กายหรือใจ, อะไรน่าห่วงกว่ากัน?
-07.03.60-




เป็นอีกครั้งที่หญิงสาวป่วย, ในขณะที่นั่งทำงานกลุ่มในส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบมาอยู่ๆอาการปวดหัวก็พุ่งสูงจนรู้สึกไม่ไหว ทั้งๆที่ปกติแล้วอาการแบบนี้มักเกิดขึ้นไม่บ่อยนักกับคนอย่างเธอ



เป็นอันว่างานที่นั่งทำมาตลอดทั้งวันก็ต้องหยุดชะงัก เธอตัดสินใจเก็บของก่อนจะบอกเพื่อนๆว่าเธอจะกลับไปนอนก่อนจะทำงานต่อที่ห้องส่วนตัวของเธอ 



พาราเซตามอลถูกนำออกมาเป็นที่พึ่งในยามนี้ พร้อมกับการนอนขดตัวอยู่บนเตียงนอนแข็งๆที่คุ้นเคยก่อนจะปล่อยให้ยาที่เพิ่งกินไปได้ทำหน้าที่อย่างเต็มที่



19.35 น.

หญิงสาวลืมตาท่ามกลางความมืดมิด ตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือบ่งบอกว่านี่มันเลยเวลาของมื้อเย็นมาแล้วอีกทั้งความขี้เกียจก็ดูเหมือนจะมีมากเกินไป 



เพราะฉะนั้นวันนี้เธอจะไม่กินข้าวเย็น แม้ว่าอาจจะเสี่ยงต่อการต้องกินขนมในยามที่ไม่สมควรกินแล้วก็ตาม



ความเงียบยังคงลอยตัวอยู่รอบห้อง หญิงสาวยังนอนลืมตาอยู่ในความมืด แต่เธอกลับได้ยินเสียงดังวุ่นวายมาจากที่ไหนสักแห่ง



ใจเธอกำลังว้าวุ่น หรือในทางชีวภาพคงต้องบอกว่าความคิดของเธอต่างหากที่ว้าวุ่น



หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเธอเรียกอาการแบบนี้ว่าว้าวุ่นได้รึเปล่า แต่ความคิดที่ตีรวนกันจนทำให้รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกครั้งกลับเด่นชัดมากขึ้นเรื่อยๆ



ไม่ใช่แค่เรื่องงานที่ต้องกังวล แต่ตัวเธอเองก็น่ากังวลไม่แพ้กัน



ความรู้สึกที่เด่นชัดมากที่สุดคือเธอไม่ปลื้มตัวเองในตอนนี้สักเท่าไหร่ เป็นไปได้ว่าถ้าเธอสามารถถอดจิตตัวเองไปอยู่ในตัวบุคคลอื่นได้ เธอก็น่าจะเกลียดตัวเธอเองไม่มากก็น้อย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นนั่นก็เป็นความคิดมากของเธอเอง



เธอคิดทบทวนว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง และเธอสร้างศัตรูไว้มากแค่ไหน เป็นจำนวนที่ไม่ได้มากจนไม่สามารถนับได้ แต่มันเกือบจะเป็นจำนวนทั้งหมดของผู้ร่วมงานเข้าไปทุกที



วันนี้มีปัญหากับอีกคน พรุ่งนี้ก็มีปากเสียงกับคนใหม่ หนักเข้าหน่อยก็ไม่พอใจอาจารย์ผู้ดูแลจนแสดงกิริยาที่ไม่ค่อยเหมาะสมออกไปด้วยการมองนิ่งๆ เอียงหน้าเล็กน้อย พร้อมกับสายตาเมินเฉย(ไม่ได้พกกระจกไว้ส่องตัวเองหรอก เป็นคำบอกเล่าจากกลุ่มเพื่อนน่ะ) ตอนเกิดเรื่องก็เอาแต่ถามตัวเองย้ำๆว่าทำไมคนพวกนี้ถึงเป็นแบบนี้ 



แต่พอได้มาคิดทบทวนหญิงสาวก็เกิดคำถามขึ้นว่า



ปัญหามันมาจากใครกันแน่นะ?




จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคงลืมตาอยู่ในความมืด พาราเซตามอลอีกหนึ่งเม็ดถูกกลืนลงไปในลำคอหลังห่างจากเม็ดก่อนหน้าประมาณ 6 ชั่วโมง




คำถามที่เกิดขึ้นในใจจะยังคงอยู่ อันที่จริงเธอเองก็พอจะรู้คำตอบของคำถามที่ว่า เพียงแค่บางครั้งก็หัวแข็งเกินไปสักหน่อยที่จะยอมรับ 




ปัญหามันมาจากใครกันแน่นะ?





ถามตัวเองบ่อยๆก็ดีนะ ในเมื่อถามคนอื่นแล้วไม่ได้คำตอบก็ต้องเป็นตัวเองนี่แหละที่ต้องตอบให้ได้ 🙂




รัก
กมล.

SHARE
Writer
wankamon
Survivor
Ordinary girl 🌾

Comments