จุดหนึ่งถูกขีดไว้เพื่อลากเส้น จนกว่าดักแด้จะกลายเป็นผีเสื้อ
-1-

เช้าสายๆขณะที่ผมกำลังละเลียดอยู่กับกาแฟดำในรถ สายตาพลันมองไปเห็นโครงการก่อสร้างอะไรสักอย่างที่คืบหน้าไปพอสมควร
 
คุณ ผม เครื่องจักร สิ่งของ เวลา
ความเป็นอยู่ ความบากบั่น ความฝัน ความรัก

เราต่างเป็นฟันเฟื่องชิ้นหนึ่งที่ทำให้รอยต่อของวันนี้และวันพรุ่งสมานกัน 

-2-

เพื่อนร่วมทางบนถนนเพชรเกษมมุ่งสู่แดนด้ามขวานไทย เขาคงมุ่งไปที่ไหนสักที่ ต่างคนคงมีปลายทางที่แตกต่างกันออกไป ผมคิด(ในใจ)เล่นๆว่า ความฝันของพวกเขาคืออะไร และตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนเส้นทางเหล่านั้นหรือเปล่า

ถ้าไม่-เขาก็คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ต้องดรอปวิชาความฝันไว้ก่อน

-3-

ป้ายบอกทางแจงว่าเบี่ยงซ้ายคือเขาตะเกียบ

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมและทีมงาน Anima Architects. มาที่นี่
มาเพื่อก้าวเท้าไปพร้อมๆกับปัญหาที่เข้ามาในแต่ละวัน

บ้างคือหน้างานที่ต้องแก้ไข
บ้างคือเรื่องไม่สบายใจของคนพื้นที่รอบข้าง
บ้างคือความเหมาะสมที่ถูกปล่อยทิ้งร้าง
บ้างคือความอ้างว้างของผู้รอคอย

โครงการ Hostel ที่พวกเราดูแลกำลังคืบหน้าไปทีละก้าว

อาจช้าบ้าง...

แต่เราก็ไม่ได้หยุดเดินแล้วเมินเฉยต่อปัญหาใดใดที่เข้ามา

-4-

"การออกแบบที่ดีคือการแก้ปัญหา" 
คำพูดหนึ่งของอาจารย์ฝังรากลึกในใจผม

ไม่เพียงแค่นั้น

เมื่อโตขึ้นผมกลับพบว่า ไม่ใช่แค่การออกแบบหรอกที่ต้องแก้ปัญหาได้

แต่มันยังรวมถึงชีวิตที่ต้องเจอกับเรื่องราวมากมาย 
รวมถึงหัวใจที่ต้องพบเจอกับความสุขและความเศร้า

เราตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ปัญหาก็มายืนเคาะประตูรอแล้ว
มันยืนแน่นิ่ง โปรยยิ้มและถามว่า...
 
พร้อมจะเติบโตหรือยัง ?

-5-
.
ไม่นานความฝันของพวกเราและของผู้ว่าจ้างคงสยายยิ้มกว้างเมื่อเห็นผีเสื้อโบยบิน

แต่ละจุดที่ขีดไว้กำลังถูกลากเส้นต่อกัน
และจนกว่าดักแด้จะกลายเป็นผีเสื้อ...

ไม่ใช่แค่งาน แค่ความฝัน แค่ชีวิต หรือแค่ความรักหรอก
แต่มันยังรวมถึงปัญหาด้วยว่า

เราจะสมานรอยต่อของวันนี้และวันพรุ่ง

อย่างไร....ดี ??

#แด่ความฝันที่เราต้องรับผิดชอบด้วยหัวใจ
#ทั้งฝันของคุณและของเรา

  
SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments