ฝนที่ตั้งเค้ารอจะร่วงหล่นลงมา


นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้เจอหน้ากัน 
นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้ไปเดินเล่น 
ไปกินข้าวด้วยกัน ไปนั่งข้างๆกัน 
มันเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนะ....

ทำไม...ทำไม...และทำไม เธอถึงไม่ยอมมาเจอ 
ทำไมถึงไม่ยอมมาพบกันเหมือนครั้งก่อน ฉันยังคงสงสัย และได้แต่สงสัยว่าทำไม 
เพราะเหตุใด 
ทำไมเรื่องราวที่กำลังไปได้สวยอยู่ๆกลับหยุดชะงักเสียดื้อๆ โดยไม่มีเหตุผล 
ไม่มีคำอธิบายจากเธอ

ถ้าเธอเอ่ยถามมาสักคำหนึ่ง 
คำตอบของฉันคงจะพรั่งพรูเหมือนสายฝน
ที่ตั้งเค้าและเทกระหน่ำลงมา 
เธอไม่ได้เป็นพายุที่พัดพา
เม็ดฝนให้ร่วงหล่นลงมา 
แต่เธอเป็นเพียงสายลมบางเบา 
ที่ทำให้ฝนตั้งเค้าแต่ไม่มีเม็ดฝนที่ร่วงหล่นลงมายังพื้นดิน

ฉันไม่ต่างอะไรกับท้องฟ้าที่มืดครึ้ม 
ไม่ต่างอะไรกับสายฝนที่ตั้งเค้า 
มีแต่เพียงความมืดครึ้ม มีเพียงละอองฝน
ที่พร้อมจะก่อตัวขึ้นทุกเมื่อ..
ขอแค่สายลมพัดพาเอาไอน้ำมาปะทะ
น้ำฝนอย่างฉันก็พร้อมที่จะพรั่งพรูหล่นลงมายังพื้นดิน





SHARE
Written in this book
.....
Writer
rchiiraya
คนเล่าเรื่อง..
หลงไหลในความธรรมดา :)

Comments