บึงไร้ก้นสีดำ
"เฮ้อออออออออ"

ฉันถอนหายใจออกมาซะจนคนรอบข้างต่างก็หันมามองเป็นตาเดียวกัน
ก็แน่ล่ะสิ ในห้องสมุดแห่งนี้คงมีแต่ฉันที่เสียงดัง

....ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...ที่รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่นๆ 

ไม่ตื่นเต้นเวลาใครยินดีหรือไปสังสรรค์
ไม่สนใจเวลาใครทำกิจกรรมต่าง
หรือแม้กระทั่งไม่เคยอยู่ในวงสนทนา

'มันเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ??'

ฉันค่อยๆปล่อยตัวให้พิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลง
........
....
...
.
......หายใจไม่ออก........
ฉับพลันที่รู้สึกเช่นนั้น ฉันจึงลืมตาขึ้นมา
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันกลับไม่ใช่โต๊ะหรือหนังสือที่กองระเกะระกะ
แต่กลับเป็นสีดำ!!!!

ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ก็มีแต่สีดำทั้งหมด 
อา.... เหมือนฉันค่อยๆร่วงลงไปเลย 
แต่มันจะไปที่ไหนกันนะ.....

ฉันได้แต่ปล่อยตัวเองให้ลอยอยู่ท่ามกลางความมืดสนิทนั้น
แม้ตาจะถูกปิด แต่สมองของฉันก็ยังเปิดอยู่
ฉันพลอยคิดถึงเรื่องต่างๆนานาที่มันเกิดขึ้น
ราวกับว่ารอคอยวันพิพากษาถึงความรู้สึกนี้

แม้ฉันจะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน
แต่ความเย็นยะเยือกที่เกาะกุมไปถึงหัวใจก็ทำให้ฉันรู้สึกได้ว่า 
ที่นี่คือ บึงไร้ก้น ที่แสนจะมืดสนิทและพร้อมนำพาทุกคนจมไปสู่หนทางที่ไม่มีวันกลับ


ดูเมือนสมองของฉันยังคงทำงานดีอยู่
เรื่องราวต่างๆกลับเริ่มชัดขึ้นมาเรื่อยๆ
ฉายให้เห็นถึงสิ่งที่ทำให้จิตใจปวดร้าวจนไม่อาจส่งเสียงได้

.....หรือเป็นเพราะตัวฉันเอง ที่เลือกปฏิเสธไป.........

ทันทีที่ความคิดนี้เข้ามา ตัวฉันก็ค่อยๆลอยขึ้นมาเรื่อยจนเห็นผิวน้ำ
อาจจะเป็นการตอบสนองของร่างกายก็ได้ ที่ทำให้ตัวฉันแหวกน้ำเพื่อขึ้นไปสูดอากาศ
และเมื่อฉันพุ่งถึงบนผิวน้ำ
 
เฮือก!!!!!!!! 

ฉันก็ได้สะดุ้งขึ้นมาจากเก้าอี้ที่ฉันอยู่
เป็นอีกครั้งที่ทุกคนก็หันมามองเป็นสายตาเดียวกัน
เมื่อฉันตั้งสติได้ จึงรีบเก็บของออกจากสายตาที่มองราวกับฉันเปนสิ่งผิดปกติไป

'เฮ้อออออออออออออ สงสัยคงต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งล่ะมั้ง' 
SHARE
Writer
HonghongJp
Everything as I can
Little writer who love to eat , sleep , read anythings as she can

Comments

Ximbat
3 years ago
บรรยากาศดีๆอยู่ที่เราสร้าง สู้ๆ
Reply
HonghongJp
3 years ago
ฉันก็หวังให้มันเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน :)