“กอดหน่อยได้มั้ย...”
22.00 น.
ฉันอยู่ในร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งหนึ่ง ร้านบรรยากาศชิลๆ มีโซนนั่งจิบเบียร์ชมบรรยากาศริมน้ำ แต่เรากลับเลือกนั่งโซนดนตรีสดด้านในที่บรรยากาศตรงข้ามกับด้านนอกอย่างสิ้นเชิง เสียงเพลงดังจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงคุยกันเอง ไม่มีวิวแม่น้ำใดๆ ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในผับมากกว่าร้านอาหารซะอีก

เรา หมายถึง ฉัน เขา และเพื่อนๆของพวกเรา นี่เป็นครั้งที่สองของฉันสำหรับที่นี่ ครั้งแรกเขาเป็นคนพาฉันมาพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกหนึ่งคน เรานั่งจิบเบียร์ พูดคุยกันบ้างเป็นบางช่วง แต่หลักๆจะเน้นเสพดนตรีซะมากกว่า บรรยากาศในร้านทุกอย่างไม่ต่างจากครั้งแรกที่ฉันมาเลยสักนิด

23.00 น.
นักร้องเริ่มขยับจังหวะเพลงเร็วขึ้น เบียร์หลอดแรกหมดไปอย่างรวดเร็ว โฮการ์เด้น โรเซ่ แก้วที่สามในมือของฉันก็กำลังจะหมดลงเช่นกัน บทสนทนาบนโต๊ะเริ่มออกรสขึ้น เสียงคุยดังขึ้น เสียงหัวเราะก็เช่นกัน พวกเราเริ่มลุกขึ้นมาเต้น วาดลวดลายแข่งกับโต๊ะข้างๆบ้าง เพื่อนผู้ชายอีกคนไปเต้นกับสาวโต๊ะข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันเป็นอีกคืนที่ฉันสนุกมาก หลังจากไม่ได้เที่ยวแบบนี้มานาน

“แก สั่งโฮให้เราอีกแก้วดิ หมดแล้วอ่ะ”
“เบียร์อ่ะ เขาเอาไว้จิบเว้ย ไม่ได้ซดแบบแก”

เขาเอ็ดฉันแบบนี้ทุกครั้งที่ฉันสั่งเบียร์เพิ่ม ความจริงฉันไม่ใช่คนคอแข็งมากมาย แต่ทุกครั้งที่ติดลม อะไรก็ห้ามฉันไม่อยู่หรอก ฉันซดโฮการ์เด้นแก้วที่สี่ไปครึ่งแก้วทันทีที่เด็กเอามาวางบนโต๊ะ จากนั้นก็ตะโกนร้องเพลงแข่งกับนักร้องพร้อมกับเต้นท่าบ้าบอที่ฉันถนัด ฉันรู้สึกได้ว่าวันนี้ฉันปลดปล่อยความเป็นตัวเองออกมามาก มากกว่าครั้งที่แล้วที่ฉันเอาแต่นั่งโยกเบาๆ จิบเบียร์ทีละนิด แน่ล่ะ ก็ครั้งที่แล้วฉันมาในฐานะคนคุยของเขา ฉันก็ต้องรักษาภาพพจน์หน่อย แต่ครั้งนี้ความสัมพันธ์ของเรากลายเป็นเพื่อนกัน ฉันจึงไม่จำเป็นต้องสนใจภาพพจน์อะไรนั่นอีกแล้ว

00.00 น.
พวกเราเต้นกันจนเหนื่อย นักดนตรีเองก็คงจะเหนื่อยเหมือนกัน เพลงบนเวทีเปลี่ยนเป็นจังหวะช้าลง เราเปลี่ยนจากการเต้นแบบบ้าระห่ำมาร้องเพลงช้าๆกันบ้าง และแน่นอน เพลงช้ากับเพลงอกหักมักเป็นของคู่กัน
ลืมตาเผื่อจะพบว่าไม่มีเธอ อยู่บนโลกใบที่เคยเจอ กับความรักที่มันสวยงาม
และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเพลงที่ถูกร้องมากที่สุด ฉันได้ยินเพลงนี้มาเกือบทุกที่ที่ฉันเคยไปมา นี่มันเป็นเพลงที่ใช้เหนี่ยวนำให้คนอกหักร้องไห้ชัดๆ แต่ฉันก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเพลงนี้หรอก

อยากทำใจ อยากจะรับความเป็นไป อยากจะไม่มัวมาอาลัย แต่ก็ไม่วายคิดถึงเธอ 

ฉันหันกลับไปมองคนข้างๆอีกครั้ง
เขายิ้ม... ยิ้มแบบที่เขาเคยยิ้มให้ฉันตอนที่เรายังไม่ได้เป็นเพื่อนกัน
“คิดถึงตอนนั้นเนอะ” อยู่ดีๆ เขาก็พูดขึ้นมา
ฉันยิ้ม... ยิ้มให้เค้าด้วยความรู้สึกแบบไหน ฉันเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน

อยากพบอีกครั้งหนึ่ง อยากซึ้งอีกสักนาที อยากทำดีๆกับเธออีกสักครั้ง ที่แล้วไม่เสียใจ กอดไว้ทั้งน้ำตา ก่อนจะยอมรับว่าเราเข้ากันไม่ได้
“กอดหน่อยได้มั้ย...”
สิ้นเสียงของเขา ฉันโผเข้ากอดเขาโดยไม่สนใจอะไรอีก น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างหมดแรงกลั้น ฉันต้องอดทนเก็บทุกความรู้สึกไว้นานแค่ไหน เราต้องกลายเป็นเพื่อนกันโดยที่ฉันไม่ได้เต็มใจ ทุกครั้งที่เจอกันฉันต้องรักษาระยะห่างระหว่างเราเอาไว้ เขาไม่เคยมีโอกาสได้แตะตัวฉันอีกหลังจากที่เราเปลี่ยนเป็นเพื่อนกัน สรรพนามทุกอย่างระหว่างเราปลี่ยนจากชื่อตัวเอง เป็นเรากับแก ความถี่ในการคุยกันเปลี่ยนจากทุกวันเป็นเดือนละครั้งหรือน้อยกว่านั้น

ฉันเสียใจมากในวันที่เราต้องจบความสัมพันธ์ และรู้ว่าเค้ามีคนใหม่ ฉันรู้ว่าเขารู้เรื่องนั้นดี แต่ฉันเองก็ทำได้เพียงยิ้มและบอกเขาว่า
“มีธุระอะไรก็ทักมาได้เสมอนะเว้ย ยังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน”
“เราคงไม่มีธุระอะไรกับแกหรอก อย่างมากก็แค่ถามสารทุกข์สุขดิบ”
แต่ก็นั่นแหละ หลังจากวันนั้นเราเองก็แทบไม่ได้คุยกันอีกเลย

ฉันร้องไห้จนตัวโยน ในเวลานั้นฉันแทบไม่ได้สนใจเลยว่าเพื่อนๆจะเห็นมั้ย จะมีใครว่าอะไรรึเปล่า ฉันแค่อยากกอดเขาไว้ให้นานที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้เพราะฉันรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นกอดครั้งสุดท้าย ฉันแค่อยากให้เค้ารู้ว่าฉันโหยหาอ้อมกอดนี้มากแค่ไหน ฉันคิดถึงเขามากแค่ไหน ทุกครั้งที่เราเจอกันฉันต้องฝืนมากแค่ไหน ทั้งที่ความจริงฉันไม่เคยลืมเรื่องราวของเราได้เลย

เขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากกอดฉันไว้และลูบหัวฉันเบาๆ เหมือนที่เค้าเคยทำทุกครั้งตอนที่ฉันเสียใจ ฉันรู้ดีว่าสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้มันผิด ผิดเพราะเขาไม่ได้เป็นของฉันอีกแล้ว 

แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกอย่างมันเป็นแค่ความคิดของฉัน เขาเองยังมีความสุขดีกับชีวิตใหม่ ตรงนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่นั่งจิบโฮการ์เด้น โรเซ่ ชมบรรยากาศริมน้ำ พร้อมกับเสียงเพลงเบาๆ ในร้านเดิม
SHARE
Writer
ChanTula
Memory Keeper
จันทร์ตุลา | ผู้หญิงคนหนึ่งที่เกิดวันจันทร์ในเดือนตุลา ชอบอ่าน อยากลองเขียนดูบ้าง หวังว่าจะชอบกันนะคะ :)

Comments

anathema
3 years ago
หน่วงมากค่ะ ใครเพิ่งอกหักนี่แย่แน่นอน ชอบนะ Mood ภาพในหัวเราโคตรเหงา โคตรบ้า โคตรเศร้า โคตรดิ่ง แล้วเราก็โคตรชอบเลย ..ขอบคุณสำหรับบทความดีๆ นะคะ จันทร์ตุลา
Reply
ChanTula
3 years ago
ดีใจมากๆเลยค่ะที่มีคนชอบ😊 ขอบคุณเช่นกันนะคะสำหรับคอมเม้น มันเป็นกำลังใจที่ดีมากๆเลยค่ะ
farrrraway
3 years ago
หื่อชอบ แต่ขอถามชื่อร้านได้มั้ยเอ่ย แห่ะๆ อยากกินโรเซ่ ที่มีบรรยากาศเป็นริมน้ำอะค่ะ
Reply
ChanTula
3 years ago
ขอบคุณนะค้า แต่ความจริงเราเคยไปแค่ครั้งเดียว จำชื่อร้านไม่ได้จริงๆค่ะ ขอโทษด้วยนะค้า
jelly-dai
3 years ago
เศร้าจังค่ะ แจ่ก็ยังดีที่ได้กอด ตอนที่เลิกกับแฟนใหม่ๆ สิ่งที่อยากจะได้รับก็คือกอดนี่แหละค่ะ แต่ไม่มีโอกาสเลย ส่วนใหญ่ก็ต่างคนต่างไป ไม่ได้มาเป็นเพื่อนกัน ไม่ได้เจอกัน มันกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันไปเลย
Reply
ChanTula
3 years ago
ไม่เป็นไรนะคะ สู้ๆ อันนี้มันก็เป็นแค่ความคิดในห้วงลึกๆของเราแค่นั้นเอง
tera
3 years ago
เฮ้อ  เศร้า 
กว่าจะผ่านไปแต่ละช่วงเวลายากลำบาก เหลือเกิน     สู้ๆนะฮะ
ผมก็กำลัง อยู่ในช่วงเวลาแบบนี้เช่นกัน   

Reply
ChanTula
3 years ago
สู้ๆนะคะ เราเป็นกำลังใจให้ แล้วเวลาจะช่วยให้ทุกอย่างเบาบางลงค่ะ :)