ถึงมึงในอนาคต
ในตอนนี้เวลาตี 1 3 นาที วันที่ 7 มีนาคม 60
กู  ยังไม่นอน
  และ 
กู คิดถึง ผู้ชายคนหนึ่ง  
กับอนาคตของกูกับเขา 

กู ในวัย 18 ปี เอ้ย 17 ปีย่างจะเข้า 18 ตอนเดือนเมษานี่แหละ
 กู ไม่คิดว่า กูจะรักใครได้มากขนาดนี้
 แต่กูก็พอควบคุมได้ 

ความรักวัยหนุ่มสาว  

แ***โคตรดี

 ในตอนนี้

 กูคิดว่า 

คนนี้แหละ  

พ่อของลูกกู

 แต่กูก็รู้แหละ ชีวิตแ***ไม่มีอะไรแน่นอน
 กูเคยดูละครเรื่องหนึ่ง 
จำคำพูดพระเอกได้เลย 
เขาบอกว่า
 ความรัก แ***ไม่มีอะไรแน่นอน
 วันนี้ กูรักเขา ไม่ใช่ 
วันนี้ ผมรักคุณ แต่พรุ่งนี้ ผมอาจจะไม่รักคุณแล้วก็ได้ อันนี้กูจำได้ขึ้นใจ กูจำได้ว่าพระเอกก็ลูบหัวนางเอกในตอนนั้น

 กูจะไม่ลืม 

ความรู้สึกที่เขาลูบหัวกู 

กูจะไม่ลืม 

ความรู้สึก ที่เขา กอดกู 

กู จะไม่ลืมตอนที่เขาแอดเฟรนกูมาทั้งไอจีและเฟส
 ตอนที่เขามาไลค์ไอจีให้กู
 ตอนที่กู ไปไลค์เพลงในเฟสเขา
 ตอนที่กู บอกเพื่อนว่ากูชอบเขา
 ตอนที่กูรอเขาทักมาหากู 
 ตอนที่เรา ไปดูจิ่มด้วยกันครั้งแรก
 ตอนที่เราไปอ่างแม่ต๋ำด้วยกันครั้งแรก
 ตอนที่เขา บอกว่า ว่ากันว่า เมื่อมีคน มาจูบที่หน้าผาก คนที่ถูกจูบนั้น จะไม่มีวันลืมเขาไปตลอดไป
  และ อะไรหลายอย่าง ที่กู เคยมีร่วมกันกับเขา ความรู้สึกแรก เมื่อได้สบตากับเขา กูยังไม่ลืม และกูจะไม่ลืม

 ในตอนนี้ กูรู้ ว่าทุกคน ย่อมมีความฝัน
 กูก็มีความฝัน
 เขา ก็มีความฝัน
 กู ก็ไม่อยากถ่วงความฝันเขา
 ก็เหมือนกับที่กูก็ไม่อยากให้เขามาถ่วงความฝันกู
 กูควรเป็นความสบายใจของเขา
 และเขาก็ควรเป็นความสบายใจของกู 

 ไม่ดีเลย 
กูรู้สึกเสพติดเขามากเกินไป 
แต่กูรู้ กูทำแบบนั้นตลอดไปไม่ได้
 เขาบอกให้กูรอ 
กูรอแน่นอน 
เพราะกูรูู้ 

กูต้องรอ 

กูต้องทำตามความฝันของกูเหมือนกัน  
กูทำได้อย่างเดียวก็คือการรอ

 กูรู้สึกนับถือคนสมัยก่อนมากๆ
 คนในสมัยที่เขายังไม่มีเครื่องมือสื่อสาร
 ในความรักที่อยู่ในยุคนั้น 
เขาต้องห่างกัน นาน 
นานมากๆ 
โดยที่ไม่ได้ติดต่อกัน
 เพราะไม่รู้จะติดต่อยังไง
 เขาทำได้ไงวะ
ง่วง
เพ้อเกินละ



SHARE
Writer
imhourhand
human
All my emotion

Comments