ความทรงจำที่ถูกแช่แข็ง
 
อายุของความทรงจำยาวนานเพียงใด ?

ฉันกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ 29 วันให้หลัง…

1.

การเดินออกจากชีวิตใครสักคนง่ายดายสักเพียงนั้นเชียวหรือ น่าแปลกที่ฉันคิดว่ายี่สิบเก้าวันผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

สัปดาห์แรกของการจากลา ฉันวุ่นวายอยู่กับการดูแลแม่ที่ป่วยจนแทบไม่ได้คิดอะไรนอกเหนือไปจากปัญหาเฉพาะหน้า

สัปดาห์ที่สองฉันมีเวลาคิดถึงเรื่องราวของเขา…มีน้ำตา ยังร้องไห้ ทว่าไม่คิดหันกลับไปย้อนอ่านสิ่งที่เขียนหาเขาเลย ฉันลบไฟล์เรื่องสั้นที่แต่งร่วมกัน ลบเรื่องราวบางเรื่องในบล็อก ปิดแอคเคาท์พันทิป ลบบล็อกที่อยู่ในอีกเว็บไซต์หนึ่ง (ซึ่งเขาเคยไปอ่าน) ฉันทำทุกอย่างเพื่อลบล้างความทรงจำเพื่อจะรู้ในภายหลังว่าไม่มีประโยชน์ใด ๆ

บางความทรงจำ ไม่ต้องบันทึก แต่ไม่เคยลืม

2.

ฉันเปลี่ยนตำแหน่งงาน จากคนเขียนเป็นคนตรวจงานก่อนส่งถึงมือลูกค้า จากฟรีแลนซ์รับงานเป็นชิ้นก็กลายเป็นทำงานกินเงินเดือน

ใครจะนึกว่าคนรักอิสระอย่างฉันจะทำงานประจำได้

ชีวิตต่างมีเรื่องให้น่าแปลกใจไม่รู้จบรู้สิ้น

เหมือนกับฉันเองที่ไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งจะเดินออกจากชีวิตของเขา

3.

ฉันเพิ่งเข้าไปดู Facebook เขาเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา สิ่งที่สะดุดตาคือภาพปกไทม์ไลน์สีดำสนิทและรูปประจำตัวที่เปลี่ยนเป็นภาพเบลอ ๆ หนึ่งภาพ

สเตตัสหนึ่งถูกเขียนเอาไว้ “ฉันรู้ว่ามันไม่มีเหตุผลที่จะรอ แต่ฉันก็ยังรอ ไม่รู้ว่าทำไม”

นาทีแรกที่รู้ ฉันอยากถามว่า “เป็นอะไรคุณ มีเรื่องอะไรเล่าให้เราฟังได้นะ”

แต่มันก็ไกลจากจุดนั้นมากแล้ว

ในข้อความสุดท้ายก่อนจาก ฉันบอกเขาว่า

“เราไม่พร้อมรับรู้ว่าคุณชอบใคร รักใคร เราคิดว่าการจดจำคุณในภาพที่เราจากกัน ณ เวลานี้คือสิ่งที่งดงาม เป็นภาพดี ๆ ที่ทำให้เรานึกถึงคุณแล้วยิ้มได้เสมอ”

แท้จริงแล้ว การมองเขาห่าง ๆ จากตรงนี้และเก็บเรื่องราวดี ๆ ที่เคยมีต่อกันไว้ในความทรงจำ เขาจะยังคงเป็นเขาคนเดิม คนที่ห่วงใยฉันตลอดมา คอยบอกเวลาถึงบ้าน ถ่ายรูปทำโปสการ์ดมาให้ฉัน

เขาจะยังคงเป็นอยู่เช่นนั้นเสมอ ในความทรงจำของฉัน

4.

ในขณะที่ฉันหันหน้าเคาะแป้นพิมพ์ ขัดเกลาสำนวนบทความ เขาคงอยู่ที่ไหนสักที่ ลั่นชัตเตอร์ถ่ายภาพพระอาทิตย์ขึ้น แบกเป้เที่ยวดอย ที่ตรงนั้นทำให้ผมไม่เหงา เขาเคยบอกอย่างนั้น

ฉันไม่รู้ว่าภาพปกสีดำคืออะไร ไม่รู้ว่าการรอคอยของเขาอยู่ที่ใคร

ไม่รู้และคิดว่าไกลเกินกว่าใจจะรับรู้

ถึงที่สุดแล้ว เราต่างคนต่างแยกทางกันเดิน ฉันเดินมาไกลจนยากจะเหลียวหลังหันกลับไปมองเขา “ในวันนี้” อีกครั้ง

ตัวเขาในวันนี้ได้จากไปแล้ว เหลือทิ้งไว้คือความทรงจำงดงามที่เราเคยมีร่วมกัน

มันคือการแช่แข็งความทรงจำ เขาจะยังเป็นผู้ชายคนเดิม , คนนั้นตลอดไปทุกครั้งที่ฉันนึกถึง

ลาก่อน 
SHARE
Written in this book
เรื่องของเขา
รวมเรื่องราวของเขาคนนั้นช่วงครึ่งปีหลัง
Writer
niji
learner
...เรียกเราที่นี่ว่านิจิ (Niji)...

Comments

koonsomsoog
7 months ago
มาให้กำลังใจนะครับ
Reply
niji
7 months ago
ขอบคุณค่ะ
fangtch
7 months ago
สู้ไปด้วยกันนะคะ💘
Reply
niji
7 months ago
ขอบคุณนะคะ
HeSheIt
7 months ago
ทำไมนึกถึงเรื่องตัวเอง ทำไมร้องไห้ ..
แวะเอากำลังใจมาฝากนะคะ ;)
Reply
niji
7 months ago
เป็นฝ่ายเดินออกมาสินะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Chorn
7 months ago
ใช่ไหมนะ ที่บางครั้งความทรงจำก็เป็นทั้งของขวัญและการลงทัณฑ์ : )
Reply
niji
7 months ago
จริงค่ะ
Minibar
7 months ago
ชอบมากเลยค่ะ.
Reply
niji
7 months ago
ดีใจที่ชอบนะคะ