My song My Story My Journey


ชนใดไม่มีดนตรีกาล ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก

ผมว่านอกจากเราสามารถสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นไม่ใช่แค่การพูดคุยเพียงอย่างเดียว แต่ผมว่า "เพลง" ก็สามารถเชื่อมความคิดหรือตัวตนให้คนอื่นไม่แพ้กันเลยทีเดียว

เมื่อไม่กี่วันขณะวุ่นวสยกับการจัดข้าวของในห้องเก็บข้องให้เรียบร้อย ผมก็ได้พบชุดเทปคาสเซ็ท ที่รวมกองไว้จำนวนหนึ่งกับเครื่องเล่นที่พอจะใช้ได้อยู่บ้าง ผมหยิบข้าวของกองนี้แล้วหอบไปขึ้นข้างบนก่อนจะวัดใจว่าเพลงไหนเป็นเพลงไหน เพราะตอนนี้ปกเทปก็หายไม่ก็กรอบจนขาดจางไปแล้ว ทันทีที่หยิบเพลงใส่เครื่องเล่น

ถ้าฉันมียี่สิบหน้าอย่างทศกัณฑ์....สิบหน้านั้นฉันจะหันมายิ้มให้เธอ

เปิดได้เว้ยฮ่าๆ (นี่เกือบ20-30ปีล่ะ) แม้จะอยู่ในช่วงที่เราสามารถค้นหาเพลงได้ทุกที่ตลอดเวลา แต่การที่ได้ฟังเพลงจากเทปมันเป็นความรู้สึกที่นุ่มนวลและมีเสน่ห์ที่บอกไม่ถูก แม้กาลเวลาผ่านไปแต่บทเพลงบางเพลก็ยังมีคุณค่าที่ไม่เสื่อมคลาย

ไหนๆก็พูดถึงเพลงก็อยากพูดถึงความทรงจำที่มีต่อเพลง

ต้องบอกว่าเป็นคนฟังได้ทุกแนว แต่แนวเพลงแรกๆที่ได้ฟังนั้นมันอาจผ่านช่วงเวลามานาน ตั้งแต่ยุค 50-90 แต่ที่ชอบเพราะเนื้อหาและท่วงทำนองของมันที่นุ่มนวลบอกไม่ถูก ส่วนในกระแสก็ฟังบ้างอะไรบ้าง

จำได้ว่าของขวัญเกิดแรกๆคือเพลงรวมฮิตของ Dean Martin ซึ่งเพลงที่ยังอยู่ในความทรงจำคือ I Can't Give You Anything But Love ที่กรอซ้ำไปซ้ำมา เป็นจังหวะที่ติดหู จากนั้นก็ตามมาด้วยเพลงของ Johnny Horton ก็ต้อง Noth To Alaska กับ Whispering Pine

ส่วนเพลงไทยก็ต้อง เป็นไปไม่ได้ ของวงดิอิมพอสซิเบิ้ล แต่ที่ชอบและฟังมากก็ต้องเพลงที่ดอน สอนระเบียบ ร้องหลายเพลง ทางรักสีดำ, ดาวประดับใจ, เก้าล้านหยดน้ำตา  หลังมันก็เหมือนสะพานเชื่อมไปเจอเพลงอื่นๆ ทำให้ได้ฟังทั้งวงชาตรี, ดิ อินโนเซนต์, 18กะรัต, แกรนด์เอ็กซ์ มันก็เหมือนไดอารี่ช่วงหนึ่งที่เราได้ฟังตลอดนั่นเอง

พอขึ้นมัธยมปลาย-มหาวิทยาลัย ก็ได้ลองฟังแนวอื่นๆโดยเฉพาะช่วงปัจจุบัน ทำให้ได้ฟัง Cocktail, ป้าง นครินทร์, Getsunova, คิว Flure, โห เพียบ แต่ก็ทำให้ผมได้รู้ว่าไม่ว่ายุคสมัยแค่ไหน ถ้าเพลงสามารถนำประสบการณ์จากอดีตมาผสมและสร้างเอกลักษณ์มันก็น่าฟังไม่น้อยเลยทีเดียว

ขณะเดียวกันก็ลองฟังลูกทุ่งอเมริกัน เช่น Chet Adkin, Buck Owen and Buckaroo, Kenny Rogers, George Strait ฟังจนร้องได้บางเพลง ยิ่งตอนนั้นเรียนพวกภาษามันก็กลายเป็นตำราเสริมที่เวลาเครียดหนักเบาแค่ไหน ถ้าไม่ได้ฟังก็นอนไม่หลับ 555+

พอได้รู้จักกับเพื่อนๆพี่ๆ ซึ่งได้คุยแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับเพลง มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาชอบทั้งสองแนวคือ เฮฟวี่เมทัล กับ ลูกทุ่ง ซึ่งการคุยในวันนั้นทำให้ผมได้เปิดโลกกว้างให้กับตัวเอง เคยมีคนบอกผมว่า

ไม่ว่าจะเพลงอะไร สมัยใด ของวงไหนก็แล้วแต่ แต่หน้าที่ของเพลงมันเหมือนยาสามัญประจำบ้านเวลาเศร้าเสียใจเครียด แค่หยิบเพลงมาฟังทุกอย่างก็หายปลิดทิ้ง ที่สำคัญเพลงไม่ได้แค่สื่อว่ามันเกี่ยวอะไรทำนองใด แต่มันคือเรื่องราวที่ใช้ท่วงทำนองเล่าให้ฟัง

จากที่ผมเคยฟังแนวเดียว พอได้ฟังหลายๆแนวก็ทำให้ได้เห็นอะไรที่หลากหลาย

เพลง มันวิเศษขนาดนี้นี่เอง...

แล้วผู้อ่านมีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับเพลงในแบบของเราบ้าง?


SHARE
Written in this book
ช็อคโกแล็ต...ไดอารี่
บันทึกเรื่องราวดีๆ ที่มีอยู่มากมายเกิดขึ้นได้ทุกที่...แม้แต่กล่องช็อคโกแล็ต
Writer
DreamerWriter25
Rookie Writer
นักเขียน / นักฝัน (สมัครเล่น)

Comments