้าที่สำคัญในงาน

มันทำให้เราได้เรียนรู้กันและกัน ไม่ว่าใครจะว่าร้ายเรายังไง แต่เราก็ยังคงมีกัน และเราจะไม่ทิ้งกัน

เมื่องานจบลง ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำพูดใดๆจะดีไปกว่า...รอยยิ้มที่เรามีให้กัน

ความรู้สึกหลายอย่างผสมปนเปกันไป อาจจะมีผิดบ้าง พลาดบ้าง แต่มันก็จบลงอย่างสวยงาม

ไม่ว่าใครจะพูดอะไรในวันนี้ แต่ทุกคนก็ภูมิใจไปกับงานนี้ งานที่พวกเราสร้างมันขึ้นมา

ใครจะเทเราก็ได้ แต่เราจะเทกันเองไม่ได้
แด่เพื่อนๆที่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ร้องไห้ และหัวเราะไปด้วยกันในวันนี้
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
นามปากกา : ชื่อเขียนยาก

Comments