[OS] The Handkerchief (Bona x Luda)
มักจะมีคนบอกเธอเสมอว่า
รักเพื่อน อย่าทำร้ายเพื่อนทางอ้อม
แค่ไม่ให้เพื่อนในห้องยืมการบ้านเคมีไปลอก ไม่นึกเหมือนกันว่าตัวเองจะต้องตกอยู่ในสภาพนี้
ทำเองไม่เป็นกันหรือไง
ลีลูดาเป็นเด็กนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายบ้านตามพ่อเข้ามากลางเทอมก็โดนแกล้งเสียแล้ว
เธอมองไปที่บริเวณโต๊ะเรียนหลังห้องที่อยู่ใกล้ๆกับถังขยะ
จริงๆแล้วถังขยะมันจะไม่ดูน่าสนใจสำหรับเธอเลย
ถ้าไม่ติดว่ากระเป๋านักเรียนของเธอมันนอนกองอยู่ในนั้น

คนตัวเล็กไม่ได้หยิบมันขึ้นมาในทันที แต่กลับมองถังขยะอยู่อย่างนั้น
กลุ่มเด็กผู้หญิงหกเจ็ดคนกำลังหัวเราะเยาะเธอจากด้านหลัง 
เสียงของมันเหมือนเป็นค้อนที่กำลังตอกย้ำให้คนตัวเล็กยิ่งรับรู้ 
เธอมันขี้แพ้
เธอไม่มีทางที่จะทำอะไรพวกหล่อนได้

กัดริมฝีปากล่างไว้อย่างอดกลั้น มือเล็กคว้ากระเป๋าขึ้นมาจากถังขยะ 
ก่อนจะค่อยๆวางมันลงกับโต๊ะ พร้อมกับถอนหายใจออกมา

วันนี้เพิ่งสังเกตเห็นรอยน้ำยาลบคำผิดและหมึกดำที่เขียนไว้เต็มโต๊ะจนเละไปหมด
ลูดาไม่ได้สนใจที่จะอ่านมันเลยสักนิด เธอหยิบไม้บรรทัดเหล็กของตัวเองขึ้นมา ก้มหน้าก้มตาขูดร่องรอยสีขาวบนโต๊ะ

เธอรู้สึกได้เลยว่ารอบดวงตากำลังแดงและเห่อร้อน

ไม่นะ เธอกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว

กระแทกไม้บรรทัดเหล็กลงกับโต๊ะ สาวเท้ารีบวิ่งออกจากห้องเรียน
มุ่งตรงไปยังห้องน้ำหญิงชั้นสองทันที


ค่อยๆลูบน้ำเย็นไล่ไปตามใบหน้าของตัวเอง ก่อนจะทนไม่ไหวจนต้องสะอื้นออกมา 
หยดน้ำตายังคงไหลไปตามใบหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน จนมองแทบไม่ออกเลยว่าอันไหนเป็นน้ำก๊อก อันไหนเป็นน้ำตา

"เป็นอะไรคะ?"
  
เสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นเคยทำให้ลูดาชะงัก 
ทำไมเธอไม่ยักรู้ว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำด้วยอีกคน...

ลูดาไม่ตอบ เพียงแต่หันข้างไปมองเจ้าของเสียงทั้งๆที่หน้ายังเปียกโชกอยู่

สวย
 
สวยขนาดนี้ แต่ลูดาก็ไม่ยักจะเคยเห็นหน้า นั่นคงเพราะว่าเธอเป็นเด็กใหม่
แค่เพื่อนในห้องยังจำได้ไม่หมดเลย 

"ไม่คิดจะตอบคำถามให้เพื่อนร่วมห้องน้ำเลยเหรอคะ"

พอได้ยินแบบนั้นลูดาได้แต่ขมวดคิ้วนิดหน่อย หันกลับมามองสภาพเปียกๆของใบหน้าตัวเองแล้วตอบคำถามของอีกคนกับกระจกห้องน้ำ

"...ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย"

คนที่ตัวสูงกว่าเธอไม่มากนักละสายตาจากกระจกตรงหน้า มือค่อยๆลดลิปสติกลง

"ไม่เกี่ยวแต่ก็อยากรู้ค่ะ"
 
อ่อ ที่แท้ก็อยากเผือก  
คราวนี้ลูดาถอนหายใจเฮ้อ ดึงชายเสื้อให้ออกจากกระโปรงแล้วใช้มันเช็ดไปบนใบหน้าเปียกโชก

"ใช้นี่สิคะ"

จู่ๆคนสวยร่วมห้องน้ำก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ไม่รู้ว่าเอามาจากมิติไหนมาให้

ลูดาแค่ใช้หางตาเหลือบมองอีกคน ไม่ได้สนใจผ้าเช็ดหน้านั่นเลยสักนิด ยังคงเช็ดใบหน้าด้วยชายเสื้อต่อไป...

"ดื้อจัง"

หล่อนถือวิสาสะเดินเข้าไปประชิดตัวข้างๆ เช็ดหยดน้ำที่เกาะตามไรผมของคนตัวเล็กเบาๆ
ส่งผลให้ลูดาถอยกรูดหลบอีกคนทันที

"อย่ามายุ่ง!"

ด้วยอารมณ์โกรธแต่หาที่ระบายไม่ได้ของลูดา ทำให้เจ้าตัวเผลอตวาดคนสวยตรงหน้าซะงั้น
ทั้งๆทีเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำ

น่าแปลกที่หญิงสาวตรงหน้าเธอกลับยิ้มรับ แถมยังถลาตัวเข้ามาบรรจงเช็ดน้ำตามสันกรามและคางของคนตัวเล็กอีก

เออ แปลกคน

ความรู้สึกผิดยังคงอยู่ในใจ ลูดาเลยทำแค่ยืนนิ่งๆให้คนสวยใจดีตรงหน้าเช็ดหน้าต่อไป

"อ่ะ เสร็จแล้วค่ะ"

"วันหลังก็หัดพกผ้าเช็ดหน้าบ้างนะคะตัวเล็ก"

คนสวยร่วมชะตากรรมเผยยิ้มหวานจนเห็นเหงือกที่ดูเป็นเอกลักษณ์ 
โห ว่าคนอื่นตัวเล็ก แต่ไม่ได้ดูสภาพตัวเองเลย

หล่อนแค่สูงกว่าลูดาไปนิดเดียวเอง
สาวปริศนาวางผ้าเช็ดหน้าสีชมพูไว้หน้ากระจก เดินกลับไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอาง
ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไป

ลูดาที่ยังเอ๋อๆมึนๆเขินๆอยู่แต่กลับมองอีกฝ่ายจนแผ่นหลังลับตาหายไปจากประตูห้องน้ำ

อ่าว ผ้าเช็ดหน้า...

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหล่อนลืมมันไว้ หรือตั้งใจวางไว้กันแน่ 
มือเล็กยกผ้าเช็ดหน้าสีชมพูขึ้นมา พลิกซ้ายพลิกขวาก็พบกับชื่อหนึ่งที่ปักติดไว้

김 지연
' คิม จียอน ' 

เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น ลูดาไม่รอช้ารีบคว้าหนังสือทุกอย่างลงกระเป๋านักเรียนแล้วรีบตรงดิ่งเดินออกจากห้องแทบจะเป็นคนแรก

"ลูดา!! วันนี้เวรถูห้องของเธอนะ! ลูดา!!"

เสียงของเพื่อนร่วมห้องตะโกนไล่หลังเธอมา แต่มีเหรอที่ลูดาจะสนใจ 
ตอนนี้ที่เธอสนใจ ก็มีแค่ชื่อที่ปักอยู่บนผ้าเช็ดหน้าเนี่ยแหละ

บ้านของเธอไม่ได้ห่างจากโรงเรียนมากนัก ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็เดินมาถึง
ทิ้งตัวลงกับเตียงนอน ค่อยๆหลับตาลงแล้วกริ๊ดอัดกับหมอนไปทีนึง
ในหัวก็มีแต่ชื่อคิมจียอนกับใบหน้าสวยยิ้มจนเห็นเหงือกนั่นวนเวียนอยู่ แทบจะลืมเรื่องที่เธอโดนแกล้งมาจนเกือบอาทิตย์ไปเลย
 
ลีลูดากำลังมีความรัก 
ชีวิตวันนี้ของลูดาก็ยังคงเป็นคนขี้แพ้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือโดนอาจารย์ใช้ให้ทำเวรถูห้องหลังเลิกเรียนแค่คนเดียว

เธอยังคงได้ยินเสียงหัวเราะพวกนั้นดังมาตอนที่อาจารย์เรียกเธอไปดุที่โต๊ะ
เจ็บใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

หลังจากที่เพื่อนๆกลับไปกันหมดแล้ว ลูดาลากขาสั้นๆของตัวเองไปที่ห้องน้ำหญิงชั้นสองเช่นเคยเพื่อเอาถังไปใส่น้ำและผสมน้ำยาสำหรับถูพื้น
เหตุผลที่เธอชอบมาเข้าห้องน้ำชั้นนี้ก็เพราะมันไม่ค่อยมีคนดี ทั้งๆที่ห้องน้ำก็ดูสะอาด

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แปลกดี

แต่พอเปิดประตู ก็พบกับบุคคลที่เธอนอนคิดถึงเมื่อวานทั้งคืน
'คิม จียอน'
เธอค่อยๆลดตลับแป้งในมือลง แล้วหันมายิ้มหวานให้คนตัวเล็ก 
ลีลูดาได้แต่สงสัยว่าคิมจียอนอยู่กินแต่ในห้องน้ำหรือยังไง เข้ามาทีไรก็เห็นเจ้าหล่อนแต่งหน้าตลอด

ถึงตอนนี้จะเป็นตอนเย็นแล้วก็เถอะ

"วันนี้ไม่ร้องไห้แล้วเหรอคะ" 

"...ยุ่งอะไร"

แค่เหมือนคำพูดกับการกระทำของลูดาจะดูสวนทางกันไปหน่อย คนตัวเล็กก้มหน้าก้มตาหลบหน้าอีกฝ่ายงุดๆที่อยากจะมองใบหน้าสวยนั่นใจจะขาด

เธอสาวเท้าเข้ามาในห้องน้ำด้านในสุด เปิดก๊อกใส่น้ำแล้วยืนรอ

"เอาน้ำไปทำอะไรเหรอคะตัวเล็ก" 

ลูดาสะดุ้งโหยง เมื่อคนสวยที่ยืนแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกเมื่อกี้เดินเข้ามาประชิดเธอจากด้านหลัง กระซิบถามซะใกล้หูจนลูดาแอบขนลุกไม่ได้
...แต่ก็ขนลุกด้วยความชอบนะ

"เอาไปสาดใส่หน้าเธอไง"

"หูย ใจร้ายอ่ะ ขอชุ่มๆเลยนะคะ"

พูดจบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็หัวเราะออกมา แล้วถอยหลังเดินไปจัดการแต่งหน้าต่อที่หน้ากระจก
แม้ลูดาจะพยายามพูดเสียงแข็งเท่าไหร่ แต่ก็ดูจะแพ้เสียงหวานปนกวนประสาทของอีกคนอยู่ดี

หลังจากที่ผสมน้ำยาเสร็จแล้ว ลูดาเดินออกมาจากห้อง แต่ก็ยังเห็นคนสวยของเธอยืนทาลิปสติกอยู่

...อะไรจะแต่งหน้านานขนาดนั้น

พอกำลังจะก้าวขาออกจากห้องน้ำก็นึกขึ้นมาได้ว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืน

"อ่า...เรื่องผ้าเช็ดหน้าน่ะ...เมื่อวานวางลืมไว้รึเปล่า"

ลูดาไม่พูดเปล่า วางถังน้ำไว้ก่อนจะยื่นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่ซักแล้วคืนให้เจ้าของ

สิ่งที่คิมจียอนทำคือยิ้มบางๆ พร้อมส่ายหัวหน่อยๆ
มือของหล่อนจับให้นิ้วของลูดากำผ้าเช็ดหน้าสีชมพูนั่นไว้ ก่อนจะกุมมือของเธออย่างนั้น

"ยกให้นะคะ"

"ของปลอบใจสำหรับคนขี้แย"
 

แล้วก็ส่งยิ้มหวานเห็นเหงือกมาให้ลูดา

แทบไม่ต้องบรรยายเลยว่าตอนนี้ว่าคนตัวเล็กจะทำสีหน้ายังไง 
ใบหน้าของเธอเห่อร้อนไปถึงใบหู มือไม้สั่นไปหมดแล้ว
 
"ไม่ใช่คนขี้แยสักหน่อย..."

สายตาของลูดาเบี่ยงมองไปทางอื่น เลี่ยงที่จะไม่มองใบหน้าสวยนั่น

"ดีแล้วที่เป็นแบบนั้น"

"เวลาที่อ่อนแอหรือท้อแท้ ฉันอยากให้เธอนึกถึงผ้าเช็ดหน้านี้ไว้"

"แล้วเธอจะเข้มแข็ง"
 

ก่อนที่ริมฝีปากที่เปื้อนลิปสติกจะประทับลงบริเวณหลังมือของลูดา... 
' ฉันจะไม่ล้างมือ ' 

นี่คือสิ่งที่ลูดากำลังคิดในขณะที่ถูห้องเรียนและยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว

หลังจากที่ที่คนสวยจุ๊บลงมาที่หลังมือแล้วลูดาก็ลนลานทำอะไรแทบไม่ถูก รีบคว้าถังน้ำแล้ววิ่งออกจากห้องน้ำมาโดยทันที

ก็คนมันเขิน(...)

"อ้าว ทำไมทำเวรคนเดียวล่ะ"

เสียงหญิงสาวที่คุ้นๆว่าเหมือนจะเป็นเสียงหัวหน้าห้องเรียกเธอ 
เท่าที่จำได้ เธอคือ ซนจูยอน หัวหน้าห้องผู้อัธยาศัยดีเป็นมิตรกับทุกคน 
สาวตัวโย่งที่สูงกว่าลูดาอยู่มากโขเดินเข้ามาหยิบสมุดที่ลืมไว้ใต้โต๊ะ แล้วยืนคุยกับลูดาต่อ

"พอดีเราโดนอาจารย์ลงโทษน่ะ"

หลังจากนั้นพวกเธอก็คุยกันสัพเพเหระระหว่างที่กำลังทำเวรตอนเย็น
จนกลายเป็นว่าลูดาได้เพื่อนใหม่มาอีกคน

ใครจะไปเชื่อว่าหลังจากที่เธอได้เป็นเพื่อนกับซนจูยอนแล้ว ชีวิตขี้แพ้ของเธอมันก็ดีขึ้นทันตา

ลูดาเล่าเรื่องที่ตัวเองโดนแกล้งให้จูยอนฟัง พร้อมชี้หลักฐานที่เป็นหมึกดำเขียนคำด่าติดโต๊ะเธอและรอยขีดข่วนของไม้บรรทัด
เพราะจูยอนมัวแต่ยุ่งกับการเอาเอกสารและการประชุมหัวหน้าห้องโน่นนี่ เลยแทบไม่ได้สนใจผู้หญิงที่อยู่หลังห้องอย่างลูดาเลย
แน่นอนว่ามีเหรอที่สาวตัวโย่งรักความยุติธรรมจะยอม
การกลั่นแกล้งที่ดูเหมือนจะเป็นปัญหาเล็กน้อยในโรงเรียน
แต่ก็ไม่มีนักเรียนคนไหนที่ควรได้รับการกระทำต่ำช้าแบบนี้ โดยเฉพาะลีลูดา 

วันต่อมา เด็กผู้หญิงที่แกล้งลูดาหกเจ็ดคนก็โดนอาจารย์ทำโทษหักคะแนนตามระเบียบ และไม่มายุ่งกับลูดาอีกเลย

มีแค่สายตาที่มองเขม่นมาเท่านั้น

แต่จะทำอะไรเธอได้ เพราะตอนนี้ลูดามีเพื่อนคนเก่งอย่างซนจูยอน นอกจากนี้ยังรู้จักกับซองโซที่เป็นเพื่อนต่างห้องของจูยอนอีก ตั้งแต่มีเพื่อน อะไรๆก็ดีขึ้น
ต้องขอบคุณคิมจียอน ที่ทำให้ลูดารีบกลับบ้านไปกริ๊ดจนไม่สนใจเวรทำความสะอาด

"จูยอนอ่า กินมูมมามอีกแล้ว"

ทั้งลูดาและซองโซต่างหัวเราะกับคราบซอสมะเขือเทศที่ติดเลอะรอบปากของสาวตัวโย่ง 
ก่อนที่ลูดาจะยกผ้าเช็ดหน้าสีชมพูขึ้นมาเช็ดปากให้

"วันหลังหัดพกผ้าเช็ดหน้าบ้าง-" 


คนตัวเล็กชะงักไปนิดๆ เมื่อภาพของคนสวยในห้องน้ำลอยขึ้นมาเมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้า
รู้สึกเดจาวูมากๆ 

จูยอนยิ้มให้ลูดาเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตากินสปาเกตตี้ของเธอต่อ

แต่ลูดายังรู้สึกคาใจ

ลองถามสองคนนี้ดูละกัน

"พวกเธอรู้จัก คิม จียอน รึเปล่า"

ท่าทางของทั้งคู่ชะงักไปนิดๆ ก่อนที่ซองโซจะเป็นฝ่ายพูดตอบ 

"ทำไมเหรอ?"

"เมื่อวันก่อนๆที่ฉันกำลังโดนแกล้งอ่ะ..."

"ฉันเจอเขาในห้องน้ำ แล้วเขาก็ให้ผ้าเช็ดหน้าฉันมา"

"ฉันนะโครตจะเขินเลยรู้มั้ย มองใกล้ๆแล้วเขาสวยมากกก เนี่ย เขาจุ๊บมือฉันด้วยนะ รอยลิปสติกยังอยู่เลย"


ลูดายกหลังมือที่มีรอยลิปสติกให้ทั้งคู่ดู ยิ้มแก้มปริ ยิ่งเล่ายิ่งเขิน
ใบหน้าของเธอแดงไปถึงหู

ส้อมที่เกี่ยวสปาเกตตี้ของจูยอนร่วงลงไปกับโต๊ะทันที

"มันจะเป็นไปได้ยังไง!!!"

"ก็ในเมื่อพี่จียอนน่ะ..."

"ตายไปแล้ว"

Fin.
ตัดฉับ(....) จบแล้วววว แต่งมาเนื่องในโอกาสโบลูมีโมเม้นค่ะ แฮ่!!
เพิ่งเคยแต่งฟิคเป็นครั้งแรก ผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ 
#ผ้าเช็ดหน้าของโบนา
 
SHARE

Comments

MILKMINEL
3 years ago
ตะหงิดในใจอยู่แล้วเชียว55555
Reply
ppjn16
2 years ago
พิโบ.. แงง
Reply
Mercyzz
2 years ago
ประทับใจการเป็นผีในห้องน้ำแล้วแต่งหน้าตลอดเวลามากค่ะ555555555555555
Reply
Etoilesbrise
2 years ago
ไรต์เตอรรรรรรรรรรรรร์ ฮืออออออออ ทำไมจบแบบนี้ค่ะ สรุปพี่จียอนคือมอเทิลจอมคร่ำครวญแห่งห้องน้ำชั้น2!หรอคะ แง เศร้าาาา
Reply
WIM1412
2 years ago
พิโบเป็นวิญญาณเฝ้าห้องน้ำหรอ5555 พี่คือพี่ตายแล้วพี่ยังจะแต่งหน้าอีกหรออ ว่าละแปลกๆตรงเจอที่ไรก็เจอแต่ห้องน้ำ แต่น้องก็ไม่คิดว่าพี่จะไปเฝ้าห้องน้ำไง5555
Reply