ผมเคย... ‘ขอให้ผมเป็นเด็กอีกครั้ง’
...กว่าจะรู้ว่า ไม่อยากกลับไป ปฏิทินก็เปลี่ยนศักราชใหม่ ล่วงเลยนับสิบปี คิดดูสิ ผมผ่านระยะเวลายาวนาน เพื่อพบคำตอบว่า ‘โตเป็นผู้ใหญ่น่ะ ดีแล้ว’ ทั้งที่ตลอดมา เอาแต่คร่ำครวญต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ร้องขอ... 'ขอให้ผมเป็นเด็กอีกครั้ง'

ผมเข้าใจ และเชื่อมาตลอดว่าตัวเองอยากกลับไปเป็นเด็ก ยิ่งโต เรื่องที่ต้องผจญทวีความโหดร้ายและเจ็บปวดยากเกินกว่าจะรับไหว สังคมรอบด้าน ผู้คนรอบตัว แม้แต่ตัวเองผมก็รู้สึกยากที่จะรับมือ ความเสียใจนับร้อยครั้งจากสิ่งอื่น หรือเพราะทำตัวเอง ผมโตขึ้น แกร่งขึ้น แต่มาในรูปของความกระด้าง ชา เฉย และชิน เราถูกอะไรสักอย่างกดทับความรู้สึกไว้ ไม่ให้รู้สึก ถ้อยคำที่ตะโกนและกระซิบบอกตัวเองซ้ำๆ คือ ช่างเถอะ ช่างแม่ง! ยิ่งทุกอย่างเลวร้ายมากเท่าไหร่ ความโหยหา ‘เด็กชาย’ คนนั้นก็ยิ่งมากขึ้น ขอผมเป็นเด็ก ขอให้ผมกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งเถิด ได้โปรด สิ่งเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวผมสิบกว่าปี อาจจะเริ่มนับตั้งแต่ได้รู้จักเพลงนั้น

คำอธิษฐานนับสิบปี ควรจะสมหวังได้แล้ว แต่ไม่เลย... พรที่ผมขอข้อนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เด็กในวันนั้นที่โตเป็นผู้ใหญ่ในวันนี้ ได้แต่โหยหาอดีตซึ่งผ่านไปแล้ว ยิ่งจมจ่อมอยู่กับมันมากเท่าไหร่ เวลา ‘ปัจจุบัน’ ก็หายไปเท่านั้น จนผมเห็นสถานะในเฟสบุ๊คของรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านี้ผมเกือบจะลบเพื่อนไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมานั่งเลื่อนเม้าส์หาข้อความนั้น

‘ถ้าย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กได้ ผมคงไม่ย้อนหรอก ย้อนก็คงอยากย้อนแค่ช่วงวัยรุ่นตอนปลายก็พอ... จำไม่ได้เหรอ ช่วงเวลาวัยเด็ก ที่คนอื่นมองเราเป็นแค่เด็ก มันน่าเซ็งขนาดไหน ราตรีสวัสดิ์...’

ผมไม่ได้ซึมซาบข้อความทั้งหมดนั้น เพียงแค่ประโยคแรกก็สะท้านหัวใจทั้งดวงแล้ว ‘ถ้าย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กได้ ผมคงไม่ย้อนหรอก...’ มีด้วยหรือครับ คนที่ยินดีกับคำว่า ‘ผู้ใหญ่’ พี่ช่างเข้มแข็งจริงๆ ขณะที่กำลังชื่นชมเขา ความนึกคิดบางอย่างก็ค่อยๆ แทรกเข้ามาในหัวผม ‘ถูกต้องแล้ว ถูกต้อง มึงไม่ได้อยากกลับไปเด็กอีกครั้งหรอก มึงแค่อยากจะหนี นึกสิ ตอนเด็กๆ มึงผ่านอะไรมาบ้าง’

ป. 1 ผมย้ายโรงเรียนจากเอกชนไปรัฐบาล ไม่มีเพื่อนสักคน ถ้าเล่นเกมอะไรกัน เด็กใหม่จะเป็นตัวแถมตลอดกาล คุณเข้าใจคำว่าตัวแถมไหม ตัวแถมคือตัวภาระ คือตัวอ่อนแอ คือตัวที่ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ต้องคอยให้ตัวจริงมาช่วยตลอด ผมไม่เคยเป็นตัวจริงหรือฮีโร่เลย แม้แต่ตัวสำรองในเกมก็ไม่ได้ด้วยซ้ำ

‘เธอออกไปนั่งนอกห้องเดี๋ยวนี้!!! ออกไปนั่งคนเดียวเลย!’ ครูตะโกนไล่อย่างเกรี้ยวกราดเมื่อบอกเพื่อนในห้องว่า ข้อสอบตอบอะไร สาบานได้ ผมไม่รู้จริงๆ อย่างนั้นเรียกว่าลอกข้อสอบ ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้เป็นคนลอก ผมแค่อยากให้พวกเขายอมรับ ถ้าให้ความช่วยเหลือ เห็นว่าเราพอมีความดีอยู่บ้าง เขาอาจรับผมเป็น ‘เพื่อน’ ก็ได้ แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ตัวตลก ทุกคนสมน้ำหน้า ถูกครูตะเพิดออกจากห้อง ผมผิดคนเดียว เด็กทั้งห้องต่างหากที่เป็นฝ่ายถูก

ห้องน้ำประตูสังกะสีสนิมขึ้น เปิดยังไงก็เปิดไม่ออก จะทุบหรือถีบก็แล้ว ผม... เด็กชายขี้โรคคนเดียวสู้แรงเด็กยักษ์สองคนไม่ไหว ปล่อยผมไปเถอะ ให้ผมออกไปข้างนอก ในนี้มืดมาก มีแสงลอดเข้ามานิดเดียว ผมกลัว ให้ผมออกไป คำอ้อนวอนของผมได้รับเพียงเสียงหัวเราะคิกคักตอบกลับ ตัวสั่นและน้ำตาเริ่มไหล ได้แต่กอดตัวเองนั่งคุดคู้อยู่กลางห้องน้ำแคบๆ

ซ่า!

เสียงเกิดขึ้นก่อนผมเปียกทั้งตัว

ตุ้บ!

ถังน้ำใบเล็กตกลงข้างๆ เด็กยักษ์สองคนนั่นจากไปแล้ว ช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่ให้น้ำหนึ่งถังผ่านเข้ามาได้สบายๆ แต่แสงสว่างกลับให้ผ่านเข้ามาเพียงนิดเดียว ผมร้องไห้ พยายามเปิดประตูออกไป นานมาก ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายจะถีบประตูอีกครั้ง จังหวะเดียวกับ มีคนเปิดระตู เท้าถีบอากาศอย่างแรงพลอยให้เสียการทรงตัว ผมพุ่งไปคลุกกับพื้นดิน เงยหน้าขึ้น ทันเห็นหลังสีขาว ไกลออกไป เดินกลับห้องสภาพมอมแมม บอกครูว่าถูกเพื่อนขังไว้ในห้องน้ำ ถูกน้ำสาดด้วย ผมผิดอีกครั้ง ชี้ตัวคนทำแต่เขาปฏิเสธ ผมจำได้ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกแกล้งขังไว้ในห้องน้ำ แค่ครั้งก่อนๆ ไม่มีน้ำสาดมาเท่านั้นเอง ครูบอกว่าผมเป็นเด็กโกหกเก่งอย่างร้ายกาจ แอบไปเล่นซนสกปรกเองแล้วกล่าวหาเพื่อน ไม่อยากเข้าห้องเรียนใช่ไหม? ได้! งั้นออกไปจากห้องเลย กลับบ้านเธอไป!

ป. 4 ผมคิดฆ่าตัวตาย ผมอยากตายไปจริงๆ

ผมทำเรื่องเลวร้ายไว้กับเพื่อนคนหนึ่ง ความรู้สึกนี้ไม่เคยจางหายไปจากใจ มันวนเวียนเหมือนหมอกอยู่ในห้องที่มีประตูลงกลอนไว้ รอให้คนเพียงคนเดียวมาไขเปิด เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมห้อง ไม่สนิทกัน ต่างไม่เคยได้รับการยอมรับ และมักเป็นตัวตลกเสมอ แต่ผมชอบเขา เพราะถึงจะถูกแกล้งอย่างไร เขาก็ยังอารมณ์ดี หัวเราะ ยิ้มได้ เขาชอบทำเสียงแบบนี้

‘เอ่อ เออ เอ้อ เอิ๊ก เอ่อ เออ เอ้อ เอิ๊ก’

ผมร่วมมือกับคนทั้งห้องแกล้งเขา ทำให้เจ็บ ทำให้อาย ทำให้ร้องไห้ แต่สิ่งสะเทือนใจที่สุด คือ ครูกลับเห็นเรื่องเหล่านี้ ตลก ธรรมดาสามัญที่เกิดขึ้นได้ในชีวิตปกติ เขาควรได้รับการปลอบใจสักนิดก็ยังดี ในขณะที่พวกเราหัวเราะอย่างสนุกสนานไล่หลังเด็กคนหนึ่งซึ่งหันหลัง เดินร้องไห้จากไปอย่างเงียบๆ หัวใจของเขาคงจะบอบช้ำมาก เพราะต้องการให้คนอื่นยอมรับ ผมถึงกับทำให้อีกคนร้องไห้ คนที่ไม่มีความผิดอะไรแถมยังเป็นเหมือนเพื่อนเพียงคนเดียว แม้ไม่สนิทแต่เพราะเราเหมือนกัน เขาย้ายโรงเรียนจากไปแล้ว เหลือผมเป็นแกะดำตัวเดียวในสถานการณ์เดิม และไม่เหลือใคร อันที่จริงต้องบอกว่าไม่มีใครตั้งแต่แรก ผมอยากขอโทษนายคนนั้น แม้วันนี้ที่โตเป็นผู้ใหญ่ ความรู้สึกผิดต่อเขายังอยู่ในห้องที่ถูกลงกลอนไว้ แน่นหนา

           ผมอยากขอโทษนายคนนั้น แม้วันนี้ที่โตเป็นผู้ใหญ่ ความรู้สึกผิดต่อเขา                 ยังอยู่ในห้องที่ถูกลงกลอนไว้ แน่นหนา

แล้วผม... จะยังกลับไปเป็นเด็กอีกหรือ หัวใจของผมยังมีแผลอยู่จนทุกวันนี้ แม้ตอนนั้นจะมีเรื่องราวดีๆ มากมาย แต่ความทุกข์มักจะมากกว่าความสุขเสมอ เพราะคนเรามักขวนขวายเอาแต่ความสุขน่ะสิ

‘...เมื่อนาฬิกาในชีวิตหมุนเร็วกว่าใจ
จนลืมว่าเราเคยเป็นใคร
อย่าลืมเด็กน้อย
ทิ้งปล่อยเขาคอยอยู่เดียวดาย
ได้ยินใช่ไหมเสียงนั้นที่เรียกเรา

ขอพื้นที่เล็กๆให้ยังเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
ไม่ว่านานเท่าไร
ก็ไม่เปลี่ยนไปได้หรือเปล่า
ให้ความสดใสยังอยู่กับเรา
อย่าให้ใครเขามาแย่งไป
แค่เพียงอยาก
ขอพื้นที่เล็กๆ นี้ยังเป็นเด็กไปนานๆ
ให้เรายังได้ฝันให้เรายังยิ้มได้
โลกแห่งความจริงมันจะดีหรือร้าย
แต่ความเป็นเด็กในหัวใจ
จะอยู่กับฉันตลอดไป...’

เพลง พื้นที่เล็กๆ ของ พี่บอย ตรัย ภูมิรัตน ค่อยๆ ดังขึ้นมาในหัว ผมคบเพลงนี้เป็นเพื่อนมาหลายสิบปี วันนี้เพราะสถานะข้อความในเฟสบุ๊คของพี่ฝุ่นแท้ๆ ทำให้ผมตัดสินใจเลิกคบเพลง พื้นที่เล็กๆ ก้าวออกมาจากห้องที่เอาแต่ฝันเฟื่อง เลิกภาวนา ออกมาใช้ชีวิต ออกมาพาตัวเองเดินหน้าต่อไป อย่างน้อยเป็นผู้ใหญ่ผมก็รับมือกับปัญหาได้ดีกว่า เกลียดชังโลกและสังคมน้อยลง เข้าใจจิตใจคนอื่นมากขึ้น ถ้ากลับไปเด็กอีกครั้ง ผมอาจมีความสุขในโลกของเด็กไร้เดียงสาคนหนึ่ง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้หรอกที่จะกลับไปพบเรื่องแย่ๆ ซึ่งซึมอยู่ใต้จิตสำนึกนานมากกว่า เด็ก... ถึงจะไร้เดียงสาขนาดไหน ก็เจ็บปวดได้ 
SHARE
Writer
NAYSAKSEE
writer
ด้วยแรงใจที่...บันดาล

Comments

BlueRaincoat
5 months ago
ฮุ่ยยยยดี
Reply
bad
5 months ago
ชอบครับ
เด็กคนนั้นจะออกมาในเวลาที่เหมาะสม เวลาที่ได้เจอเพื่อน เป็นต้น
Reply
JIRA_365
5 months ago
พยายามเข้านะคะ :)
Reply
Lively_Light
5 months ago
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ดีเสมอ และจะนำพาเราไปในจุดที่ดีมากขึ้น สักวันคุณจะเห็นค่าในตัวเอง และก็มีคนเห็นคุณค่าคุณได้จริงๆนะคะ ขอเป็นหนึ่งในกำลังใจจ้าาา
Reply
boupcrp
5 months ago
ถ้าย้อนได้หนูก็ไม่อยากย้อนเหมือนกันค่ะ หนูเข้าใจ ตอนเด็กหนูก็โดนแกล้งหนักมาก ยิ่งเป็นตุ๊ดยิ่งโดนแกล้งจนไม่อยากไปเรียน อยากย้ายโรงเรียนเลย มันแย่มากๆ
Reply