ความกลัว

ไม่รู้นึกไงเขียนเรื่องความกลัวตอนตีสอง ไม่ได้กลัวผีหรืออะไรนะ แต่จะพูดถึงความกลัวของตัวเองในแบบแปลก ๆ
เราเองเป็นคนที่กลัวอะไรที่ไม่ควรกลัว เช่น กลัวการติดต่อสื่อสารกับคนอื่น ประมาณว่าการคุยอะไรที่เป็นทางการ เช่น โทรไปถามรายละเอียดของหน่วยงานหรือองค์กร หรือคุยกับใครที่เป็นคนที่ประสบความสำเร็จในอะไรซักอย่าง อีกทั้งยังขี้เกรงใจ คิดในใจว่าถ้าเราทำงี้ จะรบกวนเค้ามั้ย ก้าวล้ำเกินไปหรือเปล่า เรามีสิทธิ์ทำแบบนี้มัย ทำแบบนี้จะดูเหมือนเป็นการใช้เค้าอย่างเดียวมั้ย ต้องรักษาความสัมพันธ์ยังไงให้ดูไม่น่าเกลียด อย่างบางทีตอนทำโปรเจค อันไหนไม่เข้าใจ หรืออ่านที่อาจารย์เขียนไม่ออก ก็ไม่กล้าไปถามอีกทีว่านี่เขียนว่าไร ก็เลยได้แต่แก้เท่าที่ทำได้ หรือที่ตัวเองเข้าใจ นอกจากนี้ยังกลัวการออกไปเจอใคร การออกนอกบ้าน เจอคนที่ไม่รู้จัก กลัวสิ่งที่ไม่ควรจะกลัว ไม่ควรจะเป็น ซึ่งถ้าถามว่าแล้วมันสำคัญยังไง ?
มันสำคัญตรงที่ความกลัวเป็นตัวปิดโอกาสเรา เหตุการณ์บางอย่างในอดีต ทำให้เราไม่กล้าทำอะไรใหม่ ๆ เสียสิ่งที่ควรจะได้ ได้ในสิ่งที่ไม่ดีพอ หรืออะไรก็ตามแน่ การมีชีวิตอยู่กับความกลัวไม่ใช่เรื่องน่ายินดี ไม่ใช่ตัวเราที่ควรจะเป็น ทุกวันนี้กลายเป็นคนเงียบ ๆ ไม่พูดเยอะ ไม่คุยกับใคร
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าตัวเราเองเป็นอีกแบบ แต่มันขาดความสบายใจที่จะคุย ความมั่นใจที่ควรจะมี ถ้าจะพัฒนาตัวเอง ควรแก้ตรงนี้ก่อนเลย ควรถามตัวเองว่ากลัวอะไร แก้ยังไง ผลที่เกิดจริง ๆ มันคืออะไร อาจไม่ได้เป็นอย่างที่กลัวก็ได้ ซึ่งหลายครั้งก็พิสูจน์ได้ว่ามันเป็นเช่นนั้น ไม่ได้มีอะไรน่ากลัว หลายคนไม่ได้ใจร้ายกับเรา หลาย ๆ คนเป็นคนดี มีจิตใจที่พร้อมจะแบ่งปัน และให้คำปรึกษา ขอแค่ปรับตัวเองนิด ๆ หน่อย ๆ ทัศนคติอันไหนไม่โอเค ก็เอาออกไปบ้าง อะไรที่ควรเก็บ อะไรที่จำเป็นต้องพูด อะไรที่ควรต้องทำ จัดระเบียบความคิดตัวเองให้ดี ๆ
SHARE
Writer
Sappayhera
Writer
Beginner

Comments