เจอกันอีกครั้ง:Postcard
เราเคยเจอกันครั้งหนึ่ง......ก่อนเดินทาง


การรอคอยสิ้นสุดแล้วเมื่อ'ฉัน'ได้เจอกับใครสักคนที่รอ'ฉัน'อยู่ ต่างคน ต่างฝ่าย ต่างรอซึ่งกันและกัน และไม่ว่านานขนาดไหนก็ยังคงเฝ้ารอไม่เปลี่ยน.....

เมื่อไปรษณีย์มาถึงหน้าบ้าน ความหวังเล็กๆในใจก็ผุดขึ้นทุกวัน ว่าเมื่อไรPostcardที่ส่งให้ตัวเองในคราวนั้นจะถึงมือสักที เมื่อนึกถึงความลำบากในการเดินหาร้านขายPostcard ก็รู้สึกโหวงๆในอกไม่ได้ หากว่ามันจะไม่ส่งมาจะต้องรออีกนานแค่ไหน

เมื่อโลกมันเร็วขึ้น ความอดทนต่อการรอคอยจะลดลง
แต่......เมื่อเห็นPostcardถูกหยิบออกจากกระเป๋าใบเล็กของบุรุษไปรษณีย์ นั่นทำให้รับรู้ได้ว่าการรอคอยมันสิ้นสุดลงแล้ว ผู้รับและผู้ส่งต่างส่งยิ้มให้กันผ่านรูปภาพบนPostcardขนาดมาตรฐานที่ผู้รับเลือกเองกับมือเมื่อคราวที่ไปเยี่ยมเยือนต่างแดน มันรู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้เห็น ได้เลือก ได้ส่ง และได้รับ  และหวังว่าเมื่อส่งมันให้ใครสักคนก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน...คิดว่าวันหนึ่งที่เรากลับบ้านมามีPostcardใบสวยกับลายมือคุ้นตาเสียบไว้.....

แวบแรกคือความแปลกใจ ต่อจากนี้ไปคือรอยยิ้ม
ส่วนใบไหนที่ยังไม่ถึงก็ได้แต่คิดเสมอว่ามันอาจจะไปเจอใครสักคนที่ชอบมันเท่านั้น...>_<

Postcard......ไม่ใช่เรื่องใหม่แต่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่เสมอ
Postcard......ไม่ใช่เรื่องเก่าถ้าเรายังคงไม่ลืมเลือน

Postcard......ไม่ใช่เรื่องยากถ้าเรารักที่จะส่ง

Postcard......ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อถ้าเรารู้จักที่จะสนุกกับการรอคอย

ขอบคุณนะที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง

 
SHARE
Writer
Homegirldiary
Freelance,writer
Homegirldiary : ชะนีติดบ้านที่ไม่ไปไหนไกลกว่าประตูหน้าบ้านตัวเองจะมาบอกเล่าเรื่องราวผ่านตัวอักษรและมุมมองที่อาจจะเชิงสวนทางกับโลกยุคปัจจุบัน เพราะทุกการเดินทางต้องใช้'เวลา' ความรัก ความเศร้า ความเหงา ความสุข....ก็ต้องใช้เวลาเช่นกัน Postcard เป็นตัวแทนของการรอคอย....ในยุคที่ทุกอย่างรวดเร็ว

Comments