เรียน คุณจักรวาล
คืนของวันที่ 31 ธันวาของทุกปี แน่นอนว่ามันเป็นคืนพิเศษอยู่แล้ว
กิจกรรมแบบวัยรุ่นธรรมดาทั่วไปก็คงไม่พ้น เค้าท์ดาวน์กับเพื่อนๆ
นับถอยหลังพร้อมๆกัน แล้วตะโกนสุดเสียงตอนวินาทีสุดท้ายของปี

แต่เธอไม่
..วันธรรมดานั่นแหล่ะ ไม่ใช่วันพิเศษอะไรเล้ย

ผู้หญิงผมสั้นดูดบุหรี่จัด ชอบฟังดนตรีสดตามร้านเหล้า
ธรรมดาเธอก็จะมีร้านโปรดที่ไปประจำอยู่แล้วแหล่ะ
แต่แค่เพราะวันนี้คงไม่ใช่วันธรรมดามั้ง ..

เลยทำให้เธอมาอยู่ที่ร้านนี้ ร้านที่เน้นดนตรีร้อคแอนด์โรลสไตล์ยุค 90
แน่นอนว่าผู้หญิงแบบเธอชอบที่จะฟังเพลงตลาดแบบโฟลค์ซองมากกว่า

.. เพลงสไตล์นี้มึงน่าจะชอบมั้ง
เพลงในร้านทำให้เธอคิดถึงใครบางคน

ในขณะที่เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอสนุกและโยกหัวไปกับจังหวะเพลงที่เมามันส์
พร้อมๆกับยกแก้วชนแอลกอฮอล์ที่เจ้าตัวคิดว่าจะช่วยให้ฟังเพลงสนุกขึ้น
แต่เธอกลับยกแก้วโค้กโง่ๆที่ละลายจนจืดพร้อมกับน้ำแข็งชนร่วมกับเพื่อนๆ

“ปีใหม่ทั้งทีก็ยังโค้กหรอมึงอ่ะ เบาหวานแดกหมดละกูว่า”
เพื่อนผู้ชายที่มาด้วยขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเปิดปากแซว

“แล้วเคยเห็นกูแดกเบียร์หรอมึงอ่ะ”
“หึ ไม่เคยอ่ะ”
“เออก็เพราะว่าไม่แดกไงไอสัต”
“ช่างแม่ง เทโค้กมึงละมาชนกับกูอีกแก้ว”

เธอถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้าเนือยๆแล้วมองหน้าเพื่อนตัวเอง
ที่ตอนนี้กำลังแดงกล่ำไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
แต่มือก็ยังยกแก้วรอชนกับแก้วโค้กของเธออยู่

“กูถามจริงๆทำไมไม่กินวะ”
“พี่คิว มึงถามกูทุกครั้งที่มึงเมาอ่ะ”
“ก็กูอยากรู้ทุกครั้งที่กูเมาอ่ะ อยากเห็นมึงเมามั่ง”
“ก็กูไม่ชอบก็แค่นั้นแหล่ะ มันขม”

พูดเสร็จเธอก็ทำหน้าอี๋ๆใส่แก้วเหล้าของเพื่อนชาย
ก่อนที่อีกฝ่ายจะชูนิ้วกลางให้ด้วยความหมั่นไส้

จริงๆเธอก็คงมีเหตุผลที่คงไม่อยากกิน
แล้วก็คงมีเหตุผลที่จะทำให้เธอกิน ..
มากกว่าเรื่องรสชาดของมัน

“แล้วมึงเคยกินปะ”

เพื่อนอีกคนที่ฟังบทสนธนาของทั้งคู่อยู่ตลอด
ก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง ทันทีที่สิ้นสุดคำตอบของเธอ

“เคยดิไอเหี้ย”
“แล้วตอนนั้นทำไมมึงกินอ่ะ”

เมื่อคำถามจบ เธอเงียบ ก่อนจะใช้เวลาคิดสักพัก
จนเพื่อนสองคนที่รอฟังคำตอบลุ้นตามไปด้วย
ทั้งๆที่เป็นเพียงแค่คำถามโง่ๆแค่นั้นจริงๆ

“ตอนนั้นกูเป็นสก๊อย ถ้าไม่แดกเค้าไม่ให้เข้าแก้งค์”
“ไอควย”

เธอหัวเราะสุดเสียงทันทีที่เห็นสีหน้าผิดหวังพร้อมกับคำด่าสั้นๆจากอีกฝ่าย
ก่อนจะหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมา แต่ดูเหมือนสายตาเจ้ากรรมจะมองไปเห็นป้ายที่เขียนอยู่ตรงเสา

.. ห้ามดูดบุหรี่ ภายในร้าน ปรับ 500 บาท..

นั่นแหล่ะที่ทำให้เธอพาตัวเองออกมานอกร้าน พร้อมกับบุหรี่และไฟแช้ค
เธอจุดบุหรี่เหมือนทุกครั้งที่เคยทำ ถอนหายใจออกมาพร้อมกับควัน
พลางคิดไปมาถึงตอนที่กินเบียร์ครั้งล่าสุด .. แต่ภาพแรกที่ลอยมาพร้อมกับความคิดนั้น

กลับเป็นเขา

เขาเป็นผู้ชายธรรมดาๆผอมตัวเล็กและชอบฟังเพลง
เขาเป็นผู้ชายผมยาวที่เธอตกหลุมรักแต่กลับตัดผมสั้นตอนที่เริ่มคุยกัน
เขาเป็นผู้ชายโลกส่วนตัวสูงแต่เธอไม่เคยคิดจะเข้าไปเลย ขอแค่ได้ยืนข้างๆ
เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธออยากใช้เวลาโง่ๆด้วย

เธอไม่กล้าพูดว่ารักตอนที่อยู่กับเขา
ไม่กล้าตั้งสถานะความสัมพันธ์ตอนอยู่ด้วยกัน
ไม่อยากถามถึงเหตุผลของการกระทำต่างๆของเขาที่มีต่อเธอ

เพราะสิ่งทีเธอรู้สึกกับเค้ามันมากเกินกว่าคนอื่นๆจริงๆ
มันสวยงาม มันดูกว้างใหญ่ มันอบอุ่น มันมืดมน แต่กลับหยุดมองไม่ได้
มันไม่เคยมีคำตอบ แต่เธอกลับหลงใหลมันมาตลอดเวลา

นั่นคือเหตุผลที่เธอเรียกเขาว่า
.. จักรวาล

มันจะมีสักกี่เหตุผลกัน
ที่คนเราจะทำเรื่องที่ไม่ชอบ
แค่เพราะอยากอยู่กับคนที่ชอบ ..

นั่นแหล่ะเธอถึงยอมกินเบียร์กับเขา
เพื่อซื้อเวลาให้นานชึ้นอีกหน่อย ให้ใกล้กันอีกหน่อย

ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ต้องกินเบียร์
เพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขาแล้วก็ตาม

เพราะเขาเลือกที่จะเดินออกไปอยู่คนละวงจรกับเธอ
ทันทีที่เขาเจอคนที่เขาคิดว่า เป็นจักรวาลของเขา
แน่นอนว่าจักรวาลของเธอน่ะคือเขาอยู่แล้ว
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเป็นจักรวาลของเขาสักหน่อย

เธอเลยไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปทำในสิ่งที่ไม่ชอบ
เพื่อมองคนที่เธอชอบอยู่กับผู้หญิงคนอื่นหรอกเนอะ

เขาขอให้เธอเป็นเพื่อนกับเขา
แต่สำหรับเธอแล้วทุกความสัมพันธ์
ควรจะมีความบริสุทธิ์ใจต่อกัน
ถ้าใจของเธอไม่ได้คิดกับเค้าแค่เพื่อน
แล้วทำไมเธอถึงจะต้องเป็นเพื่อนกับเค้า ?

เธอปฏิเสธเขาไป
แล้วเธอกับเขาก็หลุดวงโคจรของกันและกัน

คิดไปมาเธอก็อดยิ้มให้กับสิ่งตลกๆที่ตัวเองเคยทำไม่ได้
แต่ดูเหมือนการคิดถึงเค้าครั้งนี้จะใช้เวลาเยอะไปหน่อย
เพราะบุหรี่ตัวที่เธอพึ่งจุดไปตอนนี้เริ่มจะมอดแล้ว
เธอโยนมันทิ้งลงข้างๆตัวก่อนจะใช้เท้าขยี้เบาๆ

แล้วหยิบอีกตัวขึ้นมาสูบทันที
เหมือนกับโหยหาเรื่องเก่าๆ
ที่ต้องใช้บุหรี่เป็นตัวพาไป

“รีบเดินจังวะมึงอ่ะ”

เหมือนโลกของเธอหยุดไปทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น
เสียงเหน่อๆตามสำเนียงบ้านเกิดของคนพูดนั่นแหล่ะ
ที่ทำให้เธอสะดุด .. เสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ดังอยู่ในหัวเมื่อกี้
เสียงเจ้าของความคิดเก่าๆที่มาพร้อมกับบุหรี่มวนแรกของเธอ

เธอหันกลับไปหาเจ้าของเสียงเพื่อยืนยันกับตัวเองว่า
เธอไม่ได้คิดถึงเขามากเกินไปจนหลอนใช่ไหม ?
แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของเสียงจะไม่เปิดโอกาสให้เธอ
ได้หันกลับไปยืนยันกับตัวเองเลยว่าเป็นเขาจริงๆ

รู้ตัวอีกที เขายืนชิดข้างตัวเธอ
พร้อมกับเอาแขนเล็กๆของตัวเอง
พาดไปที่ไหล่ของเธอ พร้อมกับเทน้ำหนักลงมา

เธอหันไปยิ้มให้กับเจ้าของเสียงอีกครั้ง

.. ใช่ ผู้ชายคนนี้แหล่ะที่เป็นจักรวาลของเธอ

“ อ้าวมาร้านนี้เหมือนกันอ่อ”
เธอตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงธรรมดาที่เหมือนจะพยายามซ่อนความรู้สึกจริงๆ

“ เออ กูมากับเพื่อนอ่ะ มึงไปสักมาใหม่อ่อ ?”
“ อือ สักเรื่อยๆอ่ะ เห็นด้วยหรอ”
“ เห็นดิ กูนึกว่าสักประชดกู ”
“ บ้า จะสักประชดมึงทำไมล่ะ ”

เขาถามคำถามเธอถึงเรื่องรอยสัก
จริงๆเรื่องรอยสักเป็นจุดเริ่มต้นของเธอและเขา
ด้วยความที่เธอเป็นคนที่มีรอยสักเยอะไปหมด
กับเขาที่เป็นคนที่ชื่นชอบในรอยสักเหมือนกัน

“นี่ๆกูก็ไปสักมาใหม่เหมือนกันนะ”

เขาพูดพร้อมกับแกะกระดุมเสื้อเม็ดแรก
เพื่อให้เธอเห็นรอยสักที่อยู่ตรงอกชัดมากขึ้น
ก่อนที่เธอจะเอามือไปลูบที่รอยสักของเขา
ท่าทีของเค้าทั้งคู่ยังดูเหมือนคนคุ้นเคย
ไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งจบกันไปเลยด้วยซ้ำ

“ตอนกูไปกาญอ่ะโคตรคันเลยอ่ะ คันฉิบหาย”
“หนาวไหม ? ได้อาบน้ำมั่งป่าว”
“หนาวนะ อากาศโคตรดีเลยอ่ะ ไม่ค่อยได้อาบหรอกน้ำอ่ะ”

เขาเล่าให้เธอฟังพร้อมกับรอยยิ้มแบบที่เธอชอบ
แล้วเสยผมหน้ายาวของตัวเองขึ้นไปพลาง
คิดเอาเองละกัน เธอรักเขาตั้งแต่ตัดผมครั้งแรก
จนตอนนี้ผมหน้าของเขายาวจนบังหน้าบังตาไปหมดแล้ว

.. เธอก็ยังรักเขาอยู่

“เป็นไงบ้างมึงอ่ะ แอบชอบหนุ่มคนไหนเนี่ย?”
“เปล่า ไม่มี แล้วมึงอ่ะ ? เป็นไงกับน้องเค้า”
“ก็เรื่อยๆ หว่ะ น้องเค้าเฉยๆอ่ะ เวลากูไปทำงานน้องเค้าก็เฉยๆ ”
“เอ้า แล้วมึงต้องการอะไรอ่ะ?”
“ ไม่รู้อ่ะ กูก็ไม่รู้ มึงก็รู้ใช่ไหมกูเป็นยังไง ? กูหยุดไม่ได้อ่ะ”

รู้สิ .. เธอรู้จักเขาดี

แต่เธอไม่เคยขอให้เขาเปลี่ยนในสิ่งที่เป็น
เพราะเธอรู้ว่าเธอเป็นคนเดินเข้าไปหาเขาก่อน
สิ่งที่เธอทำได้คือแค่ปรับนิสัยของตัวเองเพื่อให้เข้้ากับเขา
ตลอดเวลาที่เธอกับเขาอยู่ด้วยกันเธอไม่เคยขอให้เขาเปลี่ยน
เพราะเธอคิดมาตลอดว่า ถ้าเขาอยากมีเธอในชีวิตจริงๆ
เขาจะเปลี่ยนเพื่อให้เธออยู่กับเขาได้นานขึ้น โดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ

ไม่ใช่แค่เรื่องนิสัย แต่เป็นเรื่องผู้หญิงเหมือนกัน
เธอไม่เคยห้ามว่าเขาจะคุยกับใคร ตอบแชทใครบ้าง
เธอไม่สนใจว่าใครจะชอบเขา มีเรื่องเดียวที่เธอขอจากเขา

.. อย่าให้ใครเข้ามาทำแบบเดียวที่เธอทำกับเขา

“ อือ ก็รู้แหล่ะ”
“ มันต้องมีสถานะต่อกันหว่ะกูถึงหยุดได้ ”
“ ไม่เห็นจะเกี่ยวอีสัต มั่ว ”
“ มึงว่ากูน่าเบื่อปะ? ”
“ อือ แต่กูก็รักของกูแหล่ะ ”

เธอพูดออกไปตอนที่เขาถามคำถามนั้น
พูดไปแบบไม่ได้คิดอะไร พูดไปตามสิ่งที่รู้สึก

.. มาตลอด

เขายิ้มให้กับคำตอบ ก่อนจะโน้มปลายจมูกตัวเองไปที่ผมของเธอ
ด้วยความสูงที่ไม่ได้ไร่เรี่ยกันมาก ทำให้เธอรู้สึกถึงสัมผัสนั้นได้อย่างชัดเจน
เขาลูบหัวของเธอแบบที่ชอบทำมาตลอด หอมที่ผมของเธอหลายๆครั้ง
จนตัวเองอดที่จะจูบที่ขมับของเธอไม่ได้ เขาพรมจูบที่แก้มของเธอ

เหมือนกับให้การกระทำบอกเธอแทนเขา
ว่าเขาเองคิดถึงเธอมากขนาดไหน

เพราะหลังจากที่เธอเป็นเพื่อนให้เขาไม่ได้
เธอก็เลือกที่จะไม่อยู่ในวงโคจรของเขาอีกเลย
เธอลบเฟซบุ๊คเขา อันฟอลโล่อินสตราแกรม
ลบทุกช่องทางที่จะทำให้เธอร้องไห้กับเรื่องของเขา
เธอเลือกที่จะไม่เจอเขาอีก ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม

แต่การที่เธอปล่อยให้เขาทำแบบนี้
ก็คงบอกเขาได้อยู่เหมือนกัน
ว่าเธอเอง .. ก็คิดถึงเขามากขนาดไหน

“คิดถึงมึงนะ”

เขาหยุดจูบที่แก้มของเธอเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเองให้เธอฟัง
เธอมองเขาแล้วยิ้มให้ แต่ไม่มีคำพูดใดๆ .. เขารู้จักเธอดีมากพอ
ที่จะรู้ว่าการที่เธอไม่พูดอะไรแปลว่าเธอรู้สึกมากกว่าที่จะพูดออกไป

“เดี๋ยวสักวันมึงก็เจอคนที่ดีกว่ากู”
“ แล้วยังไงอ่ะ ไม่ได้อยากเจอสักหน่อย ”
“ กูมันเหี้ยเองแหล่ะ ”

เธอเงียบใส่ ก่อนที่เขาจะดึงเธอเขามากอดอีกครั้งแบบที่เคยทำ

“โชคดีนะมึงสุขสันต์ปีใหม่”

เขาพูดกับเธออีกครั้งเพื่อบอกให้รู้ว่ากอดนี้คงจะเป็นกอดลา
เธอเองก็คงรู้ตัวเลยปล่อยให้ร่างกายทำตามที่หัวใจต้องการ
ทำแบบที่ไม่ได้ผ่านความคิดถูกผิดหรือโกรธแค้นอะไร

.. แค่ทำตามความรู้สึก

ก่อนที่ทั้งคู่จะแยกกันพร้อมกับเรื่องราวดีๆที่เกิดขึ้นเหมือนที่เคยเกิด
เธอกอดเค้ากลับเป็นการตอบรับกริยาครั้งแรกของเธอที่มีต่อเขา
หลังจากที่เขาเป็นฝ่ายเดียวที่ปล่อยให้ร่างกายทำตามความรู้สึก
เหมือนเขาเองก็รับรู้ถึงการตอบรับครั้งนั้น .. เขากอดเธอแน่นกว่าเดิม
เธอจูบไปที่แก้มของเขาแบบที่อยากทำมาตลอด .. จนเขาเองก็รู้สึกถึงความรู้สึกของเธอ



กอดกันแน่นเหมือนกับที่เคยกอด
พรมจูบที่แก้มเหมือนที่เคยชอบทำ
ลูบที่ผมเหมือนทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน

เธอกลับไปที่โต๊ะของเธอชนแก้วโค้กกับเพื่อนๆ
เขากลับไปที่โต๊ะของเขาเพื่อชนแก้วเบียร์ของตัวเอง

สำหรับเธอแล้ววันนี้มันเป็นแค่วันธรรมดา
จนเธอได้เจอเขานี่แหล่ะ ถึงได้รู้ว่า

มันคือ วันพิเศษจริงๆ

: )





ด้วยความคิดถึง












SHARE
Writer
Justking
Dreamer.
พื้นที่ขี้บ่นปนคิดถึง

Comments

Imatlantis
3 years ago
เราก็มีคุณจักรวาลของเราเหมือนกัน (:
Reply
Justking
3 years ago
เราต่างก็มีคุณจักรวาลเหมือนกันเลยเนอะ พูดแล้วก็คิดถึง 555555555 ;)
Imatlantis
3 years ago
แต่จักรวาลก็คือจักรวาล เราทำได้แค่มอง. 💫