ลึกๆ
เมื่อสองสามวันที่แล้วเราบังเอิญเจอกัน
ความขุ่นมัวในใจเกิดขึ้นนิดหน่อยเวลาที่ฉันมองหน้าเธอ

เราหลบหน้ากันไม่ได้นานนักเพราะมีหน้าที่ที่ต้องทำ
และภาพซ้อนในวันนั้นผุดขึ้นมาในใจอย่างช่วยไม่ได้

ฉันพูดคุยเรื่อยเปื่อย
เธอเองก็คุยไปเรื่อย
แต่เราไม่ได้คุยกัน

หลายครั้งที่เราแอบเหลือบมองกัน
บางจังหวะสายตาประสานกัน

เวลาผ่านไปพอควร
ก่อนที่เธอจะหันจ้องมาที่ฉันเต็มตา

" เราไปด้วยกันไหม "
เธอเอ่ยปากถาม

ฉันวางมือจากใบมีดแหลมคมและใบไม้ใบหญ้ากองพะเนินตรงหน้า
เงยหน้ามอง
และฉงนใจนิดหน่อย

" ไปสิ "
ฉันตอบ

จักรยานคันเก่าสีน้ำเงินเข้มมีสนิม
ฉันเป็นคนปั่น เธอเป็นคนซ้อน

อากาศแย่นิดหน่อย
แต่เราไม่ได้บ่นอะไร

เธอชอบบอกว่าเธอจำเรื่องราวของฉันได้
ฉันก็บอกว่าฉันจำได้เหมือนกัน

ไปๆมาๆทำไมเราถึงกลับมาคุยกันได้นะ
ฉันถามตัวเอง

ฉันชี้ไปยังสิ่งที่เราตามหา
เธอเดินไปตัดมันมา

จักรยานคันเก่าสีน้ำเงินเข้มโซ่มีปัญหา
เราหัวเราะใส่กันและเดินเข็น

เธอกอดคอฉัน
" อยู่ด้วยกันนะ "

ฉันยิ้มแทนคำตอบ
และไม่เข้าใจ

อยู่ด้วยกันของเธอ
มันแบบไหน

เธอก็รู้
เมื่อวันนี้ผ่านไป
เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

เราโบกมือลา
เดินหันหลัง 
ห่างกันไปเรื่อยๆ

ฟ้ายามเย็นสีส้มอ่อน
อากาศยังแย่เหมือนเดิม
แต่ความรู้สึกของวันนี้ไม่แย่เท่าอากาศ

' เราอาจไม่ได้เกลียดกัน '
ฉันคิดในใจ

ไม่เคยว่าอะไร หรือโทษเหตุการณ์ใด
ที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้

สิ่งที่มันเป็นไปแล้ว
มันก็คือเป็นไปแล้ว
ฉันคงแก้ไขอะไรไม่ได้

แต่ลึกๆ
กลับมั่นใจ
เราสองคนยังเหมือนเดิม

ลึกๆเราอาจกำลังโหยหากันอยู่
แต่เราแค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้




ฉันคิดว่าเป็นแบบนั้น


:  )










SHARE

Comments