ค น เ ดี ย ว
ในเวลาที่เราอยู่ คนเดียว มันเหมือนพื้นที่รอบตัวเราขยายกว้างขึ้น กว้าง ซะจนเกิดเป็นความ เหงา เล็กๆขึ้นข้างในหัวใจ
 มนุษย์ ถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการมาอย่างยาวนาน มนุษย์ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้สมองซึ่งถือเป็นคุณสมบัติพิเศษทำให้มีสภาพที่แตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่นๆ สามารถคิดวิเคราะห์ ตัดสินใจ และสามารถทำอะไรหลายอย่างได้ด้วยตัวเอง

ถึงแม้มนุษย์จะมีสมองที่มีคุณสมบัติพิเศษมากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ แต่มนุษย์ก็ยังมีความต้องการที่ไม่เคยสิ้นสุด แม้พวกเขาจะสามารถใช้ชีวิตคนเดียวยืนหยัดเพียงลำพังได้แต่พวกเขาก็ยังคงต้องการที่จะมีใครสักคนคอยเข้าใจและพร้อมที่จะรับฟังพวกเขาด้วยใจจริง ปราถนาที่จะมีชีวิตคู่ที่ดี ปราถนาทีจะได้เรียนหนังสือ เรียนในสิ่งที่ตัวเองรัก ปราถนาทีจะมีหน้าที่การงานมีเงินและมีความสุข 

แม้มนุษย์จะมีสมองที่ชาญฉลาดมากแค่ไหนแต่หัวใจของพวกเขากลับอ่อนไหวและเปราะบาง เปราะบางกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่เกิดขึ้น และจะยิ่งเปราะบางกับเรื่องที่เคยสร้างบาดแผลในหัวใจของพวกเขามาก่อนเป็นพิเศษ

บาดแผลที่่มองไม่เห็นไร้ซึ่งร่องรอยแต่ความเจ็บปวดที่มันก่อตัวขึ้นกลับทวีคูณมหาศาล หลายคนเลือกที่จะซ่อนความเจ็บปวดพวกนั้นเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ภายใต้ท่าทางที่ดูน่าเกรงขาม เพื่อไม่ให้คนอื่นได้รับรู้ถึงความอ่อนแอ ถึงความสิ้นหวัง และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในหัวใจของพวกเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มและท่าทางที่น่าเกรงขามพวกนั้น มันอาจจเต็มไปด้วย บาดแผล บาดแผลที่ตัวเองและบาดแผลที่คนอื่นสร้างขึ้นนับร้อยนับพันบาดแผลก็เป็นได้ 

ฉันเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นคนที่เลือกจะเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และท่าทีที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความจริงแล้วภายในหัวใจกลับมีเรื่องราวมากมาย มายมายซะจนในบางครั้งฉันก็แทบจะยิ้มไม่ไหว

เรื่องราวหลายเรื่องที่เกิดขึ้นมันตรอกย้ำความเจ็บปวด มันตรอกย้ำความทรงจำในอดีต และตรอกย้ำสภาพปัจจุบันที่เป็นอยู่ ในเวลากลางคืนทุกครั้งที่อยู่คนเดียวพื้นที่รอบตัวฉันมันจะกว้างขึ้นมากกว่าเดิมเป็นพิเศษ ความคิดจะค่อยๆโพยพุ่งออกมาจากสมองและเคว้งคว้างอยู่ข้างในนั้นคอยตั้งคำถามกับตัวเองโดยไม่มีที่สิ้นสุด

ฉันสามารถใช้ชีวิตคนเดียวได้แต่ในใจลึกๆฉันก็ต้องการใครสักคนที่จะคอยถามฉันว่า วันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยมากมั้ย เป็นอะไรรึเปล่า ไหวมั้ย กินข้าวรึยัง อย่าลืมพักผ่อนนะ และส่งยิ้มมาให้กับฉันในวันที่ฉันอ่อนแอและไม่สามารถพูดอะไรออกไปมากได้ 

แต่ในความเป็นจริงแล้วฉันเลือกอะไรมากไม่ได้ฉันทำได้แค่เดินไปตามทางที่ถูกขีดเอาไว้มันเป็นเส้นตรงมองไม่เห็นแม้แต่เส้นชัยหรือใครที่กำลังรอคอยให้ฉันเดินไปถึง ฉันทำได้แค่เดินไปบนทางเส้นนั้น เดินไปเรื่อยๆโดยไม่รู้ว่าฉันกำลังเดินไปที่ไหน เดินไปเพื่อใครและเดินไปเพื่ออะไร....

ไม่มีใครชอบที่จะอยู่คนเดียวไปตลอดทั้งชีวิตหรอก ไม่มีใครชอบที่อยากจะผิดหวังกับหลายๆเรื่องที่ตัวเองคาดหวังเอาไว้ ไม่มีใครชอบที่จะแปลกแยก ที่จะโดดเดี่ยว  ทุกคนก็ชอบที่จะมีความสุขและมีใครสักคนมองเห็นเราในบางครั้ง แต่มันไม่ได้ง่ายสำหรับบางคน มันไม่ได้ง่าย 

ฉันต้องเหนื่อยมากกว่าคนอื่นเพียงเพราะฉันไม่ได้ฉลาด ฉันต้องทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง ฉันต้องทนกับหลายๆเรื่องที่ไม่สามารถบอกใครได้ แม่เคยบอกฉันว่า ถ้าเราอดทนหนึ่งครั้งได้ครั้งต่อไปก็ไม่ยากการอดทนจะทำให้เราเข้มแข็งและเติบโตขึ้น ในตอนนี้ไม่รู้ต้องอดทนไปอีกนานเท่าไรถึงจะเติบโตขึ้นได้มากกว่านี้
 ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไร
ไม่รู้อีกนานแค่ไหน...
ท้ายที่สุดแล้วฉันก็เป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่ง มนุษย์ที่ปราถนาที่จะมีใครสักคนคอยยืนอยู่ข้างๆฉัน ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่หรือถูกบังคับหากแต่เป็นจากหัวใจ หัวใจที่มองเห็นตัวตนของฉันอย่างแท้จริง...



The story of my life.
JIRA
                                               
                         
SHARE
Writer
JIRA_365
Writer
นักเล่าเรื่องเศร้าแง่มุมด้านลบของชีวิต :) ถ้าไม่มีใครอยู่ข้างๆคุณ งานเขียนของฉันจะคอยอยู่ข้างๆคุณเอง The story of my life #JIRA ฝากเพจด้วยนะคะ https://www.facebook.com/JIRA365/

Comments

Lihubillah
3 years ago
สู้ๆ อดทนน่ะค่ะ อดทนต่อบททดสอบที่ถูกขีดไว้ 🏜🌈
Reply
JIRA_365
3 years ago
ขอบคุณนะคะ สำหรับกำลังใจมันทำให้เรายิ้มนิดนึง :)
SnowPoo27
3 years ago
อ่า เศร้าจัง เมื่อก่อนเราก็เคยคิดแบบนี้เหมือนกันแต่พอเราเปลี่ยนมารักตัวเอง
มันทำให้มุมมองของเราเปลี่ยนไปเลย สู้ๆนะคะ ยิ้มเยอะๆนะ^^

Reply
JIRA_365
3 years ago
ค่ะ จะยิ้มให้มากนะคะ ขอบคุณนะคะ
siripisake
3 years ago
ตั้งใจทำต่อไปละครับ
Reply
JIRA_365
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :)
siripisake
3 years ago
จะติดตามละครับ
JIRA_365
3 years ago
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ สัญญาว่าจะเขียนงานที่มีความสุขสักเรื่องค่ะแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา :D
Kitiraporn
3 years ago
เป็นอยู่เหมือนกันค่ะ เหมือนเขียนแทนใจเราเลย ^^ สู้ๆนะคะ ติดตามอ่านค่ะ 
Reply
JIRA_365
3 years ago
ขอบคุณที่ชอบบทความนะคะ สุ้ๆเหมือนกันนะคะ
JIRA_365
3 years ago
ขอบคุณที่ชอบบทความนะคะ สุ้ๆเหมือนกันนะคะ