(ปล่อย)อดีต (ถือ)ปัจจุบัน (วาง)อนาคต
หลายๆคนคงต่างมีความรู้สึกวุ่นวายสับสน บนถนนที่เรียกว่า "ชีวิต" ต่างวิ่งไล่ตามหาคำตอบของตนเอง ทำสิ่งต่างๆมากมายหลากหลายวิธีการ บ้างก็ไล่ล่าความฝัน คิดว่าสักวันถ้าถึงจุดๆนั้นฉันจะค้นพบความสุขของชีวิต แต่เมื่อหันหลังกลับไปฉันมาไกลขนาดไหนฉันผ่านอะไรไปบ้าง... มันรวดเร็วซะเหลือประดา จนฉันลืมไป... ฉันลืมใคร... แม้แต่ตัวฉันเอง... ทั้งๆที่ความสุขตรงหน้าก็ยังหาไม่เจอเหมืิอนคนบ้าที่พยายามคว้าสายลมที่ลอยฟ่องอยู่ในอากาศ พอกลับมานั่งครุ่นคิดถึงอดีตที่ผ่านมากลับทุกข์ถนัด เสียดายวันเวลาถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนั้น แบบนี้ ฉันจะใช้ชีวิตที่มีให้ละเมียดละไมกว่านั้น อย่ากระนั้นเลยเรื่องที่ผ่านมาแล้วให้มันผ่านไป อดีตก็เหมืิอนนกน้อยในกรงเหล็กที่สวยหรู เราต้องการที่จะกักขังความทรมานจากการอิสระของนกตัวหนึ่งเพียงเพื่อเฉยชมความงามของมันเมื่อยามที่ฉันอยากเห็นก็เพียงเท่านั้น ฉันชื่นชอบที่จะมีความสุขเมื่อกลับไปมองอดีตที่ทุกข์ทน คนเราก็แปลกซุกซนและซาดิสม์ มักจะฆ่าช่วงเวลาดีๆด้วยความทรงจำแย่ๆ ปล่อยอดีต...ให้เหมืิอนกับว่าเรากำลังได้ปล่อยนกน้อยออกจากกรงเหล็กไปสู่อิสระเถอะนะ ถึงมันจะว่างเปล่าแต่งดงาม ปล่อยวางอดีตไว้ในที่ๆเราเคยผ่านมา 
อย่าทำตัวเองเป็นเหมือนเครื่องย้อนเวลา พามันกลับมาให้ทุกข์แน่นอนอดีตย่อมมีทั้งดีและร้าย ขอเพียงแค่ถามใจว่าชีวิตของฉันมีเวลามากมาย มากพอ ให้กับความทุกข์ใจได้มากขนาดนั้นเชียวหรือ? "อดีต" คือสิ่งที่เราผ่านมันมาแล้วเพียงแค่กระพริบตาเดียวก็ถือว่าเป็นอดีต มันสอนเราไปในตัวว่าเธอเห็นหรือไม่? เธอผ่านฉันมาได้แล้ว เดินหน้าต่อไปกับปัจจุบันเถิด... ปล่อยเรื่องราว ปล่อยเวลา อันแสนเลวร้ายไว้กับฉันตรงนี้จะดีกว่า 

(ถือ)ซะว่าปัจจุบันคือการเริ่มต้นที่ดี ดำเนินชีวิตไปกับสติ ลองมองดูดีๆซิว่าทุกวันนี้ฉันวิ่งเร็วไปเพื่อให้ถึงฝั่งฝันที่ฉันอยากเห็น ดั่งรถด่วนขบวนใหญ่ที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ก้มหน้าก้มตาทำงาน จ้องหน้าคอม ไม่จ้องหน้าใคร เราเคยรู้สึกตัวเมื่อไหร่ว่ามีสิ่งมีชีวิตที่แสนดีมากมายอยู่รอบๆข้าง พูดจาดีกับใครไปแล้ว? ฉันยิ้มบ้างหรือยังนะ? หรือเอาแต่เคร่งเครียด? ด่าทอ? นินทา? แล้วเคยรู้สึกตัวบ้างไหม? ว่าฉันยังหายใจ ลมหายใจของทุกๆวันมันยิ่งใหญ่แค่ไหน ลืมละสิคงลืมไปเสียแน่ๆเพราะเรื่องแย่ๆมันกลบความรู้สึกดีๆของวันนี้ไปหมดเสียแล้ว สูดหายใจเข้าลึกๆยาวๆ... เอ้า!ฉันจะเริ่มใหม่ ใช้ลมหายใจใช้ขณะจิตของทุกๆวินาทีอย่างมีค่า ชีวิตจะเติมเต็มได้ไม่จำเป็นต้องอยู่เพื่อมองเห็นแต่ตัวเอง จงอยู่เพื่อคนในครอบครัว หรือคนรอบตัวบ้าง จงรู้สึกตัวอยู่ตลอดเวลาว่าเรากำลังทำอะไร? สิ่งใด? เพื่อใครกัน? ถามตัวเองให้รอบหาคำตอบให้เจอ แล้วการมีชีวิตอยู่อันละเมียดละไม บนถนนที่สั้นยาวต่างกันนี้ จะมีความหมายมากขึ้น ดูแลร่างกาย จิตใจให้สงบ เนิบช้าบ้าง... แล้วจะพบความสุขตรงหน้า 

(วาง)อนาคต เอาไว้ตรงนั้นก่อน... มันคือสิ่งที่ยังมาไม่ถึง มารดาไม่สามารถล่วงรู้หน้าบุตรในครรภ์ว่าจะกำเนิดเกิดมาหน้าตาเพรียบพร้อมสมบูรณ์ได้ฉันใด เราย่อมคาดเดาอนาคตไม่ได้ฉันนั้น หยุดปรุงแต่งให้ทุกข์เก็บจินตนาการอันเลวร้ายที่เราชอบสร้างมันขึ้นมาว่า พรุ่งนี้จะเป็นแบบนั้น วันนั้นจะเป็นแบบนี้! เอาไว้แต่งนิยายขยายความสนุกยามว่างเถิด ถ้าอยากดับความเครียดที่เรียกว่าคิดลบในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ให้ลองกลับมาอยู่กับ "ปัจจุบัน" ความรู้สึก ณ ขณะนี้ ฉันกำลังนั่ง ฉันกำลังนอน ฉันกำลังกิน สูดหายใจลึกๆผ่อนยาวๆสบายๆ พอสิ่งลบๆคลายแล้วให้ ใช้คำว่า "คิดสุข" มาลองสยบดูอีกระลอก ฉันนั่งผ่อนคลายสบายจังเลย แอร์เย็นสบาย.... สายลมปะทะ... วางแขนวางขาเบาสบาย... ฉันนอนสบายผ่อนคลายเสียจริง เตียงนุ่ม พื้นนิ่ม อบอุ่นด้วยผ้าห่มหนาๆ  ฉันกินอาหารรสชาติอร่อย... กัดกร้วม รสชาติ หอมหวาน มัน เค็ม ละไมเต็มปาก ขอบคุณความสุข ณ เวลานี้ พอกันที่เรื่องลบๆร้ายๆไม่มีทางทำอะไรฉันได้เพราะฉันนั้นเป็นเพียง
คน(ไม่มี)อนาคต



SHARE

Comments