ชั่ววินาทีแห่งความว่าง.. ความปล่อยวางที่นานมาแล้วไม่ได้สัมผัส..
ครู่หนึ่งของกิจวัตรประจำวัน ที่ความซ้ำซากจำเจจากภาวะจำเป็นดูเหมือนจะหายไป..
ความรับผิดชอบประดุจกรงขัง บางทีแยกแยะไม่ออกว่าเราอยู่ในตรรกะของใครกันแน่
คงจะมีแต่เช้าวันเสาร์ แดดแก่ๆ การนอนที่เต็มอิ่ม กับกาแฟเย็นใสแก้วนี้ 
ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง

ในหนึ่งอาทิตย์มี 7 วัน ในหนึ่งวันมี 24 ชั่วโมง

น่าแปลกที่เราสัมผัสถึงความว่างแบบเป็นตัวเองเพียงแค่ชั่วครู่ชั่วคราว
เพียงชั่วแวบเดียวที่หลุดออกไปในสังคมกว้างใหญ่.. ความเป็นตัวเองดูเหมือนจะหายไป 
โลกกว้างใหญ่ที่เด็กคนนึงเคยเข้าใจ บัดนี้เปลี่ยนไปเสียแล้ว

จันทร์ถึงศุกร์กลายเป็นวันทำงาน เสาร์อาทิตย์กลายเป็นวันหยุด
มิติชีวิตเริ่มแคบลง สิ่งที่ต้องทำกับสิ่งที่ทำได้แก่งชิงลำดับความสำคัญเหมือนรถแย่งเลนบนถนนคอขวด

น่าแปลกที่คนส่วนใหญ่ ‘รับได้’ กับชีวิตอย่างที่กล่าวมา 
ไม่แน่ใจว่าคุ้นชินไปแล้วหรือชอบชีวิตที่มีอยู่กันแน่

แต่เชื่อสิ..

เพียงชั่ววินาทีระหว่างกิจกรรมต่างๆของวัน
มันต้องมีสักวูบหนึ่ง ที่คุณรู้สึกถึง ‘ความว่าง’

ระหว่างที่กำลังเดินไปกินข้าว ระหว่างที่กำลังสั่งกาแฟ ‘ระหว่างต่างๆ’ 
ของกิจกรรมสำคัญในแต่ละวัน

มันว่าง.. มันเป็นตัวเอง.. มันเป็นอิสระ

แต่น่าหนักใจที่มันเป็นเพียงแค่ชั่วขณะนึงของวัน 
ไม่ช้าไม่นานคุณก็ต้องไปทำสิ่งที่’จำเป็น’ อีกตามเคย
ทิ้งให้ชั่ววินาทีแห่งความว่างเป็นเพียงแค่ความรู้สึกชั่วครู่

ไม่รู้สินะ..

บางทีคนที่ประสบความสำเร็จหลายคน
เขาอาจไม่ได้ปล่อยตัวเองให้ลอยไปตามตรรกะต่างๆของสังคมและคนรอบตัว
เขาอาจใช้เวลาชั่วครู่ในการพิจารณาสถานะที่ตัวเองอยู่ กับจุดมุ่งหมายที่ตัวเองจะไป
และให้เวลากับตัวเองเต็มที่เพื่อพิสูจน์.. ไม่ใช่ให้คนอื่นเห็น.. แต่ให้ตัวเขาเองเห็น

ว่าชั่ววินาทีแห่งความเป็นตัวเองนั้นเอง..
มันสามารถขยายออกดอกออกผลเป็นความสำเร็จที่คนเขาล่ำรือกันจนได้

ถ่างวินาที เป็นนาที.. ถ่างนาทีให้เป็นชั่วโมง
ขยายความเป็นตัวเองอย่างถ่อมตัวและเข้าใจโลก
ไม่ช้าไม่นาน เราคงเดินทางถึงเป้าอย่างที่ตั้งใจสักวัน

โลกนี้ปลิ้นปล้อนและหลอกลวง

ไม่มีถูกผิด ไม่มีใช่ไม่ใช่ 
มีความยากและง่ายในตัวของมันเอง

บางครั้งบางทีอาจเหมือนจะเข้าใจแล้ว ปรากฏว่าทั้งหมดที่เข้าใจมันดันผิด..

หน้าที่ของคนที่เกิดมา คือเพียงแค่ตามหาวินาทีแห่งความว่างนั้น
และเดินไปข้างหน้าด้วยใจตั้งมั่นและไม่เบียดเบียนใคร ก็พอแล้วกระมัง



SHARE
Writer
Moommong
writer photographer
ผู้ร่วมก่อตั้งเว็บไซต์ระบายปัญหาแห่งแรกของไทย : www.moom-mong.com มีปัญหาชีวิตอยากระบาย มาระบายได้เลยครับ ชีวิตมีเรื่องราวมากมาย หมื่นแสนปัญหา ร้อยพันความสมหวัง มากเกินกว่าจะยึดติดอยู่ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งได้ 'มุมมอง' เกิดขึ้นมาเพื่อเตือนสติผู้อ่าน ให้อย่ามองอะไรเพียงมุมเดียว.. ทุกเรื่องราว มีมิติ มีความลึก มีมุมมีองศา สามารถมองเรื่องดีเป็นร้าย ร้ายเป็นดีได้เสมอ.. อยู่ที่ทัศนคติของคน ว่าจะมีปัญญาพลิกแพลงได้มากน้อยเท่าไร.. หากชอบรบกวนกดติดตามเพจเฟสบุ๊ก: มุมมอง ด้วยนะครับ

Comments

Oilstein
10 months ago
: ) ชอบจัง
Reply