ยายในความทรงจำ
ในขณะที่ทุกคนกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ก็เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ยายของผมป่วยหนักอยู่ที่โรงพยาบาล

ปีนี้ยายอายุ 89 แล้ว ด้วยวันเวลาที่ล่วงเลยก็ทำให้ร่างกายค่อยๆร่วงโรย บวกกับเจ็บออดๆแอดๆสะสมมาเรื่อยๆ จนทำให้ร่างกายเปราะบาง เมื่อเจออะไรมากระทบก็ทำให้อาการหนักจนต้องถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลนั่นเอง

เมื่อนึกถึงยาย ภาพแห่งวัยเด็กก็หวนกลับมาอีกครั้ง

ผมจำได้ว่า ผมจะได้ไปหายายที่เพชรบุรีประมาณ 2-3 ครั้งต่อปีตลอด บ้านยายเป็นบ้านไม้ใต้ถุนสูง ที่ห้องน้ำจะแยกออกจากตัวบ้านตามแบบฉบับบ้านต่างจังหวัดทั่วไป และผมมักจะหลอนสัตว์ประหลาดทุกครั้งเวลาที่ปวดท้องจนต้องเข้าห้องน้ำ

เราอาบน้ำกันที่คลองหน้าบ้าน ซึ่งจะมีปลาตัวเล็กๆ มาตอดขา (เหมือนสปาปลา) ให้เราจั๊กกะจี้ ตกกลางคืนเราจะตั้งวงเล่นไพ่ และผมมักจะร้องไห้วิ่งไปนอนเพราะเล่นห่วยแตกจนตังค์หมดตูดเป็นคนแรก สิ่งที่พอจะทำให้หายเสียใจได้บ้างคือการจับแมว 5-6 ตัวมานอนล้อมรอบและหลับไป

สำหรับยาย, ผมมักจะเขินอายที่ต้องคุยด้วย อาจเป็นเพราะยายมักจะพูดด้วยสำเนียงเหน่อแบบเพชรบุรีแล้วผมฟังไม่ค่อยออกว่ายายพูดอะไร จึงทำให้ผมไม่ค่อยได้คุยกับยายนัก นั่นจึงทำให้เมื่อลองนั่งนึกดูแล้วผมแทบนึกไม่ออกว่าผมเคยคุยอะไรกับยายบ้าง

...แต่มีประโยคนึงที่ผมจำได้ค่อนข้างแม่น

วันนั้นเป็นวันสงกรานต์ แม่พาผมกับพี่ไปเยี่ยมลุงที่เป็นตำรวจที่บ้านของเขาในจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งตอนนั้นมีป้าๆกับยายไปด้วย

ขากลับเรานั่งรถสองแถวแล้วโดนวัยรุ่นสาดน้ำเข้ามาในรถ สิ่งที่เห็นคือยายตะโกนด่าพวกนั้นอย่างสุดเสียง

"ไอ้เหี้ย เปียกกกกกก"

หลังสิ้นเสียง ป้าๆและแม่ก็หัวเราะออกมา พาให้ผมกับพี่หัวเราะตามไปด้วย และประโยคนี้ของยายก็ฝังหัวผมตลอดกาล

เวลาผ่านไป ผมค่อยๆโตขึ้นและมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แม่เสียชีวิต ผมมาอยู่กับป้า ผมเรียนจบและทำงาน เวลาแต่ละคนก็ไม่ค่อยจะตรงกัน จากที่เคยไปบ้านยายปีละ 2-3 ครั้ง ก็เหลือปีละครั้ง

จนเมื่อหลายปีก่อนยายล้มป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล หลังจากนั้นก็ป่วยจำอะไรไม่ได้ เดินไม่ได้ วันดีขึ้นดีก็จำได้เดินได้ แต่ไม่นานก็กลับไปจำไม่ได้เดินไม่ได้อีก ซึ่งน้าๆป้าๆก็ผลัดกันเลี้ยงดูยายเรื่อยมา

บ้านยายหลังเดิมถูกรื้อทิ้งและสร้างใหม่โดยน้าชาย ซึ่งผมมีโอกาสไปอยู่ในช่วงแรกๆ แต่หลังจากยายล้มป่วยและบางช่วงก็มาอยู่บ้านป้าที่นนทบุรี ก็แทบไม่มีการรวมญาติที่เพชรบุรีเหมือนตอนเด็กๆอีกเลย จะเจอกันทีก็งานแต่งใครสักคน หรือไม่ก็งานศพ

หลังจากได้รับแจ้งข่าวว่ายายป่วยหนักกว่าเดิมและต้องเข้าโรงพยาบาลเมื่อประมาณ 2-3 สัปดาห์ที่แล้ว ผมกับพี่, เราก็ไปเยี่ยมยายกัน ภาพที่เห็นคือสายอะไรต่อมิอะไรระโยงระยางไปหมด แน่นอนว่าเราทุกคนรู้สึกสงสารยาย

จนมาถึงวันนี้ วันสงกรานต์ 2560 ยายทรุดหนักกว่าเดิม ผมจึงได้แต่ภาวนาไม่ให้การรวมญาติในแบบยุคหลังๆต้องเกิดขึ้น และอยากได้ยินเสียงยายในวันสงกรานต์อีกครั้ง

อยากให้ยายลุกมาด่าใครสักคนว่า
"ไอ้เหี้ย เปียกกกกกก"

ผมเชื่อว่าเราจะหัวเราะยิ่งกว่าเดิมอีกหลายเท่าหากได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง
SHARE
Writer
NickyPP
writer
มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง facebook.com/nickyppth

Comments